Lancia Delta 1 generacji

Generacja
Lancia Delta 1 generacji Zobacz 2 zdjęcia

Delta to model kompaktowego samochodu (segment C) produkowanego od 1979 roku z przerwą w latach 1999-2008 przez włoską firmę Lancia, należącą do włoskiego koncernu samochodowego Fiat. Auto pierwszej generacji pojawiło się w 1979 roku i wytwarzane je do roku 1994.

Nadwozie Lancii Delty I zaprojektowało studio designerskie Italdesign, projekt nadzorował Giorgetto Giugiaro. Karoseria Delty przypominała nieco nadwozie Poloneza, dlatego - jak głosi legenda - Włosi podobno mieli pretensje do Italdesign, że Polakom sprzedano ładniejszy projekt. Bardzo modne w owym czasie kanciaste nadwozie Lancii Delty zostało nakreślone możliwie najprostszymi liniami.
Początkowo auto było dostępne tylko w wersji 5-drzwiowej, jednak po pewnym czasie pojawił się też 4-drzwiowy sedan, który nosił jednak zupełnie inną nazwę – Prisma. W późniejszym czasie Prismę zastąpiono Dedrą, która sprzedawana była nie tylko jako sedan, ale także jako kombi.

We wnętrzu, jak na samochód kompaktowy, Lancia Delta I oferowała wystarczającą ilość miejsca, aby podróżować w cztery osoby. W awaryjnych sytuacjach można było jechać także w piątkę, jednak wtedy pasażerowie tylnej kanapy mogli odczuwać ciasnotę na wysokości barków.

Siedzenia w Delcie były dobrze wyprofilowane i miały niezłe trzymanie boczne. Za to tworzywa użyte do wykonania wnętrza nie były najwyższej jakości, nawet na standardy lat 80. Obecnie można by powiedzieć, że w Lancii jest głośno, jednak jak na tamte czasy wyciszenie wnętrza było na całkiem przyzwoitym poziomie.

Od początku produkcji Delta występowała w większości krajów z dwoma silnikami. Oba motory były zasilane benzyną. Pierwszy z nich to umieszczona w poprzek 4-cylindrowa jednostka napędowa o objętości skokowej 1,3 l i mocy 75 KM. Zapewniała ona przyspieszenie samochodu do 100 km/h w 15,0 s i prędkość maksymalną 160 km/h.

Nieco większy motor miał objętość 1,5 l i był o 10 KM mocniejszy od 1,3-litrowej jednostki. Dodatkowe konie mechaniczne przekładały się przede wszystkim na lepszy czas przyspieszenia do 100 km/h (12,5 s). Prędkość maksymalna była tylko o 1 km/h większa niż w wersji 1.3.

Specjalnie na rynek grecki Lancia przygotowała zubożoną Deltę, wyposażoną w silnik o objętości skokowej zaledwie 1,1 l. Miał on tylko 64 KM mocy maksymalnej, co oczywiście oznaczało, że samochód był po prostu wolny.

W 1982 roku na rynku pojawiły się usportowione wersje GT z 1,6-litrowym silnikiem o mocy 105 KM. W późniejszej odmianie GT i.e. motor miał podniesioną moc do 108 KM, a w wersji w konwerterem katalitycznym wynosiła ona 90 KM. Dzięki 105-konnej jednostce napędowej prędkość maksymalna Delty wzrosła do 180 km/h, a czas sprintu do setki spadł do równych 10 s. Odmiana 108-konna zapewniała prędkość maksymalną wyższą niż 185 km/h i pozwalała rozpędzić się do 100 km/h w 9,8 s.
Dwa lata później na rynku zadebiutowała Delta HF Turbo. Było to naprawdę szybkie auto uzbrojone w 1,6-litrowy silnik Fiata z turbosprężarką Garrett. Jednostka napędowa rozwijała moc 130 KM i moment obrotowy 191 Nm. Dzięki niej Lancia potrzebowała tylko 8,9 s na osiągnięcie 100 km/h, a prędkość maksymalna wynosiła 195 km/h.

W 1985 roku producent wzmocnił motor, który zaczął szczycić się mocą 140 KM. Zmodyfikowany silnik sprawiał, że Delta osiągała setkę w 8,7 s i po raz pierwszy w historii przekraczała 200 km/h (prędkość maksymalna wynosiła 203 km/h).

W 1986 roku Lancia postanowiła wejść z modelem Delta do Rajdowych Mistrzostw Świata (w Grupie B startował inny model) w Grupie A. W tym celu wypuszczono najpierw drogową Deltę 4WD. Auto po raz pierwszy miało napęd na wszystkie koła. Z przodu zamontowano otwarty mechanizm różnicowy, w środku zastosowano centralny mechanizm różnicowy z wiskotycznym sprzęgłem Fergusona, a z tyłu producent zainstalował mechanizm różnicowy Torsen.

Do tego dołożono 2-litrowy turbodoładowany silnik z Lancii Themy. Jednostka napędowa rozwijała moc 165 KM i moment obrotowy aż 285 Nm. Napęd na wszystkie koła pozwolił skrócić czas przyspieszania do 100 km/h do 7,8 s i zwiększyć prędkość maksymalną do 208 km/h.

W 1987 roku Lancia zaprezentowała ulepszoną wersję 4WD o nazwie Integrale, której sportowa odmiana startowała w rajdach w Grupie A. Auto miało nadal 2-litrowy silnik, ale wzmocniony do 185 KM. Maksymalny moment obrotowy wynosił w nim już 304 Nm. Dokonano też szeregu zmian w zawieszeniu, układzie hamulcowym i samym nadwoziu. Wóz przyspieszał od 0 do 100 km/h w bardzo krótkim czasie wynoszącym 6,6 s i rozpędzał się do 215 km/h. W tym roku Lancia zdobyła pierwszy tytuł mistrzowski w rajdach (zarówno dla kierowcy, jak i producenta).

Dwa lata po debiucie Integrale Lancia zaprezentowała jej ulepszoną odmianę Integrale 16v z odnowionym silnikiem wyposażonym w 16-zaworową głowicę. Udało się po raz kolejny podnieść moc jednostki napędowej, która wynosiła wtedy już 200 KM. Za to nieco spadł moment obrotowy (298 Nm). Integrale 16v szczyciła się wręcz niewiarygodnym czasem przyspieszenia do 100 km/h wynoszącym tylko 5,7 s. Prędkość maksymalną udało się podnieść do 220 km/h.

Rajdowa odmiana tego wozu wygrała w swoim debiucie, a na koniec 1989 roku Lancia mogła się cieszyć z trzech tytułów mistrzowskich zarówno dla kierowców, jak i zespołu.

W 1991 roku pojawiła się odmiana Integrale Evoluzione. Dokonano w niej szeregu ulepszeń mechanicznych (pominięto zawieszenie) oraz rozszerzono wyposażenie samochodu. Standardem stał się ABS na pokładzie auta. Producent odświeżył nadwozie, a silnik na stałe zyskał kompana w postaci
katalizatora. Mimo użycia konwertera katalitycznego udało się podnieść moc do 210 KM. Nie miało to jednak wpływu na podstawowe parametry drogowe.

W tym czasie jeden ze szwajcarskich dilerów Delty podkręcał jej silnik do 210 KM (wersję 8-zaworową) i dawał na swoje prace gwarancję. Jeśli ktoś chciał więcej, mógł zamówić odmianę 260-konną ze skróconą gwarancją.

Pod koniec 1991 roku Lancia miała w swojej kolekcji cztery tytuły mistrzowskie dla kierowców i pięć z rzędu mistrzostw producentów w Rajdowych Samochodowych Mistrzostwach Świata. Kolejny i ostatni już tytuł w kategorii producentów firma dołożyła rok później.

W 1993 roku Lancia pokazała ostatnią wersję Delty – Integrale Evoluzione II. W samochodzie dokonano kolejnych drobnych zmian. Pojawiły się m.in. wielopunktowy wtrysk paliwa Marelli, nowa turbosprężarka Garrett i inny trójfunkcyjny konwerter katalityczny.

Ostatnia odmiana miała 2-litrowy silnik o mocy 215 KM i momencie obrotowym 314 Nm, który pozwalał rozpędzić się do 220 km/h, a do 100 km/h przyspieszyć w 5,7 s.
W ciągu lat produkcji dostępna była też Delta 1.9 TD z silnikiem Diesla o mocy 80 KM, który pozwalał na rozpędzenie auta do 170 km/h.

Na rynku pojawiały się też krótkie serie specjalne tego wozu, jak Delta S4 Stradale z silnikiem o mocy 480 KM, który w wersji sportowej osiągał moc nawet 650 KM. Innym wozem specjalnym była Lancia Hyena opracowana przez stylistyczne studio Zagato, która powstała w liczbie 24 sztuk.
Produkcję Delty pierwszej generacji zakończono w 1994 roku. Ten samochód z pewnością nigdy nie stałby się legendą bez rajdowych zwycięstw i mocnych wersji drogowych.

3.69
Ocena na postawie 54 opinii Zobacz opinie
Oceń produkt Dodałeś już ocenę
Ogólne wrażenia:
Silnik:
Wnętrze:
Koszty użytkownia:

Szybkie fakty
MarkaLancia
ModelLancia Delta
Produkcja od1979
Produkcja do1994

Wybrane wersje Lancia Delta 1 generacji

Inne generacje Lancia Delta

Inne modele Lancia

Oceny użytkowników (5)

Lancia Delta 1 generacji: newsy, testy i recenzje

Powiązane Tematy

Popularne tematy

Zobacz wszystkie