Kwintesencja motoryzacji: Dodge Challenger | Kontynentalne klasyki

Najlepszym klasykiem lat siedemdziesiątych na rynku amerykańskim został Dodge Challenger. Samochód marzenie, którego rozwój został zahamowany przez zbyt szybki koniec ery muscle carów. Mimo to Challenger zasługuje bez cienia wątpliwości na miano The only one.

Piotr Mazanek

2 listopada 2010, 12:30

Najlepszym klasykiem lat siedemdziesiątych na rynku amerykańskim został Dodge Challenger. Samochód marzenie, którego rozwój został zahamowany przez zbyt szybki koniec ery muscle carów. Mimo to Challenger zasługuje bez cienia wątpliwości na miano The only one.

Krótkodystansowy król – Plymouth Barracuda | Kontynentalne klasyki

Zbyt późne urodziny

Wszystko to działo się z największą intensywnością w latach sześćdziesiątych i wczesnych siedemdziesiątych. Dodge odpowiedział na agresywną politykę konkurentów dopiero w roku 1969, kiedy z fabryki wyjechał pierwszy Challenger. Niestety wyścig zbrojeń trwał jedynie przez kilka następnych lat, więc inżynierowie nie mieli okazji rozwinąć całego potencjału, jaki drzemał w tym samochodzie.

Większe podatki oraz restrykcyjne normy emisji spalin i samego spalania sprawiły, że era ponycar musiała się skończyć. Oczywiście nie oznacza to, że Challenger tak szybko umarł. Dodge wypuszczał kolejne generacje, które nie były już jednak mocniejsze i szybsze, a "jedynie" bardziej komfortowe, ekonomiczne i bezpieczniejsze.

Szybciej, mocniej, dalej

198 in³ Slant 6
225 in³ Slant 6 I6
318 in³ LA V8
340 in³ LA V8
360 in³ LA V8
383 in³ B V8
426 in³ Hemi V8
440 in³ RB V8

Reklamowano przede wszystkim trzy ostatnie wersje, które były zwyczajnie najmocniejsze (wartości litrażu są podane w calach sześciennych). W każdej wersji dostępne były dwie opcje - połączenie z czterostopniową skrzynią manualną lub trzystopniowym automatem. Oczywiście wersja skrzyni ręcznej cieszyła się znikomą popularnością.

Na samym początku wspomniałem o tym, że muscle cary to sztywność na zakrętach. Ofiarą tej wady był również Challenger, którego hamulce tarczowe montowane z przodu, dawały fatalne efekty. Przy wejściu w ostry zakręt i jednoczesnej redukcji prędkości samochód wyrywał się spod kontroli, tylna oś mocno zarzucała. Coś za coś.

Przedwczesna śmierć Chevroleta Chevelle | Kontynentalne klasyki