Jak nie zapłacić mandatu z fotoradaru - cz. 2 

W treści sprzeciwu należy zgłaszać zarzuty, które podważą wersję przedstawioną przez policję:

1. Nieprawidłowo ustalona tożsamość sprawcy. Taki argument formułujemy, gdy pojazdem kierowała inna osoba niż wskazuje na to policja.
2. Nieprawidłowo ustalony numer rejestracyjny pojazdu, w którym popełniono wykroczenie, co powoduje wskazanie mylne wskazanie posiadacza samochodu. Zazwyczaj dochodzi do tej sytuacji, gdy zdjęcie jest niewyraźne.
3. W miejscu popełnienia wykroczenia nie było wyraźnego oznaczenia zakazu. Tutaj na pewno pomocna będzie nam dokumentacja zdjęciowa miejsca zdarzenia, którą oczywiście możemy wykonać sami.
4. Brak możliwości popełnienia wykroczenia w opisanych okolicznościach – przykładem absurdalne sytuacje wzięte niestety z życia - ciągnik nie osiąga 260 km/h, a samochód na lawecie nie jest w ruchu.
5. Urządzenie było umieszczone w sposób nieprawidłowy i sfotografowało pojazd na przeciwnym pasie ruchu.
6. Urządzenia pomiarowe były niewłaściwie skalibrowane, przez co zawyżały pomiar.
7. Urządzenia pomiarowe nie posiadały niezbędnych dokumentów, badań i certyfikatów, które są wymagane przez przepisy prawa takich jak legalizacja pierwotna i legalizacja wtórna, przeprowadzonych przez Główny Urząd Miar i Wag.
8. Urządzenie pomiarowe nie było wykorzystywane w warunkach jego właściwego zastosowania - w warunkach niezgodnych ze specyfikacją techniczną np. temperatura minus 10 stopni Celsjusza, śnieg.
9. Warunki pogodowe panujące w danym dniu zakłóciły pomiar prędkości - burza, deszcz, śnieg.
10. W miejscu dokonania pomiaru prędkości znajdowały się duże obiekty metalowe i betonowe, zakłócające pomiar.

• Domniemanie niewinności sprowadza się do tego, że oskarżony jest w procesie karnym niewinny. Twierdzenie przeciwne musi mu być udowodnione. Związana ściśle z domniemaniem niewinności zasada in dubio pro reo, określona w art. 5§2 Kodeksu postępowania karnego, nakazuje rozstrzygnąć niedające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego. Zatem udowodnienie winy oskarżonemu musi być całkowite, pewne, wolne od wątpliwości (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 1999 roku; V KKN 362/97; Prok. i Pr. 1999/7-8/11).
• Zdaniem Sądu nie można w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzić, że wyjaśnienia obwinionego, co do kierowania samochodem przez inną osobę są całkowicie nieuzasadnione. Nie można też uznać, bez ryzyka popełnienia omyłki, iż osoba widniejąca na zdjęciu, które zostało wykonane w miejscu popełnionego wykroczenia, to jest „M. I”. Zarówno znajdujące się w aktach sprawy zdjęcie obwinionego, jak i osobista weryfikacja dokonana przez sąd w toku postępowania jurysdykcyjnego polegająca na porównaniu wykonanej przez fotoradar fotografii z wizerunkiem „M. I.”, pozostawiają wątpliwości, co do jego winy. Tymczasem tylko jednoznaczne i niebudzące żadnych wątpliwości ustalenia w tym zakresie mogłyby rodzić odpowiedzialność karną po stronie obwinionego. Ich brak skutkował uniewinnieniem „M. I.” od popełnienia zarzucanego mu czynu (por. wyrok Sądu Rejonowego Wrocław Śródmieście z 2013-08-13 VI W 726/13).