Test: Mercedes-AMG GT 63S 4-door Coupe – stara szkoła wychowania

Mercedes-AMG wchodzi w nową erę, ale jest w tej decyzji rozdarty. Próba zaserwowania klientom C63 w formie hybrydy plug-in skończyła się przedwczesnym wycofaniem auta z rynku oraz rozważaniami nad powrotem do czysto-spalinowego napędu. Z kolei dobrze znany i lubiany AMG GT 4-door doczekał się właśnie nowej generacji w formie… elektryka. I tylko elektryka. Ale za to jakiego!

Wielu osobom taki zwrot może się nie podobać, ale Niemcy zapewniają, że zrobili wszystko, by zachować ducha AMG. Gdy samochód był w fazie konceptu miałem zresztą okazję zasiąść już na prawym fotelu i możliwości były obiecujące. Tym niemniej Mercedes wziął na siebie nie lada odpowiedzialność, a wszystko przez fakt, jak dobrym autem był schodzący z rynku spalinowy wariant, którego postanowiłem pożegnać z honorami.

W pogoni za bezsprzecznie bardziej sportową Panamerą, Mercedes jeszcze w poprzedniej dekadzie postanowił wejść poziom wyżej i oddać stworzenie zupełnie nowej, 4-drzwiowej limuzyny o sportowych zapędach w ręce profesjonalistów z AMG. Dotychczas rolę tę pełniły topowe odmiany CLS-a, ale Niemcy uznali, że to za mało i stworzyli w niszowym segmencie drugą propozycję o bezdyskusyjnie mrocznym usposobieniu. Debiutujący w 2018 r. i wypuszczony już pod skrzydłami wydzielonej marki Mercedes-AMG, GT 4-door odnalazł się na rynku doskonale.

Względem swojego segmentowego kuzyna, tu nadwozie obiecywało znacznie więcej. Kipiące wulgarnością i ekscentrycznymi dodatkami (które poza wyglądem nie zawsze miały inne funkcje) z góry sugerowało, który z charakterów jest tu faworyzowany. Obok zaślepionych pseudowlotów znajdziemy tu także profesjonalne atrybuty, jak regulowany tylny spojler, którym można ręcznie zwiększyć docisk.

W podobnie ekstrawaganckim stylu co nadwozie zaprojektowano kokpit. Nisko zarysowana deska rozdzielcza otoczona została licznymi sportowymi akcentami, wśród których najkorzystniej wypada według mnie tunel środkowy z przyciskami ułożonymi w kształcie litery V (jak V8, które drzemie pod maską). Same przyciski są jednak łyżką dziegciu w tej beczce miodu, ponieważ zamiast zwykłych, podświetlanych przełączników ktoś postanowił umieścić ikony funkcji w malutkich ekranikach, które odznaczają się na czarnym tle wyciętego wgłębienia.

Nie zabrakło też elementów będących znakiem rozpoznawczym minionego już stylu Mercedesa, którego 4-door był jednym z ostatnich wyznawców. Mowa tu m.in. o okrągłych nawiewach, touchpadzie czy prostokątnej tafli integrującej ekrany cyfrowych zegarów i multimediów (jeszcze ze starym, ale bardzo wydajnym i dobrym systemem).

Pomijając oplatające ciało kubełkowe fotele, w zależności od specyfikacji można jeszcze mieć poczucie faktycznego obcowania z limuzyną, której dołożono kilka nietuzinkowych dodatków, ale mimo dużego, bo liczącego aż 5,05 m długości i 1,95 m szerokości nadwozia, w środku jest stosunkowo ciasno. Winowajcą takiego stanu jest rzecz jasna inspirowana coupe linia dachu.

Szczególnie czuć to w II rzędzie, gdzie pasażerowie nie zaznają przesadnej wygody. Miejsca na stopy jest mało, na głowę jeszcze mniej, a kanapie brakuje lepszego podparcia ud. Wszechstronność 4-doora nadrabia obszerny, ponad 450-litrowy bagażnik, do którego dostęp daje ogromna klapa bagażnika (a utrudnia wysoki próg załadunkowy) oraz zdolność zaskakująco spokojnego pochłaniania kilometrów, jak na samochód, który mocą zjada na śniadanie znacznie bardziej wyrafinowane konstrukcje.

To m.in. zasługa niezawodnych nawet w bardzo złych warunkach pogodowych asystentów jazdy czy świetnego wyciszenia wnętrza, mimo zastosowania bezramkowych szyb. Swój udział ma także pneumatyczne zawieszenie, które pozwala poczuć mercedesowski komfort resorowania, choć samo w sobie jest zestrojone stosunkowo twardawo. Skrywa bowiem drugą twarz, której nie zawaha się pokazać.

Kiedy ta się pojawi, AMG GT 4-door zaskakuje na każdym polu. Brutalnością, bezwzględnością i szorstkim charakterem. Mimo naszpikowania podzespołami mającymi łagodzić aspekt wagowy, a podkreślać wymiar sprawnościowy, dusza auta zdaje się nadzwyczaj naturalna, nieprzykryta płaszczem syntetycznych wzmacniaczy.

Jedyną skazą tej naturalności jest niewypadający korzystnie sztuczny dźwięk płynący z głośników. Szkoda, ponieważ symfonia, jaką układ wydechowy raczy otoczenie na zewnątrz, jest godna światowych oper. 4-litrowe V8, mimo podwójnego doładowania, ryczy z wyraźnie gardłowym bulgotem i momentalnie jeży włosy na skórze, przywołując wspomnienia o zniewalającym potencjale akustycznym kultowego M156.

W parze z doskonałością dźwiękową idzie wybitna umiejętność silnika do zapierania oddechu – 639 KM i aż 900 Nm zapewniają potężny strzał po wyprostowaniu prawej nogi, a AMG GT 4-door przyspiesza z taką lekkością, jakby nie dotyczyły go żadne opory. Pierwsza "setka" pojawia się na zegarach po 3,2 s, a przyspieszanie kończy się w okolicach 315 km/h. Duch jednostki przypomina "stare dobre" AMG, które samym swoim bytem tworzyły mroczną atmosferę, wywoływały niepokój i przyprawiały o ciarki.

Napęd należy bezdyskusyjnie do silnych stron auta, ale niejedynych, którymi 4-door przekonuje do siebie. Mercedes nie jest lekkim autem (ok. 2100 kg), ale inżynierowie przygotowali zestaw narzędzi mających całość niwelować. Jedną kwestią jest fakt, jak doskonale im to wyszło, ale drugą, znacznie bardziej imponującą, że całość działa z ukrycia i nie odbiera ani odrobiny przyjemności z obcowania z maszyną.

Zdolności dynamiczne Mercedesa przewyższają oczekiwania, które można by mieć po tego typu aucie. Wystarczą dwa kliknięcia pokrętłem na kierownicy, by cały samochód spiął się w sztywną, ale dalej pozwalającą czuć działające nań siły bryłę. Pneumatyczne podwozie wybitnie dobrze układa się do zakrętu, a dzieła dopełniają skrętna tylna oś i elektronicznie sterowany mechanizm różnicowy, które nadają 4-doorowi zaskakująco zwinnego charakteru.

Jednocześnie samochód w swoim działaniu jest ostry i zdecydowany. Przystępuje do ataku bez wahania i równie bezwzględnie lubi na wyjściu z zakrętu zaznaczać swoją tylnonapędową naturę. Wisienkę na torcie stanowi układ kierowniczy — cudownie czytelny, naturalny w przekazie i nieprzedobrzony dzięki jeszcze elektromechanicznemu wspomaganiu.

Od doskonałości Mercedesa oddala tylko skrzynia, która w tym egzemplarzu ewidentnie była już zmęczona prasowo-szkoleniowym życiem. Potrafiła szarpać, spóźnić się ze zmianą przełożenia, a czasem nawet wypluwała błędy podczas postoju na światłach. Trochę to nie przystoi samochodowi, który kosztował co najmniej 823 tys. zł...

Mimo wszystko Niemcom udało się zbudować kawał dobrego wozu, który zdecydowanie wyróżnia się na tle rywali. Są auta skuteczniejsze i szybsze, ale to 4-door mimo nowoczesnych rozwiązań kryje w sobie analogowego ducha oraz niepowtarzalny charakter godny prawdziwego, nieprzekombinowanego AMG. Łączy dwa światy w tańcu, w którym chce się trwać. Ale nie jest to wyrafinowany walc czy zmysłowa rumba. Prędzej niezwykle żywiołowe i emocjonalne tango.