Sprawdź samochód online przed zakupem. Nowe narzędzie już dostępne.
XC40 stawia na styl, a nie tylko elegancję.

XC40 stawia na styl, a nie tylko elegancję. (Fot. Michał Zieliński)

Auto miejskie prawie na miarę naszych czasów. Test Volvo XC40 D4 First Edition

Samochód do miasta nie musi być mały i tani. Volvo tak twierdzi i po tygodniu z XC40 muszę się ze Szwedami zgodzić. Brakuje w nim tylko jednego, dosyć ważnego elementu.

Ten artykuł ma 2 strony:

Volvo XC40 D4 AWD First Edition — test

Jakie cechy powinno mieć idealne auto do miasta? Dobrze, gdyby było niedrogie w zakupie i utrzymaniu, ekonomiczne i miało wymiary pozwalające zaparkować je na miejscu wielkości zeszytu szkolnego. Czyli teoretycznie powinien być bezawaryjnym, kilkunastoletnim samochodem klasy B z symbolicznym silnikiem. WP Pomaga

Problem w tym, że tak było kiedyś. Teraz czasy nam się zmieniły. Po miastach już nie jeździmy, a raczej w nich stoimy. Badania pokazują, że na korki marnujemy 20 dni rocznie. Podejrzewam, że drugie tyle idzie na szukanie miejsca parkingowego.

Świetnie czuje się w mieście i na podmiejskim łonie natury.

Zresztą, nasze podejście do samochodów w mieście też się zmienia. Żyjemy w dobie car sharingu, tanich taksówek (czy taksówkopodobnych wyrobów) i dosyć sprawnie działającej komunikacji miejskiej. Sam co jakiś czas wpadam na pomysł, by kupić auto do miejskiej dżungli, ale po prostu nie widzę w tym sensu. No, chyba że brałbym nowe XC40.

Wbrew pozorom, Volvo XC40 jest pozycjonowane jako auto miejskie. Wymiary na to nie wskazują. Z około 4,4 metra długości i blisko 2 metrami szerokości z lusterkami bliżej mu do bardziej uniwersalnych kompaktów. Również co innego sugeruje cennik, który otwiera kwota 129 tys. zł. Co więc w nim takiego miejskiego?

Na początek wygląd. Jak na małego SUV-a przystało, klienci mają do wyboru dające się wyróżnić opcje konfiguracyjne, jak dwukolorowe nadwozie czy olbrzymie felgi. Nawet sposób, w jaki projektanci narysowali nowe volvo, choć nawiązuje do większych i starszych modeli, świetnie wpisuje się w obraz miasta. Auto wygląda bojowo i jest gotowe do walki w miejskiej dżungli.

Tylne światła przypominają te z V40.

Zobacz również: Volvo V60 (2018) - premiera

Wnętrze jeszcze bardziej przypomina pozostałe volvo, ale trudno tu o lepszy komplement. Jest stylowo, estetycznie, wszędzie dominują materiały najwyższej jakości, skóra jest skórą, metal metalem. Ktoś może powiedzieć, że tak luksusowy kokpit jest zbędne w aucie miejskim. Patrząc na to, ile czasu spędzamy w korkach odnoszę wrażenie, że to właśnie w tych autach powinno nam być najwygodniej.

I w XC40 tak właśnie jest. Pozycja za kierownicą jest bardzo dobra, choć siedzi się wysoko (jak to w SUV-ie). Zawieszenie delikatnie i cicho wybiera nierówności dając uczucie komfortu, ale nie podróżowania w misce z budyniem. Na plus zasługują też szybko nagrzewające się fotele i kierownica oraz sprawnie działająca klimatyzacja. Nawet przy dużych mrozach samochód spisywał się na medal.

Przyszła jednak pora na pierwszy minus, a jest nim ten wielki ekran na konsoli centralnej zastępujący przyciski i pokrętła. Tak, działa świetnie i tak, interfejs jest przejrzysty i logiczny. Nie byłem jednak w stanie go używać bezwzrokowo, szczególnie gdy chciałem użyć bardziej "zakopanych" funkcji. Wiem, że jest tańszy w produkcji i modniejszy, ale mimo wszystko wolałbym tradycyjne rozwiązanie.

Nowoczesny kokpit XC40.

Ale powiedzmy, że przymknę na to oko, ponieważ Volvo XC40 potrafi po części jeździć samo. Funkcja Pilot Assist, bo o niej mówię, jest niezwykle przydatna w korkach. Wystarczy ustawić prędkość, której samochód ma nie przekraczać, a resztą zajmie się komputer. Od kierowcy wymagane jest jedynie, by ruszał (tego volvo samo nie zrobi) i co jakiś czas przejmował na chwilę kierownicę. W korku rewelacja.

Co więcej, XC40 samo się zaparkuje i to nie tylko równolegle, ale prostopadle też. Samo wyjedzie z miejsca parkingowego, przynajmniej w teorii, bo w praktyce nigdy nie udało mi się z tego skorzystać. Oczywiście nie jest to pierwszy samochód, który ma te funkcje, ale do XC40 one po prostu pasują. Dorzućmy do tego systemy bezpieczeństwa i nagle dostajemy wizję auta, którego zadaniem jest sprawiać, by podróżowanie po mieście było zwyczajnie przyjemne.

Właśnie dlatego moim zdaniem do tego wozu nie pasuje 190-konny diesel, który był pod maską testowanego egzemplarza. Mam wrażenie, że jego klekot rujnuje nietypową wizję stworzoną przez producenta. Nie jest też ani mistrzem oszczędności, ani mistrzem osiągów. Jeżdżąc po Warszawie i używając wszystkich dostępnych systemów, komputer pokładowy uparcie pokazywał wartości oscylujące wokół 12 l/100 km.

XC40 wydaje się być masywne, ale w rzeczywistości łatwo je zaparkować.

Obecność tej jednostki zasugerowała, że być może XC40 sprawdzi się więc w trasie. Tutaj mam niestety kolejne zastrzeżenie — w tym samochodzie przy prędkościach autostradowych jest głośno. Zdaję sobie sprawę, że jest to masywny SUV, ale konkurencja radzi sobie z tym lepiej. Na wyróżnienie zasługują natomiast bardzo komfortowe fotele oraz przestronne nadwozie.

Sęk w tym, że XC40 nie musi zachwycać w trasie. Volvo chce, byśmy ten samochód nie kupowali, a subskrybowali. W ramach programu Care by Volvo płacimy za auto miesięczną opłatę, a jedynym dodatkowym kosztem jest paliwo i to w zasadzie tyle. Kluczowym bonusem jest możliwość bezpłatnego wypożyczenia większego V90 na wycieczkę.

Dla kogo więc jest ten samochód? Jestem pewien, że najlepiej będą w nim się czuć osoby, które głównie jeżdżą po mieście, są w stanie zaufać technologii i zależy im na wygodzie. Bo XC40 właśnie takie jest, na wskroś wygodne. Widać to w tym, jak się nim jeździ, we wszystkich technologicznych bajerach (wspominałem o Volvo on Call?), w sposobie jakim się je kupuje, czy w ponadprzeciętnie funkcjonalnym wnętrzu. Bagażnik ma podwójną podłogę, która może służyć za przegródkę, przed podłokietnikiem (z olbrzymim schowkiem) znajduje się kosz na śmieci, a wyścielone kieszenie w drzwiach pomieszczą laptopa.

W ten sposób wracamy do samochodu miejskiego naszych czasów. Żeby taki wóz miał sens, musi oferować coś, czego nie znajdziemy w innych dostępnych środkach transportu. XC40 takie właśnie jest i będę mógł je polecić z całego serca, jak tylko pojawi się odmiana hybrydowa. Ten samochód jest po prostu zbyt na czasie, żeby używał tylko silnika spalinowego.

Ogólna ocena8z 10

Plusy:

  • nowoczesny i stylowy wygląd
  • jakość materiałów we wnętrzu
  • świetne systemy wspomagające kierowcę
  • duży prześwit

Minusy:

  • głośny w trasie
  • diesel nie jest ekonomiczny
  • duży ekran zamiast przycisków i pokręteł

Kontynuuj czytanie na kolejnych stronach:

Podziel się:

Przeczytaj także:

Także w kategorii Testy samochodów:

Czy na pewno potrzebujesz SUV-a? Test Volkswagena Passata Alltrack 2.0 BiTDI. Mercedes-Maybach S600 - test, opinia, spalanie, cena Dacia Duster 1,5 dCi 4x4 Prestige FL - test Volkswagen Beetle 2.0 TSI DSG - test Toyota Corolla Hybrid. Wielka zmiana w japońskim kompakcie Ford Mondeo Vignale (2015) 2.0 TDCI Powershift - test, opinia, spalanie, cena Lexus RX po liftingu. W końcu doczekałem się systemu Android Auto! Elektryczny Nissan e-NV200 Combi Tekna - test Opel Astra IV 2,0 CDTI - alternatywa [test autokult.pl] Volvo S60 T6 AWD Polestar - pokrewieństwo kontrolowane Volkswagen Passat 2.0 TDI BlueMotion Highline - niespodzianka z Niemiec [test autokult.pl] Test: Ford Puma ST-Line X - przemiana, która wyszła lepiej, niż mogłoby się wydawać

Popularne w tym tygodniu:

Po co w Jeepie Cherokee 9. bieg, skoro się nie włącza? Sprawdziłem zużycie paliwa Pierwsza jazda: Mercedes Klasy E po liftingu - Niemcy promują hybrydy, ale w tym wypadku wezmę największego diesla Test: Mazda 3 z silnikiem Skyactiv-X 2.0 - 5 opinii, z którymi się nie zgadzam Test: Mazda 6 kombi 2.5 Skyactiv-G – za takimi samochodami niedługo będziemy tęsknić Test: Citroën C5 Aircross 1.5 BlueHDI 130 - komfortowy, oszczędny i okaleczony przez księgowych Pierwsza jazda: Seat Leon czwartej generacji - jeszcze więcej (zbędnej) elektroniki Test: Volkswagen Arteon R-line Edition - nadchodzący lifting może nie być dobrym pomysłem Test: Mercedes-Benz A250e kontra Audi A3 35 TDI - oszczędzanie w stylu tradycyjnym czy nowoczesnym? Test: Ford Transit Custom Nugget Plus - przez weekend byłem królem kempingu Pierwsza jazda: Mazda MX-30 to auto dla tych, którzy dobrze wiedzą, czego chcą Dzień dobry, Nissan Leaf! Sprawdzę, jak się żyje z elektrykiem "na dopłatę" Test: Suzuki Vitara Hybrid - wciąż bardzo je lubię, ale "hybrydy" bym nie kupił