700-konna paskuda – Gemballa Panamera Turbo Mistrale Stufe 2 (2011)

Wygląd Panamery wywołuje zwykle dwa odczucia – albo się podoba, albo nie. Mało kto przechodzi koło tego samochodu obojętnie. Charakterystyczna sylwetka z garbem przywodzącym na myśl Warszawę M-20 nie daje się pomylić z żadnym innym autem.

Tuner zrobił wiele z wyglądem samochodu, żeby po pierwsze nie przypominał samego siebie, a po drugie, żeby był paskudny jak noc listopadowa. Przyjrzyjmy się tej przerobionej Panamerze zaczynając od przodu.

Przednia część auta nie wygląda źle, to znaczy, jeśli ktoś uważa, że wygląda kiepsko, to nie wiem jak nazwie resztę tego Porsche. Przedni zderzakospojler z wielkim centralnym wlotem i dwoma innymi ciekawie wyprofilowanymi ustawionymi po bokach nadaje autu dynamiczną sylwetkę. Pod zderzakiem jest kompozytowa listwa, która też akurat pasuje do projektu. Z tą listwą dobrze komponuje się wstawka na pokrywie silnika wykonana z włókna węglowego.

Co jeszcze jest ładnego? Dwie rzeczy. Są to lusterka z wąskim paskiem świateł kierunkowskazów i koła, a konkretnie 5-ramienne felgi o średnicy 22 cali, które moim zdaniem wyglądają świetnie – lekko i stylowo. Na tym koniec „ładności”, bo im dalej, tym gorzej.

Z pewnością nadwozie zostało poszerzone (choć na razie Gemballa o tym nie informuje), bo z boku znajduje się wgłębienie identyczne jak w nowym Cayenne, w którym zamaskowany jest wylot z przednich kół i wlot do kół tylnych. Nie wiem czy są to wloty funkcjonalne, czy tylko mające  „wyglądać”. Klamki są chyba usunięte całkowicie, bo wątpię, żeby udało się je ukryć w bocznym wgłębieniu. W progu jest dodatkowy podłużny wlot.

Tył jest po prostu paskudny. Po pierwsze jego linie są ciężkie. Po drugie wstawiono nielakierowany pasek z włókna węglowego, który do całości pasuje jak pięść do nosa. Styliści przeprojektowali klapę bagażnika – wygląda ona teraz dziwnie. Najgłupszym i najgorszym pomysłem była wymiana tylnych świateł. Zintegrowane światła zastąpiono oddzielnymi, które zupełnie nie współgrają z charakterem samochodu. Być może sytuację uratowałoby zamontowanie ich pod wspólnym kloszem, ale tak niestety nie jest.

W skrócie można by napisać, że tył przypomina dzieło domorosłego tunera z Francji lub wymysł jakiejś rosyjskiej firmy. Na polu brzydoty stylizacyjnej, szczególnie tylnej części, moim zdaniem Gemballa pobił dwie firmy, które do tej pory dzierżyły palmę pierwszeństwa w tej dziedzinie – Mansory i FAB Design. A jakie jest Wasze zdanie w tej kwestii?

Przy projektowaniu Cayenne tuner zużył sporo włókna węglowego, które odchudziło SUV-a Porsche o 70 kg. W przypadku Panamery również nie skąpiono tego kompozytu i pewnie jest ona nieco lżejsza od seryjnej, ale o konkretach nie ma mowy – przynajmniej na razie.

W kabinie połączono – można chyba już powiedzieć, że klasyczne wśród tunerów – skórę i Alcantarę[sup]®[/sup]. Oba materiały wykorzystano, gdzie się tylko dało, zatem znajdziemy je na desce rozdzielczej, kierownicy, fotelach, podsufitce i drzwiach.

Dużo modyfikacji dopatrzymy się po stronie mechanicznej. Tuner poprosił o pomoc w opracowaniu nowych hamulców firmę Brembo. W efekcie zaprojektowano hamulce z tarczami o średnicy 411 mm z przodu i 380 mm z tyłu. Przednie zaciski mają 6, zaś tylne posiadają 4 tłoczki. Nie wiadomo co i czy w ogóle coś zrobiono w kwestii zawieszenia.

Natomiast wiemy, że silnik dostał porządnego kopa. Seryjna jednostka napędowa stosowana w Panamerze Turbo to widlasty motor o ośmiu cylindrach, który ma objętość skokową 4,8 l i wyposażony jest w bezpośredni wtrysk paliwa oraz dwie turbosprężarki. W wersji Turbo „V-ósemka” generuje równe 500 KM mocy przy 6000 obr./min, a także 700 Nm maksymalnego momentu obrotowego dostępne w przedziale 2250-4500 obr./min. Auto dysponuje napędem na wszystkie koła, a zmianą przełożeń zajmuje się 7-biegowa, dwusprzęgłowa, zautomatyzowana skrzynia biegów.

Gemballa oferuje dwa poziomy modyfikacji jednostki napędowej. Nie wiadomo, co konkretnie firma tuningowa zrobiła na niższym poziomie ulepszeń, ale w ich efekcie silnik ma moc 610 KM. Drugi etap to już poważne modyfikacje. Zmieniane są przez inżynierów turbosprężarki na większe, wtryskiwacze na wydajniejsze i system wydechowy na nowy, który wyposażony jest w sportowe reaktory katalityczne. Ulepszany jest także system dolotowy oraz poprawiane oprogramowanie silnika.

Większy nakład pracy i środków nagradzany jest mocą 700 KM i maksymalnym momentem obrotowym wynoszącym równe 1000 Nm.

Osiągi samochodu po tuningu na pewno są lepsze niż wozu seryjnego, ale na razie nie ma żadnych dokładnych na ten temat informacji.

Gemballa planuje wyprodukowanie 30 egzemplarzy Mistrale. Ciekawe czy na te 30 sztuk będą zamówienia. Trochę w to wątpię skoro nie było wzięcia na wszystkie sztuki o klasę ładniejszej Carrery Mirage GT. Wszystko pokaże jednak czas.

Silnik i napęd:

• Typ: V8
• Ustawienie: Z przodu, wzdłużnie
• Rozrząd: DOHC, 4 zawory na cylinder
• Objętość skokowa: 4806 cmsup3/sup
• Doładowanie: Dwie turbosprężarki
• Moc maksymalna: 700 KM
• Objętościowy wskaźnik mocy: 145,65 KM/l (seryjny – 104,04 KM/l)
• Maksymalny moment obrotowy: 1000 Nm
• Skrzynia biegów: 7-biegowa, zautomatyzowana, dwusprzęgłowa PDK
• Typ napędu: Na wszystkie koła

Hamulce i koła:

• Hamulce przednie: Tarczowe, wentylowane Brembo, średnica 411 mm, 6-tłoczkowe zaciski
• Hamulce tylne: Tarczowe, wentylowane Brembo, średnica 380 mm, 4-tłoczkowe zaciski
• Koła przednie: 22″
• Koła tylne: 22″

Masy i wymiary:

• Rozstaw osi: 2920 mmblock position=\inside8050/block

Źródło: Gemballa • autoblog