Mazda 626

Model
Mazda 626 Zobacz 16 zdjęć

Mazda 626 GD

626 to model samochodu klasy średniej (segment D) wytwarzanego przez japońską firmę Mazda w latach 1979-2002. W czasie wszystkich lat produkcji Mazda zaprezentowała pięć generacji modelu 626.

W 1987 roku japoński wytwórca przedstawił trzecią serię Mazdy 626. Na rynku japońskim Mazdę 626 sprzedawano pod nazwą Capella.

Wóz ten w dużym stopniu oparty był na swoim poprzedniku, lecz dokonano w nim tyle różnego rodzaju zmian, że uznawany jest za nowy model.

Pokazany w 1982 roku poprzednik serii GD został okrzyknięty „bestsellerem z Hiroszimy”. Auto było wysoko oceniane przez dziennikarzy z całego świata i klientów, którzy chętnie je kupowali. Przy wprowadzaniu na rynek odmiany GD Mazda postąpiła w myśl zasady, że skoro coś jest dobre, to po co to zmieniać. Oczywiście zmian było dużo, ale sama koncepcja samochodu pozostała taka sama.

Styl nadwozia GD mocno przypominał poprzednika – GC. Można powiedzieć, że styliści po prostu zaokrąglili karoserię, pozostawiając tak charakterystyczny element karoserii, jakim były wąskie przednie światła. W nowym wozie były one jeszcze węższe. Tylne lampy zespolone także przypominały te z poprzednika.

Model GD wytwarzano z czterema rodzajami nadwozia. Były to: 4-drzwiowy sedan, 2-drzwiowe coupé, 5-drzwiowy liftback oraz 5-drzwiowe kombi.

Samochód stał się dłuższy o ponad 100 mm, ale zwiększono w nim także rozstaw osi (o 65 mm), dzięki czemu w kabinie pasażerskiej było jeszcze więcej miejsca. Do zajęcia pozycji w środku zachęcały duże i szeroko otwierające się drzwi przednie oraz tylne. Ani z przodu, ani z tyłu pasażerowie nie mogli narzekać na brak miejsca na nogi. Podobnie było z przestrzenią na barki oraz głowy. W tym ostatnim przypadku wyjątek stanowiło coupé, w którym wysokie osoby zasiadające na tylnej kanapie mogły odczuwać niewielki dyskomfort spowodowany nisko opadającą linią dachu.

W przestronnej kabinie inżynierowie zamontowali duże fotele. Siedzenia były dość twarde, co gwarantowało wysoki poziom komfortu. Co prawda nie miały dobrego trzymania bocznego, jednak 626 nie była z założenia samochodem sportowym. Materiały zastosowane wewnątrz Mazdy jak na tamte czasy były dobrej jakości i dobrze je zmontowano. Po wielu latach eksploatacji ulegały one jednak uszkodzeniom.

Nie najlepiej miała się też sprawa przewietrzania i ogrzewania wnętrza (mała wydajność), a także jego wyciszenia. W tym ostatnim przypadku producent poszedł nieco na skróty, stosując materiały nie najlepszej jakości.

Auto wyposażano w kilka różnych silników, przy czym nie wszystkie dostępne były na każdym rynku, na którym można było kupić Mazdę. W Japonii najmniejszą jednostką była nowa 1,6-litrowa z 8-zaworową głowicą. Silnik należał do serii F i osiągał moc 80 KM. W Europie sprzedawano starszy 12-zaworowy motor o objętości 1,6 l i mocy 88 KM.

Do wyboru były też silniki 1,8-litrowe (z głowicami 8- i 12-zaworowymi) o mocy około 90 KM i 2-litrowce. Te ostatnie mogły mieć 8, 12 i 16 zaworów w głowicy (wersja DOHC) i osiągać moc od 90 KM do 148 KM (2.0 DOHC). Najmocniejszy z tych motorów pozwalał Maździe rozpędzić się do 206 km/h.

Największym silnikiem była jednostka o objętości skokowej 2,2 l. Miała ona po 3 zawory na cylinder; występowała w wersji wolnossącej (116 KM) i odmianie turbodoładowanej (145 KM).

W niektórych krajach oferowany był też motor o zapłonie samoczynnym o objętości 2,0 l. Występował on w odmianie bez doładowania i z doładowaniem. W pierwszej wersji miał 60 KM, a w drugiej 82 KM.

Napęd z silników przekazywany był przez 5-biegową manualną lub 3-biegową automatyczną skrzynię biegów.

Podstawowym napędem Mazdy 626, wzorem poprzedniczki, był napęd na przednią oś, jednak w niektórych krajach dostępna była też wersja z napędem na wszystkie koła. Co więcej, w Japonii producent sprzedawał model 626 ze wszystkimi kołami skrętnymi.

Produkcję Mazdy 626 GD zakończono w roku 1992, kiedy zastąpił ją nowszy i większy model.

Mazda 626 GE

626 to model samochodu klasy średniej (segment D) produkowanego przez japońską firmę Mazda w latach 1979-2002. W czasie wszystkich lat produkcji Mazda zaprezentowała pięć generacji modelu 626.

W 1992 roku Mazda przedstawiła czwartą już generację modelu 626 oznaczoną kodem wewnętrznym GE. Auto sprzedawane było nie tylko pod nazwą 626, ale też jako Capella. Co więcej, Mazda na niektórych rynkach oferowała ten wóz pod marką Efini – Efini MS6 (GE). Efini była stworzoną przez Mazdę pod koniec lat 80. XX wieku marką samochodową, pod którą sprzedawano samochody klasy średniej. Efini była jedną z trzech takich marek obok Autozam i Eunos.

Mazda zrezygnowała z produkcji wersji coupé. Z niektórych rynków zniknęła też odmiana kombi (serii GD), ale na przykład w Europie cały czas oferowane było auto z tym nadwoziem pochodzące z generacji GD, ponieważ Japończycy nigdy nie wprowadzili do produkcji tego typu nadwozia bazującego na modelu GE. Nowe były tylko odmiany sedan oraz liftback, z których dużo większą popularność na Starym Kontynencie zyskała wersja 5-drzwiowa.

Auto znacznie urosło wzdłuż – do 4,7 m (czyli o około 15 cm). Zwiększono w nim także dość mocno rozstaw osi, co powiększyło przestrzeń w kabinie pasażerskiej. Karoseria nowego pojazdu znacznie różniła się od poprzednika. Naszkicowana łukami i krzywiznami Mazda 626 wyglądała znacznie nowocześniej i bardziej elegancko od swojej poprzedniczki. Z przodu charakterystycznym elementem pozostały tylne światła, z kolei z tyłu standardem w każdej wersji silnikowej z nadwoziem liftback był zintegrowany spojler nadający autu nietypowy wygląd.

Większy rozstaw osi sprawiał, że wewnątrz Mazdy było więcej miejsca. Odczuli to przede wszystkim pasażerowie przednich siedzeń, którzy mieli pod dostatkiem przestrzeni na nogi i nad głowami. Z tyłu również nie można było narzekać na brak miejsca na nogi, jednak nisko opadająca linia dachu (szczególnie w liftbacku) utrudniała podróż wysokim osobom na tylnych siedzeniach.

W porównaniu z poprzednikiem Mazda znacznie poprawiła jakość materiałów użytych do wykończenia wnętrza. Były one także znacznie odporniejsze na zużycie. Do tego zaletą kabiny pasażerskiej był dokładny montaż wszystkich elementów, dzięki czemu wieloletnia eksploatacja samochodu nie doprowadzała do stanu, w którym coś w środku trzeszczało lub skrzypiało. Zaletą był też spory, bo 455-litrowy bagażnik pojazdu.

W wyposażeniu seryjnym samochodu znajdowało się wspomaganie układu kierowniczego i ABS, a w niektórych krajach także poduszka powietrzna dla kierowcy. Wyposażenie dodatkowe obejmowało poduszkę gazową dla pasażera, elektrycznie sterowane szyby i lusterka, klimatyzację czy elektrycznie otwierany dach.

Sporą zaletą Mazdy 626 była duża odporność na korozję. Producent dużo uwagi poświęcił temu problemowi, co zaowocowało tym, że stosunkowo niewielka liczba egzemplarzy szybko poddała się rdzy.

Na rynku europejskim wóz dostępny był z kilkoma silnikami benzynowymi i jednym dieslem. Najmniejszy motor miał 1,8 l objętości skokowej i osiągał moc 90 KM lub 105 KM – w zależności od wersji. Drugą jednostką był 2-litrowiec o mocy 115 KM. Był on też dostępny jako jedyny w wersji z napędem na wszystkie koła (nie było to tak skomplikowane rozwiązanie jak w poprzedniczce). Największym i najmocniejszym motorem był 2,5-litrowy silnik V6 o mocy 163 KM. W 1993 roku do sprzedaży wszedł silnik wysokoprężny wyposażony w doładowanie typu Comprex, który rozwijał moc 75 KM.

Do wyboru klient miał dwie skrzynie biegów: 5-biegową manualną i 4-biegową automatyczną (od 1994 roku). Ta ostatnia przysporzyła Maździe sporo kłopotów. Wadliwie zaprojektowany korpus oraz przekładania hydrokinetyczna sprawiały, że skrzynia mocno się przegrzewała. Wkrótce Mazda za pomocą dilerów poinformowała o konieczności montażu zewnętrznej chłodnicy skrzyni biegów. Robiono to jednak na życzenie klienta i na jego koszt, co szybko sprawiło, że producent stracił ewentualnych nowych nabywców.

Mazda 626 generacji GE nie zdobyła takiej popularności jak jej poprzedniczka i w 1997 roku została wycofana z produkcji, a zastąpiło ją nowsze auto.

Mazda 626 GF

626 to model samochodu klasy średniej (segment D) produkowanego przez japońską firmę Mazda w latach 1979-2002. W czasie wszystkich lat produkcji Mazda zaprezentowała pięć generacji modelu 626.

W 1998 roku Mazda wprowadziła piątą i jednocześnie ostatnią generację modelu 626 oznaczoną kodem wewnętrznym GF. Auto nosiło również nazwę Capella. Na rynku amerykańskim Mazda 626 miała zupełnie inne nadwozie niż w większości innych krajów, w których była dostępna. Tam jej bliźniaczym modelem był Ford Telstar.

Europejska wersja modelu 626 z wyglądu przypominała bardzo ceniony w Europie (w Polsce również) samochód generacji GD, dostępny na przełomie lat 80. i 90. ubiegłego wieku. Model GF miał więc eleganckie smukłe nadwozie, które z większej odległości mogło wydawać się kanciaste. Cechą charakterystyczną przedniej partii karoserii były długie, bardzo wąskie reflektory. Z tyłu zastosowano światła również podobne do dużo starszego modelu.

W przeciwieństwie do Mazdy 626 serii GE nowy model dostępny był z trzema rodzajami nadwozia. Były nimi: 4-drzwiowy sedan, 5-drzwiowy liftback i 5-drzwiowe kombi. Tym samym Mazda powracała do oferty serwowanej klientom marki, którzy nabyli 626 pod koniec lat 80. lub na początku lat 90.
Samochód z nadwoziem kombi był zupełną nowością od 1987 roku, kiedy to japoński producent wprowadził kombi wraz z modelem 626 GD. W trakcie produkcji Mazdy GE Japończycy nie zdecydowali się na zmianę auta z najbardziej użyteczną karoserią, więc kombi GD produkowane było niemal 10 lat.

Nowy wóz miał od 4,57 m do 4,69 m (kombi) i mieścił swobodnie pięć osób we wnętrzu. Siedzenia były twarde, jednak wygodne, co stanowiło ważny atut przy jeździe Mazdą na dłuższych trasach. Miejsca na nogi i nad głowami z przodu było wystarczająco dużo, z tyłu zaś mogli narzekać tylko wysocy pasażerowie w sytuacji, gdy przednie fotele były maksymalnie przesunięte w tylne skrajne położenie. Najmniej wygodnie podróżowało się, jak to jest we wszystkich autach, na środkowym siedzeniu z tyłu.

Deska rozdzielcza wyglądała nowocześnie i była prosta w obsłudze. Mazda po raz kolejny zastosowała twarde plastiki do jej obudowania, jednak poziom montażu był na wysokim poziomie, więc nawet po wielu latach eksploatacji w kabinie nic nie skrzypi ani nie stuka.

Ponieważ Mazdę 626 produkowano tylko w Japonii, jej cena była dość wysoka. W związku z tym aby zachęcić do kupna, producent oferował bogate wyposażenie podstawowe. Na polskim rynku auto sprzedawane było z dwiema czołowymi i dwiema bocznymi poduszkami powietrznymi, systemami ABS i ESP, automatyczną klimatyzacją i tempomatem.

Jedynym dostępnym w naszym kraju silnikiem był 2-litrowiec o mocy 136 KM. Łączono go z 5-biegową manualną skrzynią biegów. W innych krajach auto oferowano z 1,9-litrowym motorem początkowo o mocy 90 KM, a po liftingu w 1999 roku – o mocy 100 KM. W Niemczech 2-litrowy silnik mógł mieć moc również 115 KM.

Ponadto pod maską Mazdy 626 instalowany był diesel o objętości skokowej 2,0 l. Na rynku japońskim wyposażony był on we wtrysk Common Rail i osiągał moc 90 KM. W Europie miał starszy typ układu wtryskowego i mógł generować 100 KM lub 110 KM.

W przeprowadzonym w 1999 faceliftingu Mazda nie tylko poszerzyła paletę silników, ale też nieco zmodernizowała nadwozie, nadając mu dynamiczniejszy kształt, a także odświeżyła wnętrze, podnosząc jakość materiałów i montażu.

Auto jest cenione nie tylko za niezawodność, ale również za dużą przestrzeń w kabinie pasażerskiej i dobry stosunek jakości do ceny. Wśród wad nie do wyeliminowana pojawia się słabe wyciszenie wnętrza i niezbyt odporne na polskie dziurawe drogi zawieszenie, w którym najczęściej uszkodzeniu ulegają tuleje w tylnym zawieszeniu.

W 2002 roku Mazda zakończyła produkcję modelu 626 ze względu na zbyt niską sprzedaż i to, że samochód był przestrzały na tle konkurencji. Wkrótce 626 GF została zastąpiona nową Mazdą 6.

Szybkie fakty
MarkaMazda
TypSamochód osobowy

Generacje Mazda 626

Inne modele Mazda

Mazda 626: newsy, testy i recenzje

Goodyear - konferencja

Powiązane Tematy

Popularne tematy

Zobacz wszystkie