Ford Mondeo

Model
Ford Mondeo Zobacz 17 zdjęć

Ford Mondeo I

Ford Mondeo pierwszej generacji został wprowadzony do produkcji w 1993 roku i zastąpił wysłużoną już Sierrę II. Duże rodzinne auto Forda dostępne było w trzech odmianach: jako 4-drzwiowy sedan, 5-drzwiowy liftback oraz kombi. Dla Forda był to niezwykle ważny i przełomowy projekt. Mondeo miało ujednolicić gamę samochodów tego producenta na całym świecie i zastąpić w Azji model Telestar. Na zaprojektowanie i przygotowanie do produkcji następcy Sierry oddziały Forda (amerykański i europejski) wydały razem około 6 mld dol.

Mondeo I zbudowano na platformie dostarczonej przez Volvo. Samochód ten musiał być skonstruowany w sposób uniwersalny, umożliwiający montaż dowolnej jednostki – od 4-cylindrowych rzędowych silników poczynając, a kończąc na dużych, widlastych szóstkach. Było to konieczne, by sprostać wymaganiom wszystkich rynków, na których miał się pojawić ten rodzinny Ford. Wiązało się to niestety z tym, że nawet przy zakupie Mondeo z małym motorem miejsca w kabinie było zabrane na tyle, by zmieścić V6.

Wcześniejsze modele z mijającego, trudnego dla Forda okresu były często krytykowane za niską jakość wykonania, przeciętną stylistykę i jednocześnie stosunkowo duże ceny. Mówiono wtedy, że to nie inżynierowie, ale księgowi projektują tamte samochody. Ford potrzebował auta, które zapewni możliwość komfortowego podróżowania za przystępną cenę.

Najistotniejszym czynnikiem niezbędnym do spełnienia zachcianek wszystkich klientów była szeroka gama jednostek napędowych. Dla osób potrzebujących większego auta, ale nie mających portfela przygotowanego na częste odwiedziny na stacjach benzynowych, dostępne były cztery słabsze jednostki: dwie 16-zaworowe o pojemności 1,6 l generujące 88 i 90 KM oraz dwie 1,8 o mocach wynoszących 112 i 115 KM. Jeśli ktoś oczekiwał większego komfortu przy wyprzedzaniu, mogły go zapewnić silniki benzynowe o pojemnościach 2,0 (130 i 136 KM) oraz 2,5 (170 KM). Paletę silników uzupełniały dwa turbodiesle 1,8 o takich samych mocach jak dwa najsłabsze motory benzynowe.
Nabywcy mieli do wyboru przekładnie manualne i automatyczne. W wersjach z automatami Ford montował przełącznik, który pozwalał na zmianę trybu jazdy z ekonomicznego na sportowy. W połączeniu z nowoczesnym zawieszeniem pozwalało to sprostać wymaganiom wszystkich klientów. Mondeo I znakomicie prowadziło się w zakrętach, jeśli zaszła potrzeba dynamicznej jazdy, a jednocześnie nawet na dużych nierównościach gwarantowało wysoki komfort podróży. Ford tym sposobem postawił wysoko poprzeczkę w swojej klasie, której wyznacznikami podczas projektowania Mondeo były dla Forda Honda Accord z 1986 roku oraz Nissan Primera z rocznika 1990.

Ponieważ coraz bardziej zwracano w tamtym okresie uwagę na bezpieczeństwo kierowcy i pasażerów, nowy rodzinny Ford musiał być w stanie sprostać konkurencji. Mondeo wyposażono więc w standardzie w poduszkę powietrzną kierowcy, napinacze pasów bezpieczeństwa oraz ABS. W wersjach z silnikiem V6 oraz odmianach z napędem na cztery koła dostępna była również kontrola trakcji. To wszystko w bardzo dużym stopniu przyczyniło się do zdobycia przez Forda Mondeo pierwszej generacji tytułu Europejskiego Samochodu Roku 1993.

Dodatkowe wyposażenie to kolejny atut tego rodzinnego Forda. We wnętrzu Mondeo pierwszej generacji można znaleźć podłokietnik dla kierowcy, centralny zamek, elektrycznie sterowane szyby, szyberdach i lusterka, zmieniarkę CD, komputer pokładowy oraz skórzane fotele.

Produkcję Mondeo pierwszej generacji zakończono w 1996 roku. Wydanie 6 mld dol. na przygotowanie tego modelu okazało się dobrą inwestycją. Do tej pory te rodzinne Fordy cieszą się dobrą opinią. Szczególnie interesujące dla potencjalnych nabywców są bogato wyposażone egzemplarze. Ponieważ koncernowi bardzo zależało na odniesieniu sukcesu w tym segmencie, Mondeo I jest wykonane na bardzo dobrym poziomie i nie ma żadnych charakterystycznych dla siebie usterek. Należy jedynie zwracać uwagę na hamulce i zawieszenie. Zadbane i prawidłowo konserwowane, będą się dobrze spisywały przez długi czas.

Ford Mondeo II

Ford Mondeo drugiej generacji wszedł do produkcji w październiku 1996 roku. Był on bardzo zbliżony do swojego poprzednika. Ford nie zmieniał zanadto poprzedniej konstrukcji, ponieważ była ona dosyć udana. Usunął przede wszystkim wady, które wytykali odbiorcy Mondeo I. Zmodyfikowano również stylistykę. Po generacji pierwszej pozostały drzwi. Najważniejsza dla poprawy odbioru nowej generacji rodzinnego Forda była zmiana przednich świateł na skuteczniejsze oraz poprawa komfortu pasażerów tylnej kanapy.

Odświeżono również wnętrze Mondeo, a dla poprawy bezpieczeństwa wprowadzono do wyposażenia lepsze poduszki powietrzne. Dzięki temu wśród konkurencji Ford wypadał teraz konkurencyjnie w testach Euro NCAP. Uzyskanie trzech gwiazdek pozwoliło mu się zrównać z Oplem Vectrą i wyprzedzić Citroëna Xantię oraz Peugeota 406. Za dopłatą dostępne były również boczne poduszki powietrzne.
W ciągu całego okresu produkcji Forda Mondeo drugiej generacji gama dostępnych jednostek nieco się zmieniała. Początkowo był on dostępny z benzynowym silnikiem Zetec 1,6 o mocy 90 KM i momencie obrotowym wynoszącym 135 Nm, który w 1999 roku zastąpiono jednostką o tej samej pojemności, ale o 5 KM mocniejszą. Moment również wzrósł – do 142 Nm. Kolejną pojemnością wśród sprzedawanych w Mondeo jednostek benzynowych było 1,8 l. Ta rzędowa czwórka generująca 116 KM utrzymała się w niezmienionej formie przez cały okres istnienia drugiej generacji rodzinnego Forda, tak samo jak 2-litrowy Zetec o mocy 131 KM. Najmocniejszym benzynowym motorem było V6 o pojemności 2,5 l. Do roku 1999 ten 24-zaworowy Duratec miał moc 170 KM. Przez ostatnie dwa lata produkcji Mondeo I był on dostępny w wersji ST200 i generował 205 KM. Do szerokiej gamy silników benzynowych Ford dołączył również tubodiesla Endura-D o pojemności 1,8 l. Rozwijał on moc rzędu 90 KM i moment obrotowy wynoszący 177 Nm.

Mondeo pierwszej generacji występowało w trzech wersjach nadwoziowych: sedan, liftback oraz kombi. W dodatkowym wyposażeniu miało ono praktycznie wszystko, co niezbędne, by powalczyć z konkurencją (elektrycznie sterowane szyby, lusterka i fotele, ABS, klimatyzacja, kierownica regulowana w dwóch płaszczyznach).

Ford jak zawsze zadbał o to, by znalazła się wersja dla osób oczekujących większych wrażeń z jazdy. ST24 – słabsza ze sportowych odmian Mondeo miała moc nieco ponad 170 KM. Wyposażenie obejmowało półskórzane sportowe fotele, bardziej agresywnie wyglądające elementy nadwozia, skuteczniejsze hamulce oraz sportowe zawieszenie. W ST24 sprint od 0 do 100 km/h trwał 8 s, a wskazówka prędkościomierza zatrzymywała się dopiero na 238 km/h.

Mocniejszą ze sportowych wersji Mondeo była ST200. V6 o mocy 202 KM wystarczyło, by skrócić czas rozpędzania się do 100 km/h do zaledwie 7.7 s. Prędkość maksymalna wynosiła natomiast 243 km/h.
Produkcja Mondeo drugiej generacji dobiegła końca w roku 2000. Był to kolejny model Forda, który osiągnął sukces i podjął równą walkę z konkurencją z Europy i Japonii.

Największą bolączką, szczególnie bogato wyposażonych wersji, jest awaryjność elektryki. Mondeo szczególnie ze słabszymi silnikami cechuje przeciętna elastyczność – trzeba dużo napracować się biegami, by dynamicznie przyspieszyć. Może to być uciążliwe szczególnie w trasie. Mimo to rodzinny Ford jest wart zakupu, ponieważ nie kosztuje majątku, a w zamian nabywca dostaje dobrze wyposażone auto ze sporą ilością miejsca dla pasażerów. Części zamienne są łatwo dostępne, więc naprawy również nie powinny stanowić kłopotu.

Ford Mondeo III

Ford Mondeo trzeciej generacji pojawił się na rynku w 2000 roku. Był on jednym z pierwszych modeli Forda zaprojektowanych zgodnie z nurtem stylistycznym New Edge. Nadwozie stało się mniej obłe niż u poprzednika, a zaokrąglone kształty zastąpiono ostrymi krawędziami. Nadkola oraz wszelkie przetłoczenia zostały bardziej wyeksponowane. Tak samo jak poprzednia generacja ta była dostępna w wersji sedan, liftback oraz kombi.

Wnętrze nowego Mondeo wiele zyskało w stosunku do poprzedniej generacji. Użyto lepszych materiałów i zaprojektowano je w zupełnie inny sposób. Stało się nie tylko schludne i komfortowe, ale nie brakowało mu również elegancji. Oczywiście wszelkie zmiany podyktowane były też potrzebą dotrzymania kroku konkurencji. Stąd też wyposażenie obejmowało m.in. nawigację satelitarną, system audio Sony, automatyczną klimatyzację, elektrycznie sterowane fotele, lusterka oraz szyby.
Po raz kolejny Ford położył duży nacisk na bezpieczeństwo. Szczególnie istotne było ono podczas projektowania konstrukcji pojazdu. Nowość stanowił system IPS (Intelligent Protection System), który na podstawie odczytów z wielu czujników rozlokowanych w całym samochodzie dobierał użycie poduszek powietrznych kierowcy, pasażera, kurtyn powietrznych i poduszek bocznych odpowiednio do sytuacji. Naturalnie, by stawić czoła konkurencji w zakresie bezpieczeństwa, Mondeo wyposażano również w ESP oraz ABS.

Niestety, rozwiązania zastosowane przez Forda nie wystarczyły, by w testach Euro NCAP wypaść lepiej niż oponenci. Samochody segmentu D Opla, Volkswagena, Toyoty czy Citroëna osiągały znacznie lepsze oceny. Mimo wprowadzonych poprawek Mondeo wciąż nie chroniło dostatecznie dobrze klatki piersiowej kierowcy i w przypadku zderzenia istniało większe niż średnie prawdopodobieństwo, że dojdzie do jej uszkodzenia.

Jednostki napędzające Mondeo trzeciej generacji, tak samo jak w poprzednim pokoleniu rodzinnego Forda, gwarantowały szeroki wachlarz możliwości. Dla osób szukających rozwiązań ekonomicznych przeznaczone były przede wszystkim silniki wysokoprężne. Diesla o pojemności 1,8 l zastąpił nowoczesny, 16-zaworowy, 2-litrowy silnik TDCi ze zmienną geometrią łopatek turbin. Był on dostępny w trzech wariantach: 90 KM, 116 KM oraz 131 KM. Występowała jeszcze jedna jednostka wysokoprężna – 2,2-litrowy silnik Duratorq o mocy 155 KM.

Oczywiście nie zabrakło również motorów benzynowych. Najsłabszym z nich był 110-konny Duratec o pojemności 1,8 l. Kolejne dwa silniki o tych samych rozmiarach generowały 125 i 131 KM. Jeśli te moce były niewystarczające, Ford oferował również 2-litrowy, rzędowy, 143-konny silnik. Pozostałe jednostki to już widlaste szóstki. Najsłabsza z nich, o pojemności 2,5 l, rozwijała 170 KM i 220 Nm momentu obrotowego. Dla głodnych wrażeń zarezerwowane były V6 o pojemności 4 l. Podstawowa odmiana dostarczała 205 KM, a najmocniejsza aż 226. Była ona dostępna w Mondeo ST220 – odmianie sportowej wyposażonej w pakiet stylistyczny, utwardzone zawieszenie oraz skuteczniejsze hamulce.
Produkcja Mondeo III zakończyła się w 2007 roku. Wyniki sprzedaży nie były zachwycające ze względu na dużą konkurencję w tym segmencie. Sen z powiek specjalistom od sprzedaży Forda spędzała przede wszystkim konkurencja z Niemiec i Francji. Dodatkowo na popularności zyskiwały samochody kompaktowe, które z generacji na generację zapewniały coraz więcej miejsca w środku i bogatsze wyposażenie. Można było kupić auto tańsze, mniejsze gabarytowo, ale wciąż oferujące komfort i wszelkie udogodnienia znane z wyższego segmentu.

Podczas zakupu używanego Mondeo III generacji należy zwrócić uwagę na wydech, który nawet mimo przebiegów niewiele wyższych niż 100 000 km może być skorodowany. W egzemplarzach z silnikami TDCi czasami zawodzi turbosprężarka. Warto też zwrócić uwagę na stan rury łączącej zawór recyrkulacji spalin EGR z intercoolerem. Rodzinny Ford jest wart polecenia ze względu na cenę. Stosunkowo niedużo kosztuje dobrze wyposażone auto z eleganckim wnętrzem i dosyć nowocześnie zaprojektowaną karoserią. Należy się jedynie wystrzegać wersji z silnikiem 1,8 SCi ze względu na zastosowany w niej awaryjny bezpośredni wtrysk paliwa.

Ford Mondeo IV

Czwarta generacja Forda Mondeo weszła do produkcji w 2007 roku – rok po prezentacji 5-drzwiowego prototypu. Jeszcze w tym samym roku magazyn Top Gear wyróżnił ją tytułem samochodu roku. Drugim uhonorowanym autem było Subaru Outback. Do budowy nowego Mondeo użyto platformy powstałej przy współpracy z Volvo, znanej również z modelu S-Max oraz Galaxy. Dostępne typy nadwozi obejmują karoserie typu sedan, liftback oraz kombi.

Stylistyka New Edge znana z poprzedniej generacji ustąpiła miejsca nowoczesnemu nurtowi Kinetic Design. Przednie światła zostały bardzo daleko wyciągnięte w stronę nadkoli samochodu. Między nimi zawitał schludny grill, pod którym umieszczono z kolei nadający dynamikę i agresywny charakter duży wlot powietrza. Przez cały bok samochodu ciągnie się mocne przetłoczenie, sięgające aż tylnych świateł z elementami w kształcie plastra miodu. Całość jest doskonale wyważonym kompromisem pomiędzy elegancką stylizacją a dynamicznym wyglądem.

Wyposażenie nowego Mondeo obejmuje elektrohydrauliczne wspomaganie kierownicy, które zapewnia lepszą reakcję na ruchy kierownicy, pozwalając na bardziej agresywną jazdę. Lista dostępnych akcesoriów jest bardzo długa i wręcz nie sposób wszystkiego wymienić, co jeszcze dwie generacje wcześniej byłoby nie do pomyślenia o samochodzie tej generacji. Do najważniejszych opcji wyposażenia należy 5-calowy ekran LCD wyświetlający informacje z komputera pokładowego oraz nawigacja satelitarna. Chyba bardziej dla celów marketingowych niż ze względów praktycznych w Mondeo użyto rozwiązania Ford Power – bezkluczykowego uruchamiania pojazdu za pomocą przycisku na desce rozdzielczej. Rozwiązanie komfortowe, ale raczej nie niezbędne.

Pod maską Mondeo czwartej generacji można znaleźć silniki wysokoprężne z wyjątkowo szerokiego wachlarza. Aż osiem różnych motorów TDCi o mocach od 115 do 200 KM i pojemnościach od 1,6 l do 2,2 l zapewnia zarówno niskie spalanie, jak i przyjemne doznania z dynamicznej jazdy. Wszystkie diesle dostępne w Mondeo to 4-cylindrowe silniki rzędowe.

Jeszcze szerszy wybór mocy gwarantuje gama jednostek benzynowych. Cztery silniki 1,6 (110, 120, 125 i 160 KM w EcoBoost), cztery 2,0 (145 KM, 145 z systemem Flexifuel, dwa EcoBoost: 203 KM oraz 240 KM) oraz wolnossąca jednostka o pojemności 2,3 l i mocy 161 KM dają równie dużą elastyczność wyboru co diesle. Co ciekawe, Ford zrezygnował z motorów V6 – wszystkie wyżej wymienione silniki to 4-cylindrowe jednostki benzynowe. Jedyny, który wyróżnia się z tego tłumu, to 2,5-litrowy silnik pochodzący z Volvo. Ta 5-cylindrowa, doładowana jednostka znana również z mocniejszych wersji Forda Focusa generuje aż 220 KM. Jej użycie było możliwe dzięki skorzystaniu z wspólnej platformy Volvo i Forda.

Dostępne przekładnie również powinny zadowolić każdego odbiorcę. Mondeo czwartej generacji można kupić ze skrzyniami automatycznymi i manualnymi. Ford daje klientom do wyboru dwa automaty: 6-stopniowy oraz 6-stopniowy Powershift z podwójnym sprzęgłem, oraz dwie przekładnie ręczne: 5- i 6-stopniową.

W 2010 roku Mondeo IV zostało poddane liftingowi. Dodano diodowe światła do jazdy dziennej, nieco przemodelowano wnętrze tylnych lamp, czyniąc je bardziej nowoczesnymi, co jest szczególnie widoczne, gdy są włączone. Co ucieszy miłośników ekonomicznej jazdy, w wyposażeniu Mondeo znalazł się system Start-Stop.

Mondeo czwartej generacji jest jeszcze stosunkowo świeżym modelem, więc nie boryka się z problemami typowymi dla 10-letnich aut. Mimo to należy się liczyć z możliwością wystąpienia usterki koła dwumasowego. Niestety, jest to element drogi w wymianie. Oczywiście tego typu problemy nie dotyczą zakupu samochodu nowego, a ponieważ Mondeo IV wciąż jest produkowane, można pokusić się o zakup auta z salonu.

Szybkie fakty
MarkaFord
TypSamochód osobowy

Generacje Ford Mondeo

Inne modele Ford

Ford Mondeo: newsy, testy i recenzje

Goodyear - konferencja

Powiązane Tematy

Popularne tematy

Zobacz wszystkie