Toyota Hilux

Model
Toyota Hilux Zobacz 12 zdjęć

Toyota Hilux V

Hilux to model terenowego pick-upa produkowanego od 1968 roku (od 1973 roku pod tą nazwą) przez japoński koncern motoryzacyjny Toyota Motor Corporation. Nazwa Hilux wywodzi się od słów „highly luxurious”, co po angielsku znaczy ‘bardzo luksusowy’. Nazwa nie ma jednak nic wspólnego z rzeczywistym poziomem luksusu tego auta. Co ciekawe, już od 1975 roku na rynku północnoamerykańskim Hilux nosił inną nazwę, a w 1995 roku został zastąpiony modelem Tacoma.

W 1989 roku na rynki całego świata weszła piąta generacja modelu Hilux. Samochód cechował się przede wszystkim tym, że na całym świecie sprzedawano go z tak samo wyglądającym nadwoziem, co nie miało miejsca do tej pory w przypadku tego modelu.

Hiluxa oferowano w dwóch wersjach rozstawu osi. Krótszy miał 2,6 m rozstawu, a jego kabina dwoje drzwi. Odmiana długa cechowała się rozstawem 3-metrowym i zwykle była wyposażona w kabinę czterodrzwiową przystosowaną do przewozu pięciu pasażerów.

Jak to zazwyczaj w przypadku pick-upów bywa, Toyota Hilux nie miała bogatego wyposażenia. Na jej pokładzie nie było poduszki powietrznej nawet dla kierowcy, nie wspominając już o takich dodatkach, jak klimatyzacja czy elektrycznie sterowane szyby. W późniejszych egzemplarzach na niektórych rynkach instalowano system przeciwdziałający blokowaniu kół ABS.

Wnętrze pojazdu było proste, wręcz prymitywne. Tapicerka deski rozdzielczej - twarda i nieprzyjemna w dotyku, jednak łatwa do utrzymania w jako takiej czystości. Podobnie było z materiałem obiciowym foteli, który pozostawiał wiele do życzenia pod względem wizualnym, ale cechował się odpornością na zniszczenia. Same siedzenia nie były specjalnie wygodne, jednak dało się na nich podróżować nawet na dłuższych trasach bez większego zmęczenia.

Skrzynia ładunkowa mogła być otwarta lub osłonięta plandeką. Niezależnie od tego, czy w wyposażeniu znalazł się materiał ochronny czy nie, burty skrzyni ładunkowej fabrycznie były do niego przystosowane (wyposażano je w specjalne uchwyty). W późniejszych rocznikach występowały także nadbudówki z tworzyw sztucznych. Takie nadbudówki oferowały też niezależne firmy, które często zajmowały się przerabianiem Hiluxa na odmiany specjalistyczne pomocy drogowej, straży pożarnej czy inne ratownicze.

Co ciekawe, odmiana amerykańska różniła się od wszystkich innych zawieszeniem. To oczywiście nadal było przymocowane do ramy, ale z przodu zamiast osi sztywnej Toyota instalowała zawieszenie niezależne ze sprężynami śrubowymi. Z kolei pozostałe wersje sprzedawane na całym świecie miały sztywną oś z poprzecznym resorem piórowym.

Toyota Hilux zaliczana była zawsze do aut niezbyt komfortowych, ale za to bardzo wytrzymałych i niezawodnych. Co prawda zdarzało się, że nadwozia szybko rdzewiały, jednak do strony technicznej pojazdu trudno było się przyczepić.

Pod maską montowano pięć różnych silników, wśród których dwa były jednostkami dieslowskimi. Mniejszy z diesli miał objętość skokową 2,4 l i moc maksymalną 72-90 KM, a większy objętość 2,8 l i moc 91 KM. Oba motory były urządzeniami czterocylindrowymi o jednym wałku rozrządu w głowicy.

Wśród jednostek benzynowych najmniejszą była 2-litrowa o mocy 97 KM. Lepszymi parametrami cechował się agregat 2,4-litrowy - moc od 105 KM do 114 KM. Na szczycie tej grupy znajdował się silnik widlasty (pierwsze dwa były rzędowymi czwórkami) o sześciu cylindrach. Miał on 3 l objętości skokowej i w zależności od rynku generował 143-150 KM.

Toyota Hilux oferowana była zarówno z napędem na wszystkie koła, jak i z napędzaną tylko tylną osią (zależnie od rynku). W Europie Hilux tej generacji stał się rozpoznawalny dzięki Toyocie 4Runner, która była budowana na tym samym podwoziu. Nadwozie 4Runnera wyglądało bardzo atrakcyjnie, ale stylem i liniami karoserii przypominało Hiluxa.

W USA Hiluxa pod inną nazwą sprzedawano do 1995 roku, po czym zastąpiła go Toyota Tacoma. Na pozostałych kontynentach Hilux oferowany był do 1997 roku, kiedy został zastąpiony przez nowy model.

Toyota Hilux VI

W 1997 roku na rynek został wypuszczony kolejny model Hiluxa. Było to już auto szóstej generacji. Nowy samochód nie był już dostępny w Ameryce Północnej, ponieważ na tamtym rynku Hilux V został zastąpiony modelem Tacoma.

Stylistyka nadwozia Hiluxa VI nawiązywała do starszego modelu, ale zaprojektowano je zupełnie od nowa. Projektanci poszerzyli ofertę nadwoziową. Obok tradycyjnej wersji 2-drzwiowej i 4-drzwiowej pojawiła się kabina Extra Wide, która co prawda miała dwoje drzwi, ale za nimi znajdowała się jeszcze niewielka przestrzeń bagażowa.

Auto sprzedawano z dwoma rozstawami osi i miało trzy długości całkowite, a w zależności od zastosowanej kabiny wielkością różniła się też skrzynia ładunkowa. Skrzynia miała przygotowane fabryczne uchwyty na burtach do przykrycia plandeką. Możliwe było też zakupienie nadbudówki z tworzyw sztucznych. Wiele firm przerabiało Hiluxa na wersje specjalne, na przykład pożarnicze czy ratownicze.

Kabina w środku była zdecydowanie nowocześniejsza niż w poprzedniku. Deska rozdzielcza wyglądała ładniej i wykonano ją z lepszych materiałów. Do tego w przeciwieństwie do piątej generacji nowy wóz miał lepiej spasowane elementy wnętrza, dzięki czemu komfort podróży był wyższy.

Siedzenia stały się większe i wygodniejsze, a co najważniejsze, po zajęciu ich kierowca i pasażerowie mieli większą ilość miejsca niż w starszym wozie. Różnica zauważalna była przede wszystkim na tylnej kanapie.
Nadwozie i skrzynię ładunkową zamontowano częściowo na nowej ramie. Największą zmianą było jednak wprowadzenie z przodu niezależnego zawieszenia z amortyzatorami i sprężynami śrubowymi. W efekcie auto straciło na własnościach terenowych, ale zyskało znacznie na komforcie jazdy.

Tę zmianę Toyota tłumaczyła tym, że Hilux najczęściej wykorzystywany był jako samochód transportowo-dostawczy, a nie wóz terenowy, w związku z czym nabywcy chcieli, żeby Hilux był przede wszystkim komfortowy, nawet kosztem własności terenowych.

Na większości rynków dostępny był napęd zarówno na tylne koła, jak i na obie osie. Zazwyczaj można było wybrać go do dowolnego nadwozia. Bywały jednak kraje, w których Toyota stawiała ograniczenia. Na przykład w Boliwii kabinę Extra Wide oferowano tylko z napędem na wszystkie koła.

Do wyboru było kilka różnych silników. Oczywiście nie w każdym kraju występowały wszystkie. Najmniejszym silnikiem był 2-litrowy motor benzynowy o niezbyt dużej mocy 110 KM. Nad nim na liście znajdowały się dwa 2,4-litrowce. Pierwszy z nich miał od 105 KM do 114 KM, a drugi, znacznie nowocześniejszy aż 144 KM mocy maksymalnej. Kolejne miejsce zajmowała 2,7-litrowa jednostka napędowa o mocy 152 KM. Największą moc miał motor V6 o sporej objętości skokowej, bo 3,4 l, który rozwijał 190 KM.

Wśród maszyn wysokoprężnych najsłabsza była wolnossąca 2,4-litrowa, która osiągała moc od 72 KM do 90 KM. Lepsze parametry miał 3-litrowy diesel o mocy 96 KM. Na niektórych rynkach sprzedawano też nowszego turbodiesla z serii D4-D.

W 2002 roku Hilux przeszedł niewielką modernizację obejmującą głównie nadwozie i wnętrze. Trzy lata później zakończono produkcję Hiluxa VI, a zastąpił go nowy większy model.

Toyota Hilux VII

W 2005 roku Toyota wymieniła Hiluxa VI na nowsze auto. Kolejny, siódmy już Hilux stał się większy i nowocześniejszy. Nadwozie jest bardziej zaokrąglone i wygląda bardziej elegancko. Projektanci zastosowali znacznie większe przednie reflektory i potężniejszą osłonę chłodnicy. Do wyboru są kabiny o trzech długościach. Dwudrzwiowa dostępna jest w wersji normalnej i nieco przedłużonej. W Polsce Toyota oferowana jest tylko jako auto dwudrzwiowe przedłużone lub czterodrzwiowe.

Wewnątrz miejsca jest wystarczająco dużo zarówno na nogi, jak i nad głowami. Siedzenia są duże i wygodne, dzięki czemu nawet dłuższa podróż Hiluxem nie powoduje u pasażerów bólu kręgosłupa czy dyskomfortu. Podstawowa wersja auta jest wyposażona tylko w podgrzewane lusterka oraz dwie przednie poduszki powietrzne – dla kierowcy i pasażera. Na naszym ryku Hiluxa z dwudrzwiową przedłużaną kabiną można nabyć w pięciu poziomach wyposażenia (odmiana 4-drzwiowa jest sprzedawana tylko w najtańszej i najdroższej opcji). W zależności od wersji w standardzie znajdują się takie elementy, jak: elektrycznie sterowane lusterka, reflektory przeciwmgielne, kamera cofania, automatyczna klimatyzacja, ABS z EBD, ESP, system wspomagania nagłego hamowania BA i boczne poduszki gazowe.

Tak jak w poprzedniku przednie zawieszenie jest niezależne i wyposażone w amortyzatory i sprężyny śrubowe, a tylne to sztywna belka również oparta na sprężynach śrubowych. Tego typu rozwiązanie z przodu zwiększa komfort podróżowania, choć w pewnym stopniu odbiera zdolności terenowe Hiluxowi, z których słynął w pierwszych generacjach. Nowe auto jest za to oferowane z zawieszeniem normalnym i podwyższonym.

Wzorem starszych aut nowa Toyota jest dostępna z napędem tylko na tylne koła lub na obie osie. Na rynkach, na których występuje Hilux, producent sprzedaje różne konfiguracje napędu i silników.

Ogólnie pod maską Hiluxa VII montowane jest aż siedem różnych jednostek napędowych. Najmniejsza z nich to benzynowy 2-litrowy silnik o mocy 136 KM (w Polsce nieoferowany). Kolejnym jest 2,5-litrowy turbodiesel w odmianie bez intercoolera i z nim. W pierwszej wersji motor ma 102 KM mocy, a w drugiej – z chłodnicą – 120 KM. Jest też dostępna jego kolejna wersja z turbosprężarką o zmiennej geometrii łopatek. Takie serce Toyoty ma 144 KM mocy (w Polsce wóz z tym silnikiem może mieć napęd 4x2 lub 4x4).

Kolejny punkt oferty japońskiego wytwórcy to jednostka benzynowa o objętości skokowej 2,7 l, która osiąga moc 160 KM (w Polsce nie jest oferowana), a jeśli to komuś nie wystarcza, może wybrać 3-litrowego turbodiesla z turbosprężarką typu VGT o mocy 171 KM (u nas tylko z napędem na wszystkie koła).

Ostatni punkt oferty to 4-litrowa benzyna V6 rozwijająca słuszną moc 239 KM (w Polsce brak). W 2008 roku w Australii sprzedawany był Hilux przygotowany przez TRD. Miał on ten sam silnik, ale ze sprężarką mechaniczną. Dzięki niej motor rozwijał moc 306 KM.

W zależności od wybranego silnika dostępne są 4- i 5-biegowe automatyczne skrzynie biegów oraz 5-biegowa skrzynia manualna.

W 2008 roku auto przeszło drobny lifting, a w 2011 większą modernizację obejmującą wygląd zewnętrzny (nowe światła i grill) oraz wyposażenie wnętrza.

W Polsce najtańszy Hilux siódmej generacji kosztuje 86 500 zł (stan na 30.03.2012 r.).

Szybkie fakty
MarkaToyota
TypSamochód osobowy

Generacje Toyota Hilux

Inne modele Toyota

Toyota Hilux: newsy, testy i recenzje

Toyota Hilux Arctic Truck - test

Powiązane Tematy

Popularne tematy

Zobacz wszystkie