Toyota Supra Mark III

Generacja
Toyota Supra Mark III

Supra trzeciej generacji zadebiutowała w 1986 roku. Był to zupełnie nowy samochód, niemający nic wspólnego z Celicą. W Celice Toyota zdecydowała się zastosować napęd przedni, a Supra jako rasowy samochód sportowy otrzymała klasyczny układ napędowy.

Karoseria Supry III nawiązywała w pewnym stopniu do starszej siostry. Wymiary obu wozów były podobne, choć nowe auto stało się nieco krótsze i niższe, ale za to szersze. Skrócono w nim rozstaw osi, dzięki czemu Supra stałą się na drodze bardziej poręczna.

Kanciaste nadwozie zaprojektowano zgodnie z trendami z tamtych czasów, kiedy to modne były proste linie. Z przodu po raz drugi Japończycy postanowili wykorzystać chowane reflektory główne. Z tyłu dużo miejsca zajmowały wielkie lampy zespolone.

Wnętrze było wykończone materiałami dobrej jakości, ale spasowanie poszczególnych części pozostawiało nieco do życzenia. Deska rozdzielcza była równie kanciasta jak w poprzedniczce. Sporych rozmiarów fotele były wygodne i zapewniały dobre trzymanie boczne podczas szybkiej jazdy po krętych drogach. Udało się uzyskać nieco więcej miejsca na nogi i nad głowami, dzięki temu że siedzenia zostały zamontowane odrobinę niżej. Przełożyło się to też na ogólne obniżenie środka ciężkości samochodu.

Nowe zawieszenie sprawowało się dużo lepiej od starego w czasie szybkiej jazdy. Jego większa sztywność sprawiała jednak, że na dziurawych drogach auto prowadziło się źle. Ale mało komu to przeszkadzało, bo przecież nie do tego służyła Supra.

Do napędu Supry wykorzystywano trzy różne jednostki napędowe, zawsze były to jednak silniki rzędowe o sześciu cylindrach. W Japonii podstawowym motorem był 2-litrowiec, oferowany zarówno w wersji wolnossącej, jak i turbodoładowanej. W pierwszej odmianie silnik miał 162 KM mocy maksymalnej i 176 Nm momentu obrotowego. Z kolei w drugiej – wyposażony w dwie turbosprężarki w układzie szeregowym – generował moc 208 KM. Maksymalny moment obrotowy wynosił 244 Nm.

Od 1990 do 1992 roku w Japonii jako źródło napędu instalowano też agregat 2,5-litrowy z podwójnym turbodoładowaniem w układzie szeregowym. Charakteryzował się on niesamowitą mocą 280 KM i momentem obrotowym o wartości 363 Nm. Wóz z tą jednostką napędową przyspieszał do 100 km/h w 6,3 s (200 km/h po 28,4 s) i osiągał prędkość 245 km/h.

Na wszystkich rynkach dostępna była Supra z motorem o objętości skokowej 3,0 l. Podobnie jak 2-litrowiec oferowany był on w odmianie wolnossącej i z turbodoładowaniem. Słabsza wersja miała moc 203 KM i moment obrotowy 266 Nm.

Mocniejsza zaś – z jedną turbosprężarką – montowana była od 1987 roku w modelu Turbo, miała moc 233 KM oraz moment maksymalny o wartości 325 Nm. Supra Turbo wyróżniała się spojlerem na pokrywie bagażnika, spryskiwaczami reflektorów i mechanizmem różnicowym o zwiększonym tarciu wewnętrznym. W opcji natomiast znajdował się system ABS.

W drugiej połowie 1988 roku na rynku japońskim Toyota zaoferowała limitowaną do 500 sztuk specjalną serię Supry nazwaną Turbo-A. Była ona uzbrojona w dobrze znany z kontynentu europejskiego 3-litrowy motor turbo, który w Kraju Kwitnącej Wiśni dysponował nie 233 KM, ale aż 277 KM mocy maksymalnej i momentem obrotowym 358 Nm.

Niezależnie od zastosowanej jednostki napędowej do wyboru była zawsze 5-biegowa manualna skrzynia biegów lub 4-biegowa automatyczna przekładania.

Od 1990 roku w Suprach standardowo montowano już czołowe poduszki powietrzne dla kierowcy i pasażera.

Wytwarzanie tego modelu zostało zakończone pod koniec 1992 roku. Toyota sprzedała łącznie ponad 108 500 egzemplarzy Supry III.

3.78
Ocena na postawie 19 opinii
Oceń produkt Dodałeś już ocenę

Szybkie fakty
MarkaToyota
ModelToyota Supra
Produkcja od1986
Produkcja do1988

Wybrane wersje Toyota Supra Mark III

Inne generacje Toyota Supra

Inne modele Toyota

Toyota Supra Mark III: newsy, testy i recenzje

Używana Alfa Romeo 159. Nie tak straszna, jak mówią

Powiązane Tematy

Popularne tematy

Zobacz wszystkie