Pontiac Firebird 2 generacji

Generacja
Pontiac Firebird 2 generacji

Firebird II produkowany był przez aż 11 lat od 1970 roku. Wytwarzanie odbywało się w Van Nuys oraz Norwood w USA. W przeciwieństwie do poprzednika nowy Firebird dostępny był tylko jako 2-drzwiowe coupé.

W stosunku do Firebirda I generacji nowy wóz stał się sporo dłuższy i liczył bez 1 mm aż 5 m długości. Był przy tym niższy od poprzednika o około 50 mm.

Kształt nadwozia zmienił się diametralnie. Pontiac odszedł od smukłej karoserii w stylu butelki Coli na rzecz mocno wydłużonej przedniej części z długą pokrywą silnika. Z tyłu linia nadwozia mocno opadała ku dołowi i zakończona była spojlerem. Charakterystyczną cechą wszystkich Firebirdów do 1975 roku był szeroki słupek C. Zwężono go w momencie, gdy Pontiac powiększył rozmiary tylnej szyby.

W zależności od wersji silnikowej (np. Trans Am) nadwozia Firebirdów różniły się od siebie. Na przykład Trans Am miał nieco większe wloty powietrza do silnika oraz usunięty zupełnie przedni zderzak.

W 1973 wzrosła mocno masa własna Firebirda. Było to podyktowane montażem ciężkich zderzaków teleskopowych oraz wzmocnieniem struktur bezpieczeństwa. Na przykład wersja Trans Am z silnikiem 455 CID ważyła po tych zmianach aż 1750 kg.

W roku następnym Firebird przeszedł pierwszy poważny lifting nadwozia. Zmieniły się dość mocno przednia oraz tylna część nadwozia. Przód stał się bardziej skośny, a z tyłu zastosowano światła biegnące przez całą szerokość wozu.

W 1977 roku nadwozie poddano po raz kolejny modyfikacji. Była to najpoważniejsza zmiana w karoserii. Pontiac zastąpił okrągłe reflektory w Firebirdzie, które dotąd dzielone były z Camaro, podwójnymi kwadratowymi. Zmodyfikowano również nos pojazdu.

Ze starszego samochodu przeniesiono silnik w dwóch wersjach Ram Air. W słabszej ta 6,6-litrowa jednostka napędowa V8 miała moc 366 KM, a mocniejszej o 4 KM więcej. W latach 1970-1976 podstawową jednostką napędową był 4,1-litrowy motor o sześciu cylindrach ułożonych w rzędzie, który rozwijał zaledwie 100 KM. W tych samych latach oferowano też 5,7-litrowy silnik V8, który osiągał moc 155 KM.

Od 1970 do 1979 roku z wyłączeniem 1973 dostępny był motor V8 o objętości skokowej 6,6 l wyprodukowany przez firmę Pontiac. W zależności od wersji miał on od 175 KM, przez 180 KM i 200 KM, do 225 KM (Trans Am). Co ciekawe, od 1976 do 1979 roku równolegle Firebird sprzedawany był z niewiele większym silnikiem V8 produkcji Oldsmobile. Miał on większy stopień sprężania, a wóz z nim oferowany sprzedawano przede wszystkim w Kalifornii oraz na obszarach znajdujących się wysoko nad poziomem morza.

Największym ze wszystkich motorów był 7,5-litrowy silnik V8 dostępny od 1970 do 1976 roku w różnych konfiguracjach. Miał on moc 215 KM (wersja 400), 250 KM (odmiana 455) lub 290 KM (SD-455) i instalowany był w odmianie Trans Am. W 1972 na rynku europejskim można było nabyć Trans Ama z tym silnikiem o mocy 304 KM.

W 1980 roku doszło dużych zmian pod maską Firebirda. Ze względu na coraz większe ograniczenia czystości spalin Pontiac musiał wycofać się z montażu ogromnych jednostek napędowych. Co prawda 3,8-litrowy silnik oferowany jako podstawowy w latach 1977-1979 został zastąpiony 4,3-litrowcem, ale największym motorem nie był już silnik o objętości skokowej 7,5 l, ale o 2,5 l mniejsza jednostka napędowa. Najmocniejszym dostępnym w tym okresie silnikiem było 4,9-litrowe V8 z turbodoładowaniem.

W zależności od wersji z jednostką napędową łączone były 3- oraz 4-biegowe skrzynie manualne, a także 3-biegowa automatyczna skrzynia biegów.

Ostatni Pontiac Firebird II generacji zjechał z taśmy montażowej w 1981 roku.

4.36
Ocena na postawie 39 opinii
Oceń produkt Dodałeś już ocenę

Szybkie fakty
MarkaPontiac
ModelPontiac Firebird
Produkcja od1970
Produkcja do1974

Wybrane wersje Pontiac Firebird 2 generacji

Inne generacje Pontiac Firebird

Inne modele Pontiac

Pontiac Firebird 2 generacji: newsy, testy i recenzje

Powiązane Tematy

Popularne tematy

Zobacz wszystkie