McLaren MP4-12C

Model
McLaren MP4-12C Zobacz 9 zdjęć

W 2009 roku firma McLaren Automotive zaprezentowała model MP4-12C. Był to długo oczekiwany drogowy samochód producenta z Woking. Od czasu F1, którego produkcja zakończyła się w 1998 roku, McLaren nie produkował żadnego samochodu, który nadawałby się do jazdy po drogach publicznych. Początkowo sądzono, że nowy wóz będzie następcą legendarnego McLarena F1, ale producent szybko rozwiał wszelkie wątpliwości – na następcę legendy trzeba było jeszcze poczekać. Produkcja McLarena MP4-12C ruszyła w 2011 roku.

Nadwozie maszyny zaprojektowała ekipa pod dowództwem Franka Stephensona. Karoseria zbudowana jest z kompozytów na bazie węgla. Strukturę nośną samochodu stanowi kompozytowa tuba o wadze zaledwie 80 kg. Jest ona wytwarzana przez austriacką firmę Carbo Tech z Salzburga. Do jej budowy wykorzystywane są tzw. dwu- i trzyosiowe włókna węglowe. Nowatorskie podejście pozwoliło skrócić czas budowy struktury nośnej do około 4 godzin. Dla porównania monocoque bolidu Formły 1 buduje się nawet 3000 godzin.

Wnętrze samochodu jest bardziej konwencjonalne niż w modelu F1. Projektanci zdecydowali się na zastosowanie dwóch zamiast trzech foteli (z fotelem kierowcy po środku), ale postarali się o zwężenie konsoli środkowej, dzięki czemu oba siedzenia można było zsunąć bliżej siebie i jednocześnie bliżej środka bolidu.

Kabina jest wyłożona skórą i Alcantarą, a gdzieniegdzie widoczne są kompozyty węglowe stanowiące zarówno szkielet wyposażenia wnętrza, jak i jego elementy ozdobne. Ani wokół kierownicy, ani na konsoli środkowej nie ma zbyt dużej liczby przycisków. Część funkcji obsługiwana jest na umieszczonym na środku auta panelu dotykowym. Zamiast tradycyjnych zegarów zastosowano wyświetlacze ciekłokrystaliczne.

Źródłem napędu jest widlasty 8-cylindrowy silnik benzynowy o objętości skokowej 3,8 l. Motor został skonstruowany przez McLarena, firmę Ilmor oraz Ricardo, a bazą był silnik firmy TWR stworzony do bolidu IRL. Ważący 199 kg agregat odlano w całości ze stopów aluminium. Co interesujące inżynierowie nie zastosowali w nim ani bezpośredniego wtrysku benzyny, ani też zmiennego skoku zaworów. Konstrukcja jest jednak przygotowana na to, żeby oba rozwiązania w niej zastosować.

V-ósemka początkowo rozwijała moc 600 KM przy 7000 obr./min i miał maksymalny moment obrotowy wynoszący 601 Nm. Takie osiągi były możliwe dzięki zastosowaniu dwóch turbosprężarek koncernu MHI. Pod koniec 2012 roku po drobnych modyfikacjach udało się podnieść moc motoru do 625 KM przy 7500 obr./min.

Z silnika moment obrotowy trafiał do 7-biegowej zautomatyzowanej skrzyni biegów. Dwusprzęgłowa przekładnia została opracowana przez Graziano Oerlikon. Następnie ze skrzyni moc trafiała wyłącznie na tylne koła.

Stosunkowo niewielka waga (1430 kg) i mocny silnik zagwarantowały McLarenowi bardzo dobre osiągi. Wersja sprzed liftu do setki rozpędzała się w 3,30 s, natomiast zmodernizowany wóz w 3,10 s. Prędkość maksymalna w przypadku auta z lat 2011-2012 wynosiła 330 km/h, natomiast maszyna po ulepszeniach była o 3 km/h szybka.

W 2012 roku ofertę aut rozszerzono o wersję Spider. Ważący tylko 40 kg więcej niż coupé McLaren był tylko odrobinę wolniejszy od auta z zamkniętym nadwoziem. Brytyjczycy wyprodukowali też pięć sztuk modelu MP4-12C w wersji HS. HS to skrót od High Sport. Przypuszczalnie ta odmiana miała silnik mocniejszy o 85 KM od pojazdu bazowego.

W 2014 roku przedstawiono następcę małego McLarena. Był to model 650S (sprzedawany na niektórych rynkach w wersji 625C). Produkcję MP4-12C zakończono w kwietniu 2014 roku. Około 25% elementów tego auta jest wykorzystywane w budowie 650S.

3.91
Ocena na postawie 16 opinii
Oceń produkt Dodałeś już ocenę

Szybkie fakty
MarkaMcLaren
TypSamochód osobowy
SegmentG+

Inne modele McLaren

G+ - Inne modele

McLaren MP4-12C: newsy, testy i recenzje

Pierwszy dzień wyścigu Mille Miglia

Powiązane Tematy

Popularne tematy

Zobacz wszystkie