Przód Clubmana nie różni się od krótszego Mini. Wersję Cooper S od zawsze wyróżnia dodatkowy wlot powietrza na masce i czerwona litera "S".

Przód Clubmana nie różni się od krótszego Mini. Wersję Cooper S od zawsze wyróżnia dodatkowy wlot powietrza na masce i czerwona litera "S". (Fot. Jakub Tujaka)

Mini Clubman Cooper S All4 – mini dla dorosłych

Odważne auta dla odważnych ludzi. Tak w kilku słowach można określić pomysł na aktualną ofertę samochodów Mini. W salonach sprzedaży obok trzydrzwiowych miejskich wojowników możemy spotkać podniesionego Countrymana i nieco wydłużonego Clubmana. Ten drugi trafił do naszej redakcji i łatwo nie miał. Wpadł w ręce człowieka, który na co dzień jeździ krótkim Cooperem S.

Ten artykuł ma 2 strony:

Mini Clubman Cooper S All4 — test, opinia

Samochody Mini są jednymi z najbardziej charakterystycznych pojazdów. Kilka cech takich jak okrągłe lampy i pudełkowata karoseria od zawsze i we wszystkich modelach są wyeksponowane w specyficzny sposób. Ten design nie wszystkim przypada do gustu, ale samochody te mają jeszcze jedną cechę – świetnie się nimi jeździ.

Mini chwali się, że niezależnie od tego, czy wsiądziemy do pięciodrzwiowego hatchbacka, który nie spotyka się ze zbyt wielkim zainteresowaniem klientów, czy też trafimy za kierownicę podwyższonego Countrymana, w każdym z aut poczujemy gokartową przyjemność z jazdy.

Samochód, z którym spędziliśmy kilka dni był z pozoru zupełnym zaprzeczeniem teorii o gokartowej przyjemności z jazdy, ponieważ: A – miał automatyczną skrzynię biegów, B – był dłuższy niż fabryka, w której produkowano pierwsze auta Mini, C – za słupkiem „C” miał jeszcze jeden słupek, D – miał aż 6 drzwi, czyli tyle ile dwa prawilne Mini. Kończę ten popis znajomości alfabetu, bo i tak planowałem obalić chwilę wcześniej postawioną tezę. Tak naprawdę, to Clubman Cooper S All4 to idealne Mini dla ludzi żyjących w prawdziwym świecie.

Dlaczego Clubman to Mini idealne?

Po pierwsze ten samochód pozwala planować wyjazdy dalsze niż 100 km w jedną stronę. Wszystko dzięki temu, że potrafi być cichy, wygodny i można pozwolić mieć nogi pasażerom, którzy chcą usiąść na kanapie. Po drugie, ekspedycja wysłana w 2001 roku w poszukiwaniu bagażnika w Mini wróciła i ogłasza sukces. Dzięki temu można sobie pozwolić na komfort posiadania bagażu i zmieszczenia w aucie zakupów. Kolejna zaleta to duże i wygodne fotele. Być może pani jeżdżąca w reklamie pierwszym nowym Mini idealnie do niego pasowała, ale w prawdziwym świecie są ludzie noszący rozmiar, który określa się symbolem L po X, a nie XS.

Dodatkowo, gdzieś w biurze projektowym w Oxfordzie padł pomysł, że fajnie byłoby zamontować do tego auta napęd na cztery koła. Pozorna bzdura okazała się strzałem w dziesiątkę. Być może auto przez to więcej waży, ale dodana wcześniej masa karoserii, kabiny i wyposażenia sprawiła, że samochód ten reagował nieco ospale i miał dolegliwości typowe dla przednionapędówek. W mocniejszych wersjach gubiły trakcję przy przyspieszaniu, a niekorzystny rozkład masy kazał hamować przed ostrymi zakrętami.

Zobacz również: Ford Focus ST 2.0 TDCI - test

Dziś napęd All4 potrafi błyskawicznie dołączyć tylne koła, dzięki czemu łatwiej zapanować nad autem nie tylko na śliskich winklach, ale także w czasie sprintu ze świateł.

Cooper S czyli więcej, ale drożej

Ważne jest też to, że decydując się na wersję Cooper S dostajemy nieco niższe i sztywniejsze zawieszenie, dodatkowe opcje wyposażenia, a także możemy dopłacić za możliwość zmiany nastawów zawieszenia, silnika, skrzyni biegów i układu kierowniczego. Tryb Normal różni się od opcji Sport nie tylko kolorem podświetlenia centralnego zegara, ale też żywiołowością we współpracy z kierowcą. Tryb Eco to idealne rozwiązanie, jeśli kończy nam się paliwo, a do stacji paliwowej zostało 2 razy więcej kilometrów, niż pokazuje zasięg. Auto potulnieje i przypomina w reakcjach znokautowanego boksera, który odliczanie sędziego przypomina sobie na drugi dzień w szpitalu.

Min to auta dla ludzi cieszących się życiem i lubiących obcowanie z motoryzacją. Ci którzy mówią, że te auta są drogie, powinni przyjąć do wiadomości, że ich wnętrze i karoseria zostały zaprojektowane bez udziału księgowych. Tu nie ma miejsca na taniochę. Doskonałym przykładem jest sam kluczyk. Jego obudowa jest zupełnie inna niż wszystkie, a przycisk służący do uruchomienia silnika jest wielki, czerwony, pulsuje i zamontowano go na środku deski rozdzielczej. To za pewne było najdroższe z punku widzenia produkcji miejsce.

Wygląda jak Mini, ale to BMW

Silnik, zawieszenie i systemy bezpieczeństwa pochodzą wprost z BMW, czyli są premium. Zużycie paliwa zeszło w moim przypadku na drugi plan, bo do mojej ulubionej stacji benzynowej prowadzi kręta droga, którą pokonuje w takim tempie, że resztki paliwa w baku ubijają się na pianę. Dzięki temu do zbiornika mieści się mniej paliwa i przy kasie płacę mniejszy rachunek.

Jeśli ktoś narzeka na cenę tego auta, to przecież zawsze może kupić Skodę lub Opla, tylko, że konfigurując te auta do poziomu wyposażenia podstawowego Mini może się okazać, że różnica w cenie nie jest tak wielka, a dokładając te pieniądze trafiamy do grona ludzi, którzy są postrzegani jako miłośnicy motoryzacji.

Podsumowując, polecam wszystkim jazdę próbą. Mogę się założyć, że większość takich prób zakończy się podpisaniem umowy zakupu. Jako wieloletni użytkownik Mini polecam dbanie o poziom i jakość oleju, a także o pilnowanie wymogów serwisowych.

Ogólna ocena9z 10

Plusy:

  • Wygląd zewnętrzny
  • Projekt deski rozdzielczej
  • Dobre prowadzenie
  • Tryby jazdy
  • Napęd na cztery koła

Minusy:

  • Widoczność do tyłu
  • Nieintuicyjny system multimedialny

Kontynuuj czytanie na kolejnych stronach:

Podziel się:

Przeczytaj także:

Także w kategorii Testy samochodów:

Fiat Bravo 1,6 Multijet Emotion - dla młodych z rozsądkiem [test autokult.pl] Test: Škoda Enyaq iV w górach. Pokazała, że elektryki mają sens. I problem Mazda CX-3: udowadnia, że miejskie crossovery ciągle mogą się wyróżniać Test: Mercedes E 300 de po liftingu - nowe opakowanie, pod skórą bez zmian VW Tiguan - Facelifting, którego nie widać z daleka Ford Mustang 2,3 EcoBoost Convertible i 5,0 V8 Fastback - test, opinia, spalanie, cena Test: Bazowe Porsche Taycan - sprawdzam podstawowe premium Škoda Rapid Spaceback - władca przestrzeni - wideo cz.3 Test: McLaren 765LT w akcji. Tak brzmi i wygląda 765 KM w akcji na deszczu Pierwsza jazda Audi SQ8 TDI: sprintem przez Pireneje Test: Mercedes-Benz 240 TD (S123) – świat zwolnił na blisko pół miliona kilometrów Test: Mitsubishi ASX 2.0 MIVEC - lifting zmienił mu twarz i silnik, ale zostawił to, co najważniejsze

Popularne w tym tygodniu:

Audi S8 z 2006 i 2021 roku. Sprawdzam, jak zmieniła się superlimuzyna z silnikiem z lambo Test: Volkswagen Passat W8 - poznałem "króla" w nieoczywistym, ale słusznym wydaniu Legendy Autokultu: napęd Toyota GT-Four. Przeganiam po torze rajdową Celicę i GR Yarisa Offroad Marcina: Mercedes EQC w terenie. Tak, ten elektryczny Test: Škoda Enyaq IV 80 to elektryk bezwysiłkowy. Po prostu wsiadasz i jedziesz Test: Range Rover Evoque D200 – dla tych, którzy są znudzeni niemiecką dominacją w segmencie Test wideo Ferrari 812 Competizione na torze Fiorano. Takie auto zdarza się raz w historii Test: Fiat 500 - napęd elektryczny zmienia mniej, niż myślisz Ineos Grenadier z prawego fotela na torze off-roadowym. Taki powinien być nowy Defender! Offroad Marcina: Volkswagen Touareg w terenie - zobacz, co to potrafi Test: hybrydowe Renault Clio – naprawdę "wącha paliwo" Test: BMW M440i xDrive Cabrio – sposób na relaks w słońcu