Volvo V40

Model
Volvo V40 Zobacz 16 zdjęć

Volvo S40 I

Volvo S40 to samochód kompaktowy typu sedan. Pierwsza jego generacja była produkowana od 1995 roku. Pojazd bazuje na płycie podłogowej Mitsubishi Carismy. Na rynku konkurował z m.in. Audi A4, Lancią Lybrą czy Fordem Mondeo.

Volvo S40 miało zastąpić wysłużone modele serii 400. Na zewnątrz uwagę zwracają ciekawe reflektory. Charakterystycznym elementem dla produkowanych wtedy aut marki Volvo był wysunięty przedni grill. Wzdłuż całego samochodu biegnie przetłoczenie zaczynające się na przednim błotniku, przechodzące dalej przez drzwi, a kończące się na tylnych błotnikach. Ładnie wyprofilowane, dwukolorowe tylne lampy oddziela klapa bagażnika. W 1999 roku samochód przeszedł modernizację. Wersję po liftingu poznamy po zmodernizowanych lampach i nowych lampach.

Środek sprawia bardzo pozytywne wrażenie. Jest całkiem przestronnie i wygodnie. Co ważne, do wykonania wnętrza użyto dobrych jakościowo materiałów. Deska rozdzielcza jest dosyć ładna. Zastosowane plastiki są w miękkie w dotyku. Dobre wrażenie sprawia również sam wygląd kokpitu. Drewniane wykończenie wnętrza i skórzana tapicerka nadają mu elegancję. Fotele są obszerne, wygodne i całkiem dobrze wyprofilowane. Dzięki temu zapewniają dobre trzymanie boczne przy dynamicznej jeździe po zakrętach. Na tylnej kanapie siedzi się wygodnie, jedynie wysokim pasażerom może brakować miejsca na nogi. Bagażnik S40 ma wystarczającą pojemność wynoszącą 475 l.

Wyposażenie S40 obejmowało takie elementy, jak klimatyzacja, elektryczne szyby i lusterka, komputer pokładowy oraz tempomat. Volvo zawsze dbało o bezpieczeństwo. Egzemplarze z początku produkcji miały w standardzie poduszkę powietrzną kierowcy i dwie poduszki boczne. W 1999 roku po zmianach konstrukcyjnych oferowano również kurtyny boczne. Volvo S40 było pierwszym pojazdem, który otrzymał cztery gwiazdki w testach zderzeniowych Euro NCAP.

Volvo oferowało do S40 aż 11 jednostek. Podstawowa wersja S40 wyjeżdżała z fabryki z silnikiem benzynowym 1,6 o mocy 105 KM. Mocniejszy 1,8 16v rozwijał już 116 KM. W modelu S40 oprócz własnych silników benzynowych zastosowano także jednostkę 1,8 GDI o mocy 125 KM, pochodzącą z Mitsubishi. Mocniejszy motor o pojemności 2,0 16v generował 140 KM. W ofercie znalazły się aż trzy turbodoładowane silniki benzynowe. Najsłabszy, 2,0 LPT miał 165 K, mocniejsze 1,9 T4 oraz 2,0 T4 rozwijały 200 KM. Oprócz motoru wysokoprężnego 1,9 TD 90 KM proponowano silnik Renault 1,9 DI w odmianach 95, 102 i 115 KM.

Volvo S40 było dostępne z trzema przekładniami: 5-biegową manualną oraz 4- i 5-biegową automatyczną. Standardowo S40 miało napęd na przednie koła.

Produkcję modelu S40 pierwszej generacji zakończono po dziewięciu latach. W 1997 roku przedstawiono wyścigowy model S40, w którym Richard Rydell wygrał wyścigi aut turystycznych w Wielkiej Brytanii.

Volvo S40 cenione jest za dobre właściwości jezdne, bezpieczeństwo i bogate wyposażenie. Najbardziej wadliwy element S40 stanowi przednie zawieszenie, w którym zastosowano dość słabe sprężyny. Tył jest bardziej trwały, ale jeśli już się zepsuje, jego naprawa jest kosztowna. W niektórych pojazdach awariom ulegają też skrzynie biegów – zarówno francuskie, jak i te wyprodukowane w Szwecji.

Volvo V40

Volvo V40 to samochód typu kombi. Jego pierwsza generacja była produkowana od 1995 roku. Pojazd ten bazuje na tej samej płycie podłogowej co Mitsubishi Carisma. Na rynku konkurował m.in. z Audi A4, Lancią Lybrą czy Fordem Mondeo.

Volvo S40 było zupełnie nowym pojazdem, nieprzypominającym w niczym kanciastego poprzednika. Nadwozie jest bardziej pozaokrąglane, dzięki czemu wygląda dużo nowocześniej. Wyraźne przetłoczenia na masce płynnie przechodzą w atrapę chłodnicy. Wzdłuż samochodu biegnie przetłoczenie zaczynające się na przednim błotniku, przechodzące przez drzwi, a kończące się na tylnych błotnikach. Ładnie wyprofilowane, dwukolorowe tylne lampy oddziela klapa bagażnika. Pod koniec 1999 roku auto zostało poddane faceliftingowi. Przód zyskał szersze zderzaki oraz dłuższe boczne światła pozycyjne, a z tyłu tylko delikatnie zmodernizowano klapy oraz lampy. Auto miało także wzmocnione zawieszenie oraz większy rozstaw osi.

Wnętrze jest bardzo przestronne. Niestety, jakość materiałów pozostawia wiele do życzenia. Deska rozdzielcza sprawia dobre wrażenie. Jest ładna i przyzwoicie spasowana. Drewniane wykończenie wnętrza i skórzana tapicerka nadają mu elegancję. Fotele są obszerne, wygodne i całkiem dobrze wyprofilowane. Dzięki temu zapewniają dobre trzymanie boczne przy dynamicznej jeździe po zakrętach. Na tylnej kanapie siedzi się wygodnie, jedynie wysokim pasażerom może brakować miejsca na nogi. Bagażnik V40 ma wystarczającą pojemność wynoszącą 415 litrów, a po złożeniu oparcia tylnej kanapy nawet 1420 l.

Wyposażenie modelu V40 obejmowało takie elementy, jak: klimatyzacja, elektryczne szyby i lusterka, komputer pokładowy oraz tempomat. Volvo zawsze słynęło z bardzo wysokiego poziomu bezpieczeństwa. Egzemplarze z początku produkcji miały w standardzie poduszkę kierowcy i dwie poduszki boczne. W 1999 roku po zmianach konstrukcyjnych oferowano również kurtyny boczne. W testach Euro NCAP wersja sedan o oznaczeniu S40 uzyskała cztery gwiazdki.

Pod maskę Volvo V40 mógł trafić jeden z 11 motorów. Podstawowa wersja V40 była wyposażana w silnik benzynowy o pojemności 1600 cm3 i mocy maksymalnej wynoszącej 105 KM. Mocniejszy 1,8 16v rozwijał już 116 KM. W modelu s40 oprócz własnych silników benzynowych producent stosował także silnik 1,8 GDI o mocy 125 KM pochodzący z Mitsubishi. Mocniejszy motor o pojemności 2,0 16v rozwijał moc 140 KM. W ofercie znalazły się aż trzy turbodoładowane silniki benzynowe. Najsłabszy 2,0 LPT miał moc 165 KM. Mocniejsze 1,9 t4 oraz 2,0 t4 generowały taką samą moc wynoszącą 200 KM. Obok motoru wysokoprężnego 1,9 TD 90 KM oferowano silnik Renault 1,9 Di w odmianach 95, 102 i 115 KM.

Volvo V40 było dostępne z trzema przekładniami. Największym zainteresowaniem cieszyła się 5-biegowa skrzynia manualna. Można było wybrać również 4- lub 5-biegową przekładnię automatyczną. Standardowo V40 miało napęd na przednie koła.

Volvo V40 cenione jest za dobre właściwości jezdne, bezpieczeństwo i bogate wyposażenie. Najbardziej wadliwym elementem jest przednie zawieszenie, w którym zastosowano dość słabe sprężyny. Tył jest bardziej trwały, ale jeśli już się zepsuje, jego naprawa jest kosztowna. W niektórych pojazdach awariom ulegają też skrzynie biegów – zarówno te francuskie, jak i wyprodukowane w Szwecji. Decydując się na zakup, najlepiej unikać egzemplarzy z początku produkcji. Mają one liczne wady, do których zaliczają się mało trwałe przednie zawieszenie i problemy z układem hamulcowym.

Volvo S40 II

Druga generacja Volvo S40 jest produkowana od 2004 roku. Powstała na płycie podłogowej Forda wspólnej z Fordem Focusem i Mazdą 3.

Na pierwszy rzut oka widać wiele stylistycznych podobieństw do większych modeli tej marki, S60 i S80. Uwagę zwracają charakterystyczne reflektory i przetłoczenia na masce silnika, przechodzące wzdłuż auta, kończące się na wyprofilowanych tylnych lampach. Identycznie rozwiązano także przednią część nadwozia, z wysuniętym grillem. W porównaniu z poprzednikiem nowa odmiana S40 nabrała charakteru i masywności. Niewątpliwie Volvo S40 II wygląda solidnie i ma swój styl. W 2007 roku przeprowadzono facelifting. Wersja po modernizacji została bardziej upodobniona do innych modeli marki.

Środek wykonany jest bardzo starannie z dobrych jakościowo materiałów. We wnętrzu uwagę przykuwa charakterystyczny kokpit. W cienkiej, srebrnej listwie umieszczono wszystkie elementy sterowania klimatyzacją i sprzętem audio. Mimo kontrowersyjnego wyglądu jego obsługa jest intuicyjna i bezproblemowa. Wszystko jest pod ręką dzięki lekkiemu pochyleniu kokpitu w stronę kierowcy. Dzięki przemyślanej konstrukcji foteli podróżowanie modelem S40 II nie męczy nawet w długich trasach. Siedziska i oparcia mają podwójne systemy regulacji, dzięki czemu zawsze można tak dobrać ich położenie, że jest wystarczająco dużo miejsca z przodu i z tyłu. Praktyczność wnętrzu nadają liczne schowki i półki. Niestety, bagażnik modelu S40 należy do jego słabych stron (jego objętość wynosi jedynie 405 l). W załadunku trochę przeszkadza szeroki, wysoko umieszczony próg.

Bogate wyposażenie S40 obejmuje takie elementy, jak automatyczna klimatyzacja, ABS, sensor deszczu i zmierzchu, kontrola trakcji. Zastosowano również innowacyjne elementy wyposażenia, jak reflektory biksenonowe z możliwością doświetlania zakrętów czy system ostrzegania o obiektach znajdujących się w martwym polu lusterek (BLIS). System ten dzięki lampkom umieszczonym obok lusterek ostrzega kierowcę o innym pojeździe, który znajduje się poza polem jego widzenia. Jego działanie opiera się na kamerach ulokowanych w bocznych lusterkach. O bezpieczeństwo pasażerów dbają systemy SIPS (ochrona przed uderzeniem bocznym) oraz WHIPS (minimalizuje obrażenia przy uderzeniu w tył). S40 II ma bardzo mocną i stabilną kabinę pasażerską. W testach Euro NCAP druga generacja Volvo S40 otrzymała maksymalną notę 5 gwiazdek.

Volvo zaoferowało klientom aż 11 jednostek napędowych: 5 benzynowych i 6 wysokoprężnych. Do podstawowej wersji S40 II montowano silnik benzynowy 1,6 o mocy 100 KM. Do mocniejszych jednostek należały motory 1,8 o mocy 125 KM, 2,0 o mocy 145 KM oraz silnik o pojemności 2400cm3 występujący w kilku wariantach mocy, od 140 do 170 KM. Najmocniejsza jednostka benzynowa to turbodoładowany motor 2,4, w zależności od wersji rozwijający od 210 do 230 KM. Gamę jednostek wysokoprężnych otwiera motor 1,6 D o mocy 109 KM. Mocniejsza wersja tego silnika ma oznaczenie D2 i generuje 115 KM. Mocniejszy motor 2,0 występuje w trzech odmianach: D 136 KM, D3 150 KM oraz D4 177 KM. Najmocniejszy silnik 2,4 D5 ma 180 KM.

W sprzedaży model S40 II występuje z dwiema przekładniami: 4-biegową automatyczną i 5-biegową manualną. Bardzo dobrze zestrojono zawieszenie, dzięki czemu Volvo pewnie prowadzi się na zakrętach i podczas dynamicznej jazdy.

Za kupnem modelu S40 II przemawiają niezawodność, przestronne wnętrze oraz wysoki poziom bezpieczeństwa. Największą bolączką tego modelu jest elektronika. Takie usterki jak uszkodzenie sterownika poduszek powietrznych, niewłaściwe działanie wyświetlacza radia czy awarie wszelkiej maści czujników odpowiedzialnych za właściwą pracę silnika występują w niemal każdym egzemplarzu.

Volvo V50

Volvo V50 weszło do produkcji w 2004 roku. Bazuje na platformie Forda, na której opierają się między innymi Ford Focus czy Mazda 3. Jest następcą modelu V40, jednak zgodnie z nową nomenklaturą Volvo wersje kombi oznaczane są nieparzystą liczbą dziesiątek. W roku 2007 model V50 z silnikiem D5 został uznany za najlepszy samochód do ciągnięcia przyczepy kempingowej.

V50 to następca V40, ale jest to całkowicie nowa konstrukcja. Najmniejsze kombi szwedzkiego koncernu wyróżnia się krótką maską, mocno zaokrąglonymi błotnikami z muskularnie wysuniętym grillem z przodu. Od modelu S40 różni się atrapą chłodnicy oraz kształtem reflektorów przeciwmgłowych. Tylna część jest smuklejsza niż w sedanie i dłuższa o 46 mm. Bryła modelu V50 jest dość gładka i opływowa, zwłaszcza z przodu. Powierzchni drzwi nie zakłócają zamki, gdyż Volvo V50 wyposażone jest w system bezkluczykowego dostępu.

We wnętrzu V50 uwagę zwraca charakterystyczny kokpit. W bardzo cienkiej, srebrnej listwie umieszczono wszystkie elementy sterowania klimatyzacją i sprzętem audio. Wygląd kokpitu jest kontrowersyjny, za to obsługa intuicyjna i wygodna. Wszystko znajduje się pod ręką. Dzięki przemyślanej konstrukcji foteli podróżowanie modelem V50 nie męczy nawet w długich trasach. Siedziska i oparcia mają podwójne systemy regulacji, dzięki czemu można zawsze tak dobrać ich położenie, że jest wystarczająco dużo miejsca z przodu i z tyłu. Praktyczności wnętrzu nadają liczne schowki i półki. Bagażnik modelu V50 ma pojemność jedynie 417 l, co jest dość słabym wynikiem jak na auto typu kombi. Po złożeniu tylnych siedzeń uzyskuje się przestrzeń bagażową z płaską podłogą o pojemności 1307 l.

Volvo V50 ma dość bogate wyposażenie. W najwyższych wersjach wyposażenia oferowano takie elementy, jak automatyczna klimatyzacja, ABS, sensor deszczu i zmierzchu, kontrola trakcji. Zastosowano również innowacyjne elementy wyposażenia, takie jak reflektory biksenonowe z możliwością doświetlania zakrętów czy system ostrzegania o obiektach znajdujących się w martwym polu lusterek BLIS. W testach Euro-NCAP druga generacja Volvo S40 uzyskała maksymalną notę 5 gwiazdek.

Jednostki montowane w modelu V50 są takie same jak w S40. Volvo dało swoim klientom szeroki wybór: aż 11 jednostek napędowych, 5 benzynowych oraz 6 wysokoprężnych. Do podstawowej wersji V50 montowano silnik benzynowy 1,6 o mocy 100 KM. Do mocniejszych jednostek należały motory 1,8 o mocy 125 KM, 2,0 o mocy 145 KM oraz silnik o pojemności 2400 cm3 występujący w kilku wariantach mocy, od 140 do 170 KM. Najmocniejsza jednostka benzynowa to turbodoładowany motor 2,4, w zależności od wersji rozwijający moc od 210 do 230 KM. Gamę jednostek wysokoprężnych otwiera motor 1,6 D o mocy 109 KM. Mocniejsza wersja tego silnika ma oznaczenie D2 i rozwija moc 115 KM. Mocniejszy motor 2,0 występuje w trzech odmianach: D 136 KM, D3 150 KM oraz D4 177 KM. Najmocniejszy silnik 2,4 D5 generuje 180 KM.

W sprzedaży model V50 oferowany jest z dwiema przekładniami: 4-biegową przekładnią automatyczną bądź 5-biegową manualną.

Właściciele Volvo V50 zadowoleni są ze szwedzkiego kombi, a jako słabe punkty podają niewystarczającą przestrzeń we wnętrzu, mały bagażnik oraz wysokie spalanie jednostek benzynowych. Do zalet auta należą niezawodność i trwałość. Potwierdza to raport TUV, w którym V50 klasyfikuje się dość wysoko. Jeśli jednak już się zepsuje, jest dość drogie w naprawie. Stylistyka, mimo że kontrowersyjna, może się podobać.

Szybkie fakty
MarkaVolvo
TypSamochód osobowy

Generacje Volvo V40

Inne modele Volvo

Volvo V40: newsy, testy i recenzje

Goodyear - konferencja

Powiązane Tematy

Popularne tematy

Zobacz wszystkie