Mitsubishi 3000 GT

Model
Mitsubishi 3000 GT Zobacz 12 zdjęć

Mitsubishi 3000GT I

3000GT to sportowy samochód produkowany przez japoński wielobranżowy koncern Mitsubishi w latach 1990-2001.

Na rynku europejskim wóz ten najczęściej sprzedawany był pod nazwą 3000GT, w Japonii jako GTO. Japońska nazwa nawiązuje do produkowanego w latach 70. ubiegłego wieku Mitsubishi Galanta GTO. Było to dwudrzwiowe hardtop coupé, którego stylistyka przywodziła na myśl amerykańskie muscle cary. Tamten wóz miał napęd na tylne koła, zasilany był 4-cylindrowymi jednostkami napędowymi.

Poza rynkiem japońskim GTO nosił zwykle nazwę 3000GT. Przyczyną było to, że nazwa GTO kojarzyła się przede wszystkim z Ferrari 250 GTO, Ferrari 288 GTO i Pontiakiem GTO. Na rynku amerykańskim model 3000GT sprzedawany był również pod marką Dodge jako model Stealth.
Pierwsza prezentacja 3000GT przypadła na tokijski salon samochodowy w 1989 roku. Auto zaprezentowano wówczas pod nazwą HSX. Mitsubishi 3000GT miało być odpowiedzią na Nissana Skyline GT-R, Nissana 300ZX, Toyotę Suprę i Mazdę RX-7.

Pierwsza generacja wozu dostępna była w latach 1990-1993. Samochód był niezwykle zaawansowany technicznie, ponieważ musiał stawić czoła innym japońskim supersamochodom. Wyposażono go m.in. w napęd na wszystkie koła z tylną osią skrętną. Taki system pozwalał zwiększyć zwrotność. Dzięki temu jadące Mitsubishi 3000 GT mogło pokonywać zakręty z większą prędkością niż jego rywale.
Wóz miał też elektronicznie sterowane zawieszenie, które dopasowywało w pewnym stopniu charakterystykę swojej pracy do warunków drogowych. Nie zabrakło też ulepszonego układu kierowniczego, który miał gwarantować kierowcy możliwie jak najlepsze wyczucie drogi.

Prawdziwym hitem jednak była tzw. aktywna aerodynamika (Active Aero). System ten składał się z wysuwanego spod przedniego zderzaka przy prędkości powyżej 80 km/h małego spojlera oraz tylnego skrzydła, które również zmieniało swój kąt nachylenia. Co więcej, dało się regulować obydwa spojlery.
Profil aerodynamiczny był nieco zakłócany przez wysuwane reflektory – tak modne na przełomie lat 80. i 90. ubiegłego wieku. Nie wiadomo, dlaczego Mitsubishi uparło się na to rozwiązanie, które do tego jest bardziej awaryjne od klasycznych stałych świateł.

3000GT miał dynamiczną sylwetkę coupé z dwojgiem drzwi i niewielkim bagażnikiem mieszczącym się z tyłu. Nadwozie było nowoczesne, a jego linie miękkie, a więc karoseria wpisywała się doskonale w ówczesną modę.

Podobnie skrojono wnętrze, w którym (szczególnie w wersjach przygotowanych na Stany Zjednoczone) dominowała skóra. Mimo że samochód był przez Mitsubishi określany jako 2+2, na tylnych fotelach było miejsca co najwyżej dla dzieci, a i te z pewnością narzekałyby na komfort podczas długiej podróży.

Auto miało całkiem niezłe wyposażenie, bo poza skórzaną tapicerką na pokładzie znajdowały się: system ECS (nadzór nad zawieszeniem), ABS (oprócz najtańszej wersji SL) oraz wspomniany napęd na wszystkie koła z tylną osią skrętną.

Pod maską Mitsubishi 3000GT/GTO montowano tylko ustawione z przodu w poprzek silniki V6. Najsłabsza była 12-zaworowa jednostka napędowa z jednym wałkiem rozrządu w głowicy, montowana w sprzedawanym w USA Dodge’u Stealth. Silnik ten miał 162 KM mocy i 250 Nm maksymalnego momentu obrotowego, które przekazywane były tylko na koła przednie.

Najsłabsze auto oferowane pod marką Mitsubishi miało 3-litrowy motor, ale z układem rozrządu DOHC i czterema zaworami na cylinder. Silnik ten generował 223 KM mocy maksymalnej i 272 Nm momentu obrotowego.

Na szczycie drabinki mocy znajdowała się ta sama jednostka napędowa, ale wyposażona w dwie turbosprężarki, dzięki którym osiągała moc 280 KM (w wersji japońskiej) lub 300 KM (w Europie i USA). Maksymalny moment obrotowy wynosił około 420 Nm. Dzięki temu silnikowi Mitsubishi 3000GT rozpędzało się do elektronicznie ograniczonych 250 km/h, a pierwsze 100 km/h osiągało po około 6 s.
W 1994 roku wóz przeszedł pierwszą z poważniejszych zmian.

Obecnie Mitsubishi 3000GT to rzadki widok na drogach. Poszukiwane jest raczej przez pasjonatów niż zwykłych użytkowników. Choć samochód jest stosunkowo mało awaryjny, to części zamienne są bardzo drogie i trzeba na nie długo czekać.

Mitsubishi 3000GT II

Na rynku europejskim samochód ten najczęściej sprzedawany był pod nazwą 3000GT, w Japonii jako GTO. Japońska nazwa nawiązuje do produkowanego w latach 70. ubiegłego wieku Mitsubishi Galanta GTO. Było to dwudrzwiowe hardtop coupé, którego stylistyka przywodziła na myśl amerykańskie muscle cary. Tamten wóz miał napęd na tylne koła, a zasilany był 4-cylindrowymi jednostkami napędowymi.

Poza rynkiem japońskim GTO nosił zwykle nazwę 3000GT. Przyczyną było to, że nazwa GTO kojarzyła się przede wszystkim z Ferrari 250 GTO, Ferrari 288 GTO i Pontiakiem GTO. Na rynku amerykańskim model 3000GT sprzedawany był również pod marką Dodge jako model Stealth.

Pierwsza prezentacja 3000GT przypadła na tokijski salon samochodowy w 1989 roku. Auto zaprezentowano wówczas pod nazwą HSX. Mitsubishi 3000GT miało być odpowiedzią na Nissana Skyline GT-R, Nissana 300ZX, Toyotę Suprę i Mazdę RX-7.
Druga generacja wozu dostępna była w latach 1994-1997.

Poprawione 3000GT charakteryzuje się innym kształtem zderzaków z przodu i z tyłu, inną pokrywą silnika oraz stałymi (nie chowanymi) przednimi reflektorami. To ostatnie rozwiązanie poprawiło współczynnik oporu aerodynamicznego.

3000GT miał dynamiczną sylwetkę coupé z dwojgiem drzwi i niewielkim bagażnikiem mieszczącym się z tyłu. Nadwozie było nowoczesne, a jego linie miękkie, a więc karoseria wpisywała się doskonale w ówczesną modę.

Podobnie skrojono wnętrze, które poprawiono nieco pod względem zastosowanych materiałów oraz montażu w porównaniu z pierwszą serią tego sportowego auta. Mimo że samochód był przez Mitsubishi określany jako 2+2, na tylnych fotelach było miejsca co najwyżej dla dzieci, a i te z pewnością narzekałyby na komfort podczas długiej podróży.

Nieźle wyglądające wyposażenie z pierwszej serii produkcyjnej uzupełniono o dwie poduszki powietrzne, a także ulepszony system klimatyzacji.

Pod maską Mitsubishi 3000GT/GTO montowano tylko ustawione z przodu w poprzek silniki V6. Najsłabsza była 12-zaworowa jednostka napędowa z jednym wałkiem rozrządu w głowicy, montowana w sprzedawanym w USA Dodge’u Stealth. Silnik ten miał 162 KM mocy i 250 Nm maksymalnego momentu obrotowego, które przekazywane były tylko na koła przednie.

Najsłabsze auto oferowane pod marką Mitsubishi miało 3-litrowy motor, ale z układem rozrządu DOHC i czterema zaworami na cylinder. Silnik ten generował 223 KM mocy maksymalnej i 277 Nm momentu obrotowego.

Na szczycie drabinki mocy znajdowała się ta sama jednostka napędowa, ale wyposażona w dwie turbosprężarki, dzięki którym osiągała moc 280 KM (w wersji japońskiej) lub 320 KM (w USA). Maksymalny moment obrotowy wynosił 427 Nm. Dzięki temu silnikowi Mitsubishi 3000GT rozpędzało się do elektronicznie ograniczonych 250 km/h, a pierwsze 100 km/h osiągało po około 6 s.

Co prawda same silniki nie zmieniły się wiele w porównaniu z poprzednią odmianą, ale za to Mitsubishi w odmianie VR-4 postanowiło wprowadzić jako opcję 6-biegową, manualną skrzynię biegów.

Wzrost cen spowodował, że firma powoli wycofywała się z produkcji kosztownych, choć przydatnych dodatków. I tak w 1994 z rynku zniknął regulowany układ wydechowy, rok później – system ECS, a w 1996 roku marka zaprzestała produkcji egzemplarzy z aktywną aerodynamiką.
Również w 1996 roku koncern Chrysler zakończył produkcję Dodge’a Stealth.

W latach 1995-1996 w Stanach Zjednoczonych dostępna była wersja ze zdejmowanym dachem (odmiany: 3000GT VR-4 i SL).

W roku 1997 auto przeszło drugą i ostatnią z poważniejszych modyfikacji.

Obecnie Mitsubishi 3000GT to rzadki widok na drogach. Poszukiwane jest raczej przez pasjonatów niż zwykłych użytkowników. Choć samochód jest stosunkowo mało awaryjny, to części zamienne są bardzo drogie i trzeba na nie długo czekać.

Mitsubishi 3000GT III

Na rynku europejskim samochód ten najczęściej sprzedawany był pod nazwą 3000GT, w Japonii jako GTO. Japońska nazwa nawiązuje do produkowanego w latach 70. ubiegłego wieku Mitsubishi Galanta GTO. Było to dwudrzwiowe hardtop coupé, którego stylistyka przywodziła na myśl amerykańskie muscle cary. Tamten wóz miał napęd na tylne koła, a zasilany był 4-cylindrowymi jednostkami napędowymi.

Poza rynkiem japońskim GTO nosił zwykle nazwę 3000GT. Przyczyną było to, że nazwa GTO kojarzyła się przede wszystkim z Ferrari 250 GTO, Ferrari 288 GTO i Pontiakiem GTO. Na rynku amerykańskim model 3000GT sprzedawany był również pod marką Dodge jako model Stealth.

Pierwsza prezentacja 3000GT przypadła na tokijski salon samochodowy w 1989 roku. Auto zaprezentowano wówczas pod nazwą HSX. Mitsubishi 3000GT miało być odpowiedzią na Nissana Skyline GT-R, Nissana 300ZX, Toyotę Suprę i Mazdę RX-7.
Trzecia generacja wozu dostępna była w latach 1997-2001.

Kryzys w sprzedaży na rynku północnoamerykańskim sprawił, że koncern Mitsubishi zaniechał wprowadzenia na rynek trzeciej, całkowicie odświeżonej wersji modelu 3000GT. Zamiast tego dokonano mniejszych zmian.

3000GT miał dynamiczną sylwetkę coupé z dwojgiem drzwi i niewielkim bagażnikiem mieszczącym się z tyłu. Kreślone pod koniec lat 80. obłe nadwozie samochodu nie było już tak modne jak przed laty, jednak producent uznał, że nie warto w nim wiele zmieniać do roku 1999.

Koncepcja wnętrza nie zmieniła się od początku produkcji. W latach 1997 było ono nieco modernizowane, ale ogólny jego zarys nadal nie budził wątpliwości, w jakich latach zostało zaprojektowane.

Pod maską Mitsubishi 3000GT/GTO montowano tylko ustawione z przodu w poprzek silniki V6.
Po zakończeniu w 1996 roku wytwarzania Dodge’a Stealth firma Mitsubishi wprowadziła najsłabszy 12-zaworowy silnik do najniższej wersji 3000GT sygnowanej logo z trzema diamentami. Motor nadal miał nieco ponad 160 KM i zapewniał w miarę szybką podróż.

Kolejna wersja 300GT (SL) została wyposażona w 3-litrowy motor, ale z układem rozrządu DOHC i czterema zaworami na cylinder. Silnik ten generował 225 KM mocy maksymalnej i 277 Nm momentu obrotowego.

Na szczycie drabinki mocy znajdowała się ta sama jednostka napędowa, ale wyposażona w dwie turbosprężarki, dzięki którym w odmianie Twin Turbo osiągała moc 280 KM. O 40 KM mocy więcej miał model 3000GT VR-4. Maksymalny moment obrotowy w obu przypadkach wynosił 427 Nm. Dzięki temu silnikowi Mitsubishi 3000GT rozpędzało się do elektronicznie ograniczonych 250 km/h, a pierwsze 100 km/h osiągało po około 6 s.

Po drobnej modernizacji w 1997 roku, kiedy wymieniono w zasadzie tylko zderzaki, Mitsubishi zdecydowało się na nieco większe modyfikacje w 1999 roku. Po raz kolejny odświeżono zderzaki. Zmiany objęły też przednie lampy, kierunkowskazy, pas zespolonych świateł tylnych. Odmiana VR-4 odróżniała się od pozostałych większym tylnym spojlerem.

Produkcja tego supersamochodu zakończyła się w 2000 roku. Przez wszystkie te lata Mitsubishi 3000GT/GTO wytwarzano w jednej fabryce - w Nagoi. Ostatnie dwie sztuki tego auta zostały sprzedane na początku roku 2001.

Obecnie Mitsubishi 3000GT to rzadki widok na drogach. Poszukiwane jest raczej przez pasjonatów niż zwykłych użytkowników. Choć samochód jest stosunkowo mało awaryjny, to części zamienne są bardzo drogie i trzeba na nie długo czekać.

Znalezienie europejskiej odmiany VR-4 w dobrym stanie to nie lada wyzwanie, a gdy już się takie auto trafi, trzeba za nie słono zapłacić. Tańszym rozwiązaniem wydaje się sprowadzenie modelu Stealth z USA lub odszukanie takiego wozu w Europie. Jednak te samochody często również mają nieudokumentowaną lub niejasną historię.

W przeciwieństwie do na przykład Nissana Mitsubishi nie zdecydowało się na wprowadzenie następcy modelu 3000GT.

Szybkie fakty
MarkaMitsubishi
TypSamochód osobowy

Generacje Mitsubishi 3000 GT

Inne modele Mitsubishi

Mitsubishi 3000 GT: newsy, testy i recenzje

Goodyear - konferencja

Powiązane Tematy

Popularne tematy

Zobacz wszystkie