Dodge Caravan

Model
Dodge Caravan Zobacz 12 zdjęć

Dodge Caravan II

Caravan to samochód osobowy typu van produkowany przez północnoamerykański koncern samochodowy Chrysler pod marką Dodge od 1983 roku. Na rynku Caravan pojawił się jako rocznik 1984, a wraz z nim wprowadzono od razu do sprzedaży bliźniaczego Plymoutha Voyagera. Cztery lata na rynek wszedł też Voyager pod marką Chrysler. Jego luksusowa wersja nosiła nazwę Town & Country. Od 1987 roku można było też nabyć Caravana z przedłużonym rozstawem osi.

Auto pierwszej generacji szybko zdobyło dużą popularność, blokując tym samym drogę firmie Mitsubishi, która do tej pory eksportowała do Stanów Zjednoczonych model Colt Vista. Zadaniem wozu drugiej generacji było utrzymać przewagę na rynku zdobytą przez pierwsze siedem lat produkcji.
Konstrukcja Caravana (II) oparta była na płycie podłogowej serii K koncernu Chrysler. Auto miało kanciaste, dwubryłowe nadwozie ze ściętym tyłem. Proste linie nadawały samochodowi ponadczasowy wygląd i sprawiały, że był bardziej funkcjonalny. Duże nadwozie mieściło równie dużą kabinę.

Miejsca na nogi i nad głowami jak na te czasy było więcej niż dużo. Pasażerowie mogli rozsiąść się wygodnie na dużych fotelach. Problemem siedzeń była jednak zbyt miękka wyściółka, która na dłuższą metę powodowała dyskomfort podczas jazdy. Szczególnie odczuwało się to na nierównych drogach.

Jako tapicerki siedzeń użyto taniego, ale w sumie trwałego weluru, a deskę rozdzielczą i boczki drzwi wyłożono twardym i nieprzyjemnym w dotyku plastikiem. Materiał ten łatwo też dało się zarysować. Problem stanowiło też spasowanie elementów, które już na początku lat 90. ubiegłego wieku pozostawiało nieco do życzenia.

Bagażnik Caravana ma przeciętną wielkość tylko wtedy, gdy na pokładzie zasiadają wszyscy pasażerowie. Jeżeli jednak wymontować siedzenia, to z Caravana robi się prawdziwy wóz transportowy o ogromnej przestrzeni ładunkowej.

Caravan montowany był z czterema różnymi silnikami. Najmniejszy to 2,5-litrowa jednostka napędowa o czterech cylindrach, wytwarzająca moc zaledwie 100 KM. Był to silnik zdecydowanie za słaby jak na potrzeby tak dużego samochodu. Większy, 3-litrowy motor V6 pochodził z firmy Mitsubishi i miał 142 KM mocy. Oba te motory dostępne były przez cały okres produkcji drugiej generacji Caravana.
W latach 1990-1993 oferowano też 6-cylindrowca o objętości skokowej 3,3 l, który miał moc 150 KM. Maksymalny moment obrotowy tego silnika wynosił 240 Nm. Od 1994 roku wzmocniono tę jednostkę do 162 KM. Moment obrotowy wzrósł do 263 Nm. W takiej konfiguracji silnik przetrwał do końca produkcji wozu.

Przez ostatnie dwa lata oferowano wielki silnik V6 z serii EGH o objętości skokowej 3,8 l i mocy 162 KM oraz momencie obrotowym 289 Nm.

Niestety, żaden motor, mimo że nie był nie wiadomo jak wysilony, nie cechuje się specjalnie wysoką trwałością, za to wszystkie silniki miały ogromny apetyt na paliwo. Wszystkie wymienione jednostki napędowe zasilane były benzyną, a koncern Chrysler nie oferował motoru o zapłonie samoczynnym.

Przez 5 lat produkcji Dodge Caravan poddawany był nieustannym modyfikacjom, ale nie przeszedł ani razu gruntownego faceliftingu. Przez lata zmieniało się nieco wnętrze i nadwozie, ale ogólnie samochód z końca produkcji niewiele się różni od pierwszych egzemplarzy.

Caravan jest w pewnym stopniu samochodem rewolucyjnym, ponieważ w nim jako pierwszym vanie świata zastosowano w 1991 roku system ABS. W tym samym roku jako pierwszy minivan otrzymał możliwość montażu napędu na wszystkie koła, a w wyposażeniu dodatkowym znalazła się poduszka powietrzna dla kierowcy. Rok później to ostatnie urządzenie stało się standardem, a od 1994 roku na pokładzie seryjnie montowana była też poduszka powietrzna dla pasażera.

Obecnie dostępne na rynku wtórnym egzemplarze są zwykle mocno skorodowane, a ich przeszłość jest niejasna. Większość brała udział w mniej lub bardziej poważnych zdarzeniach drogowych. Auta często mają mocno sfatygowane silniki.

W 1995 roku Caravan II został zastąpiony nowym autem.

Dodge Caravan III

Auto trzeciej generacji zadebiutowało na targach North American Internatioanl Auto Show w 1995 roku. Samochód został skonstruowany na nowej płycie podłogowej NS. Nowy wóz różnił się od poprzednika pod wieloma względami. Pierwsze, co rzucało się w oczy, to nowe nadwozie. W przeciwieństwie do Caravana drugiej serii nowy Dodge miał obłą, niemal jednobryłową karoserię (można powiedzieć, że wóz był 1,5-bryłowy). Dla nowego Caravana charakterystyczne były niewielkie, wąskie przednie światła i sporych rozmiarów osłona chłodnicy.

Początkowo samochód produkowano standardowo z nadwoziem 4-drzwiowym. Nie było tylnych drzwi po stronie kierowcy. Miało to plus w postaci uniemożliwienia dzieciom ewentualnego wybiegnięcia z samochodu wprost na ulicę pod nadjeżdżające auto. Pasażerowie tylnej kanapy mogli wysiąść tylko na prawą stronę. Wersja z tymi drzwiami dostępna była za dopłatą i dopiero później stała się odmianą podstawową.

W tylnych drzwiach konstruktorzy zamontowali wreszcie klamkę, eliminując uciążliwy dla właścicieli poprzedni system otwierania.

Wzorem poprzednika wnętrze obecnego Caravana było bardzo przestronne. Pasażerowie nie mogli narzekać na brak wolnej przestrzeni na nogi czy nad głowami. Do tego na plus tego Caravana trzeba zaliczyć poprawione siedzenia i wyższą jakość materiałów użytych do wykończenia wnętrza.

Deska rozdzielcza została zaprojektowana od nowa i wzorem nadwozia również była mocno pozaokrąglana. Lepiej spasowano jej elementy, zatem rzadziej zdarzało się, że w samochodzie coś skrzypiało.

Tak jak Caravan II, tak i nowe auto zapewniało kierowcy bardzo dobrą widoczność we wszystkie strony, co zwiększało bezpieczeństwo jazdy.

W Caravanie III Chrysler po raz pierwszy zastosował system składania i obracania foteli pasażerów zwany Easy Out Roller Seats. To wygodne rozwiązanie pozwalało aranżować wnętrze wozu na wiele sposobów w zależności od potrzeb podróżujących.

Z oferty zniknął najsłabszy 2-litrowy, 100-konny silnik, który na pewno nie dałby sobie rady z ciężkim i wielkim samochodem. W związku z tym najsłabszą jednostką w katalogu był nowy 2,4-litrowy motor z serii EDZ o mocy 150 KM. Jednak w 1999 roku wycofano tę jednostkę napędową z oferty w Kanadzie, więc najmniejszą dostępną był silnik Mitsubishi o objętości skokowej 3 l. On również miał 150 KM mocy. W USA motor ten nie był sprzedawany.

Z kolei w Stanach Zjednoczonych podstawowym silnikiem była 3,3-litrowa V-szóstka o mocy 158 KM i całkiem wysokim momencie obrotowym wynoszącym 275 Nm.

Najmocniejszym motorem, który instalowano w Caravanie, był 3,8-litrowy silnik o mocy 166 KM (od 1998 roku miał on 180 KM).

Pojawiały się też eksperymentalne auta zasilane gazem ziemnym, a nawet prądem.

Podobnie jak poprzednik obecny Caravan nie należał do najbardziej ekonomicznych, a w sprzedaży nie było silnika Diesla. Do słabszych punktów samochodu należały nietrwałe skrzynie biegów. Wszystkie montowane w tym wozie były automatami i miały 3 lub 4 biegi.

Caravana III produkowano w latach 1995-2000. Wóz otrzymał wiele nagród, w tym nagrodę samochodu roku w USA w 1996 roku przyznaną przez redakcję Motor Trend.

Dodge Caravan IV

W 2000 roku pojawił się nowy Caravan (już czwartej generacji). Mimo że samochód wyglądał bardzo podobnie do poprzednika, był w dużej części nową konstrukcją. Inżynierowie do budowy wykorzystali nową, sztywniejszą płytę podłogową oznaczoną symbolem RS.

Największą różnicą wizualną były światła przednie. W miejscu wąskich reflektorów zainstalowano podobne ze stylu (jajowate) duże światła zespolone. Wzmocniono też nieco przód po tym, jak wóz we wcześniejszym okresie otrzymał niedostateczne oceny w teście zderzeniowym przeprowadzonym przez organizację nadzorującą bezpieczeństwo na amerykańskich autostradach.

W 2001 roku Caravan przeszedł po raz drugi test zderzeniowy pod okiem specjalistów IIHS i otrzymał ocenę „słaby”. Był to wynik tylko odrobinę lepszy niż ten z 1996 roku, w którym oceniono poziom bezpieczeństwa auta na „marginalny”. Słaby wynik z 2001 roku wynikał m.in. z tego, że doszło do wycieku paliwa ze zbiornika po zderzeniu. Podobną przypadłość zauważyła NHTSA podczas swojego testu wozu trzeciej generacji, jednak przyznano mu łącznie 4 gwiazdki. Od 2002 roku poradzono sobie z tym problemem i samochód otrzymał ocenę „do przyjęcia”.

Od 2006 Caravany miały zmodyfikowany, mocniejszy słupek B oraz boczne poduszki powietrzne, co poprawiło bezpieczeństwo kierowcy i pasażerów oraz podniosło ocenę przyznaną przez IIHS.
Po raz kolejny w ofercie silnikowej nie pojawiła się jednostka napędowa zasilana olejem napędowym. Najmniejszy z trzech silników benzynowych miał 2,4 l zamkniętej w sześciu cylindrach. Motor rozwijał moc 150 KM i maksymalny moment obrotowy 224 Nm. Większy 3,3-litrowy silnik generował moc 180 KM oraz moment obrotowy 280 Nm, a największy – 3,8-litrowy – miał moc 215 KM (moment obrotowy sięgał 332 Nm).

Ten ostatni silnik zapewniał wysoką dynamikę amerykańskiemu vanowi, ale też charakteryzował się bardzo dużym zużyciem paliwa. Miały w tym swój udział automatyczne skrzynie biegów, a tylko takie znajdowały się w sprzedaży, co z pewnością cieszyło nie wszystkich europejskich klientów.
W Kanadzie podstawowym motorem była jednostka o objętości skokowej 3,3 l, ale oczywiście występowały też silnik mniejszy i większy.

W najdroższych wersjach wyposażeniowych pojawiła się także możliwość zakupienia odmiany z napędem na wszystkie koła.

W porównaniu z poprzednikiem Caravan nieco zyskał na wyposażeniu. Chrysler wprowadził w czwartej generacji Caravana i Voyagera system elektrycznego napędu przesuwnych drzwi. Dzięki niemu można było je otwierać i zamykać za naciśnięciem przycisku, a nie - jak do tej pory - ręcznie. Nie był to jednak element wyposażenia podstawowego.

W 2004 roku sprzedawano specjalną edycje Caravana, który obchodził dwudziestolecie produkcji. Auto różniło się od zwykłych odmian tylko nieznacznie, np. chromowanymi felgami czy też listwami lakierowanymi na kolor nadwozia.

Rok później przeprowadzono drobny facelifting wozu, zmieniając m.in. grill chłodnicy, światła przeciwmgielne oraz dodając system składania i obrotu siedzeń środkowego i trzeciego rzędu.
Na polskim rynku jest całkiem dużo Caravanów (Voyagerów) czwartej generacji. Są to zwykle jednak auta o dużych przebiegach z często mocno pordzewiałymi progami i krawędziami błotników. Nierzadko są to wozy pod wypadkach. W wielu z nich remontu wymaga silnik. Ogólnie jest to jednak auto trwałe i można je polecić, pod warunkiem że klient zaakceptuje spore zużycie paliwa.

W 2007 roku auto zostało zastąpione nową, już piątą generacją Caravana, który produkowany jest do dziś.

Dodge Caravan V

Piąta generacja Dodge’a segmentu K zadebiutowała w Detroit w 2007 roku. Od tej generacji klienci nie mają już do wyboru modelu z krótszym i dłuższym rozstawem osi. Jest tylko jedna wersja, następca Grand Caravana, czyli większa opcja.

Następcą Caravana SWB (Short Wheel Base) jest za to model Journey. Co ciekawe, Journey jest raczej crossoverem niż minivanem, a i rozstaw jego osi wcale nie jest taki krótki. Wydaje się, że Dodge odgadł po prostu potrzeby rynku. Klienci szukający minivana oczekują funkcjonalności i dużo miejsca wewnątrz, więc trzeba zaoferować dużego minivana. A ci, którzy lubią duże auta, ale wcale do końca ich nie potrzebują, mogą wybrać Dodge’a Journeya, który ma mniej (ale nie mało) miejsca wewnątrz, jest za to ciekawiej stylizowany i pozycjonowany w popularnym segmencie crossoverów/SUV-ów.

Stylistyka piątego Caravana jest faktycznie mniej ciekawa niż Journeya, ale również może się podobać. Ta generacja zrywa z płynnymi kształtami znanymi z dwóch poprzednich modeli. Jest kanciasto, ale i nowocześnie. Caravan nie jest już napompowany, raczej muskularny. Jeszcze lepiej było po modyfikacjach na 2011 rok modelowy. Z przodu zmienił się kształt lamp i wprowadzono nowy, świetnie wyglądający grill. Z tyłu również zagościły nowe lampy. Oprócz zmian stylistycznych wprowadzono szereg usprawnień, których na pierwszy rzut oka nie widać. Poprawiono zawieszenie, układ kierowniczy, a także lepiej wyciszono wnętrze. Przy okazji tego faceliftingu transformację przeszło także wnętrze. Początkowo nieciekawa stylistycznie, plastikowa i, nie bójmy się tego słowa, tandetna deska rozdzielcza od modelu na rok 2011 jest dużo ładniejsza i lepiej wykonana. Interesujące jest umieszczenie dźwigni skrzyni biegów. W poprzednikach, co nie wyglądało zbyt estetycznie, znajdowała się ona za kierownicą. Po zmianach lewarek ulokowany jest również niedaleko kierownicy, obok panelu centralnego na desce rozdzielczej. Wygląda to ładnie i z pewnością jest oryginalnym rozwiązaniem.

Pod maską piątego Caravana z pierwszych lat produkcji pracuje jedna z trzech jednostek napędowych. Wszystkie silniki to sześciocylindrowe jednostki w układzie V. Najmniejszy rozwijał moc 177 KM z pojemności 3,3 l. Mocniejszy był silnik 3,8 l, który generował już 200 KM. Najwyżej w ofercie znajdowała się 255-konna jednostka o pojemności 4 l. Wraz ze wspominanym już liftingiem w Caravanach 2011 i nowszych montowany jest wyłącznie jeden silnik. Jest to konstrukcja wydajna i nowoczesna; dostępność w ofercie pozostałych silników nie miałaby sensu, bo nikt by ich nie wybierał. Benzynowy motor 3,6 V6 o oznaczeniu Pentastar dostarcza moc aż 287 KM. Wszystkie jednostki z wyjątkiem opcji 3,3 V6 są zestawiane z automatem o sześciu przełożeniach. Najmniejszy silnik jest obsługiwany przez czterobiegową skrzynię automatyczną.

Odpowiednikiem Dodge’a Caravana w Europie był Chrysler Grand Voyager, a obecnie jest to Lancia Voyager. Europejski Caravan oferowany jest tym samym silnikiem 3,6 V6, ale także z dieslem wyposażonym w filtr cząstek stałych, który generuje 163 KM z pojemności 2,8 l. Silnika na olej napędowy wręcz należało się spodziewać na rynku europejskim. Jest to jednak opcja dla oszczędnych, bo zdecydowanie lepszym wyborem do ważącego niemal dwie tony samochodu będzie wspomniana V6.

Ta generacja Caravana występuje także w dostawczej wersji C/V (Cargo/Van). Oficjalnie nazywa się Ram C/V i ma ponad 4000 l przestrzeni bagażowej z płaską podłogą. Z zewnątrz tę wersję można rozpoznać po braku bocznych okien z tyłu. Ram C/V dostępny jest wyłącznie z silnikiem 3,6 V6 i 6-biegowym automatem.

Dodge Caravan piątej generacji, oprócz pokrewieństwa z Chryslerem/Lancią Voyager, ma też dużo wspólnego z Chryslerem Town & Country oraz Volkswagenem Routanem (oferowany wyłącznie w USA, Kanadzie i Meksyku).

Szybkie fakty
MarkaDodge
TypSamochód osobowy

Generacje Dodge Caravan

Inne modele Dodge

Dodge Caravan: newsy, testy i recenzje

Goodyear - konferencja

Powiązane Tematy

Popularne tematy

Zobacz wszystkie