Honda Prelude

Model
Honda Prelude Zobacz 14 zdjęć

Honda Prelude III

Trzecia generacji coupé Hondy – Prelude, weszła do produkcji w 1988 roku. Zastąpiła ona model Prelude II istniejący na rynku od 1983 roku. Wprowadziła ona w porównaniu z poprzednikiem niewielkie zmiany stylistyczne, modyfikacje w palecie dostępnych jednostek i, co ciekawe, wszystkie cztery koła skrętne. To ostatnie rozwiązanie w połączeniu z dobrym zawieszeniem pozwoliło pokonać modelowi Prelude 2.0Si 4WS w 1987 roku slalom magazynu „Road & Track” z prędkością 105,4 km/h. Był to wynik przebijający wszystkie auta z tamtego rocznika, łącznie z modelami Porsche, Lamborghini i Ferrari.

Nadwozie Hondy Prelude trzeciej generacji mimo dość kanciastych kształtów zbliżonych do poprzednika wnosiło znaczną poprawę aerodynamiki. Pas przedni był niski i nie został wyposażony w grill. Charakteryzowały go długie kierunkowskazy i otwierane reflektory. Sylwetka tego dwudrzwiowego coupé nie wyróżniała się niczym szczególnym spośród innych aut tego typu z tamtego okresu. Pas tylny miał duże światła połączone centralnie długą listwą odblaskową.

Wnętrze Hondy Prelude trzeciej generacji było typowe dla lat 80.: szare, kanciaste i wykonane z niskiej jakości tworzyw sztucznych. Jakość wykończenia nieco ratowały skórzane fotele o świetnym trzymaniu bocznym. Na konsoli środkowej znajdowało się jedynie miejsce na radio oraz sterowanie temperaturą i siłą nawiewu powietrza. Pasażerowie tylnej kanapy nie mieli do dyspozycji dużej ilości miejsca, chociaż było go znacznie więcej niż w mniejszym, sportowym modelu CR-X.

Hondę Prelude trzeciej generacji oferowano ze stosunkowo bogatym wyposażeniem. Na pokład sportowego auta z Japonii oprócz czterech kół skrętnych trafiały między innymi: ABS, skórzana kierownica i mieszek drążka zmiany biegów, dodatkowe maty wyciszające komory silnika, spryskiwacz i wycieraczka tylnej szyby, elektrycznie sterowane lusterka i szyby i wiele innych.

Pod maską coupé Hondy znajdowały się różne jednostki w zależności od kraju. Bez względu na rynek były to jednak zawsze silniki o pojemności od 2 l wzwyż. Najsłabszy motor dostępny w Europie to 2-litrowy B20A8 rozwijający 135 KM. Jego inna wersja - B20A9, generowała 136 KM. Do bardziej wymagających adresowano dwie jednostki: B20A7 i B20A1. Pierwsza rozwijała 150 KM, a druga 162 KM. Poza Europą dostępne były jeszcze inne wariacje tych silników, nie rozwijały one jednak większych mocy niż te oferowane na Starym Kontynencie. W Japonii oraz Ameryce Północnej (teren Stanów Zjednoczonych i Kanady) oferowano dwa silniki o pojemności 2,1 l. Jednostki B21A oraz B21A1 generowały odpowiednio 147 i 136 KM. Wszystkie silniki oprócz B20A3 i B20A4 korzystały z podwójnych wałków rozrządu.

W 1990 roku przeprowadzono facelifting Hondy Prelude trzeciej generacji. Zmiany w wyglądzie były raczej niewielkie. Objęły głównie przemodelowanie przednich i tylnych kierunkowskazów. Tylne były od tego roku zakryte białymi kloszami, a nie pomarańczowymi. Niewielkie zmiany wprowadzono również wewnątrz. Pojawiło się kilka nowości w wyposażeniu, zmodyfikowano też gamę jednostek. Na rynku japońskim wprowadzono serię INX, w której nie było otwieranych przednich świateł. Oferowana była ona w odmianach XX, Si oraz Si SRS.

Produkcję trzeciej generacji sportowego modelu Prelude Honda zakończyła w 1991 roku. Do tej pory na rynku samochodów używanych bardzo łatwo kupić to auto. Niestety, do rzadkości należą zadbane, w pełni sprawne egzemplarze. Ze względu na swój charakter często są one modyfikowane przez właścicieli. Przy zakupie warto zwrócić uwagę na stan karoserii oraz skontrolować sprawność wszystkich urządzeń sterowanych elektrycznie.

Honda Prelude IV

Honda Prelude czwartej generacji to sportowe coupé produkowane w mieście Sayama (Japonia) od 1991 roku. Ten czteroosobowy wóz zastąpił poprzednią generację, wprowadzając rewolucję stylistyczną. Nowy model Hondy to także znaczne zmiany w podzespołach mechanicznych oraz w samej palecie jednostek.

Samochód ma znacznie bardziej zaokrąglone nadwozie niż jego poprzednik. Nowoczesne kształty nie tylko cieszyły oko, ale również zapewniały lepszą aerodynamikę. Z przodu zamiast chowanych świateł japoński producent zastosował długie reflektory, które dzięki swojemu kształtowi nadawały temu coupé sportowy charakter. Pas przedni został pozbawiony klasycznego grilla, ale obok lamp pojawiły się niewielkie kratki. Nadmuch na chłodnicę odbywał się poprzez wloty w dolnej części atrapy zderzaka. Również tam umieszczono dodatkowe podłużne, pomarańczowe kierunkowskazy. Z boku Prelude wygląda jak typowe coupé - jedne drzwi na stronę, długa maska, krótka klapa bagażnika. Pas tylny wyposażono w duże, trójkątne światła. Nad nimi montowano niewielki spojler, który oprócz poprawy aerodynamiki pojazdu nadawał mu sportowy charakter.

Wnętrze tego modelu wykonano ze stosunkowo dobrych materiałów. Mimo że królowały tam tworzywa sztuczne, nowocześnie zaprojektowana deska rozdzielcza wyglądała dobrze. Wszystkie instrumenty niezbędne kierowcy ukryto w wąskim wgłębieniu, ciągnącym się przez całą szerokość kokpitu. Optycznie jego linie zostały przedłużone jeszcze na panele drzwi. Obrotomierz i prędkościomierz, szczególnie w ciemności, robiły bardzo dobre wrażenie. Pozostałe wskaźniki również ukryto w tym wgłębieniu, jednak ulokowano je bliżej środka. Konsola środkowa znajdująca się nieco niżej zawierała miejsce na radio oraz przełączniki do regulacji ustawień klimatyzacji. Komfortowe fotele zapewniały dobre trzymanie boczne. Mniej komfortowe warunki mieli pasażerowie tylnej kanapy. Jeśli jednak nie podróżowały tam wysokie osoby, mogły znieść nawet dłuższe podróże.

Podobnie jak wcześniejsze generacje Honda Prelude IV została wyposażona w dwie osie skrętne. Tym razem jednak układ ten nie był sterowany mechanicznie, ale elektronicznie. W lepszych wersjach wyposażeniowych do standardu zaliczała się skórzana tapicerka. Na japońskim rynku jako opcja dostępny był zestaw telewizyjny montowany w konsoli środkowej. Na pozostałych rynkach użytkownicy musieli się zadowolić systemem audio wyposażonym w 8 głośników, w tym subwoofer. W zależności od kraju w Prelude IV występowały również elektrycznie składane i sterowane podgrzewane lusterka, wycieraczka tylnej szyby, podgrzewane fotele, szyberdach i wiele innych. Najlepiej wyposażone były przeważnie odmiany dostępne wyłącznie w Japonii.

Również wersje silnikowe oferowane przez producenta były różne w zależności od rynku. Najwięksi odbiorcy, którzy dostawali odmienne jednostki, to Japonia, Stany Zjednoczone, Kanada, Europa oraz Australia. Na Starym Kontynencie Hondę Prelude czwartej generacji sprzedawano w trzech wersjach silnikowych. Najsłabsza z nich to odmiana 2.0i z 2-litrowym silnikiem F20A4 o mocy 133 KM. W tej odmianie niedostępna była opcja tylnych kół skrętnych. Nieco lepsze osiągi gwarantował wariant 2.3i wyposażony w jednostkę H23A2 o mocy 160 KM. Nieco mniejszy silnik H22A2 w odmianie 2.2i VTEC rozwijał moc 185 KM. Ta odmiana była jednak dostępna dopiero od 1993 roku. Prelude IV wyposażano w 4-biegową skrzynię automatyczną bądź ręczną o 5 przełożeniach.

Produkcję czwartej generacji Hondy Prelude zakończono w 1996 roku. Jest to auto popularne na rynku samochodów używanych. W związku z dużymi pojemnościami silników potencjalny nabywca musi się liczyć z odpowiednio wysokim spalaniem. Oczywiście nie należy przy zakupie patrzeć na minimalne osiągi tego auta w tej dziedzinie, ponieważ dynamiczne, wysokoobrotowe jednostki kuszą, by częściej zbliżać pedał przyspieszenia do podłogi.

Honda Prelude V

Honda Prelude piątej generacji weszła do produkcji w 1997 roku. Zastąpiła popularną Prelude IV, wnosząc oprócz zmienionej stylistyki trochę nowości mechanicznych. Należało do nich przede wszystkim niezależne przednie zawieszenie. Nie zrezygnowano ze wszystkich czterech kół skrętnych, ponieważ rozwiązanie to doskonale spisywało się wtedy, gdy auto zmuszone było wykazać się lepszymi właściwościami jezdnymi.

Nadwozie piątej generacji modelu Prelude było powrotem do bardziej kanciastych kształtów charakterystycznych dla generacji I, II oraz III. Również przednie światła nawiązywały do tych aut. Przybrały one nowoczesny wygląd, ale ich kształt i umiejscowienie budzą jednoznaczne skojarzenia ze starszymi generacjami u osób, które znają historię modelu. Również tył przypomina wcześniejsze auta. Nie został on co prawda wyposażony w poziomą listwę odblaskową łączącą światła, ale lampy są długie i głęboko zachodzą w środkową część tylnego pasa. W niektórych odmianach na klapie bagażnika montowano spojler.

Wnętrze piątej generacji sportowego modelu Prelude nie zostało już tak nowocześnie wystylizowane jak u poprzednika. Oczywiście, było schludne i odpowiednie dla auta tej klasy, w dodatku użyto dość dobrych materiałów do wykończenia, ale nie robiło już takiego wrażenia jak futurystyczna deska rozdzielcza we wcześniejszej generacji. Zegary zostały umieszczone pod zwyczajnym daszkiem, jak w większości aut. Na konsoli środkowej znalazło się miejsce na radio, a w lepiej wyposażonych modelach między sportowymi fotelami montowano podłokietnik. Podobnie jak we wcześniejszych modelach również tutaj mogły podróżować tylko cztery osoby. Wyżsi pasażerowie tylnej kanapy nie byli rozpieszczani dużą ilością miejsca na nogi.

Wyposażenie tego modelu było różne w zależności od rynku. Najlepiej wyposażano odmiany przygotowane na rynek japoński. W Europie niektóre wersje nie miały nawet tylnej wycieraczki. Honda oferowała w tym aucie podgrzewane fotele, elektrycznie sterowane szyby i lusterka z podgrzewaniem, klimatyzację, bardzo dobrej jakości system audio z odtwarzaczem CD i wiele innych. Dla poprawy bezpieczeństwa montowane poduszki powietrzne, ABS, system kontroli rozdziału siły hamowania i inne urządzenia bezpieczeństwa aktywnego.

Silniki oferowane na różnych rynkach, mimo tych samych oznaczeń, często rozwijały inne moce. Było to związane między innymi z różnymi wymogami emisji spalin. Najważniejsze rynki, na których dostępny był model Prelude piątej generacji, to Japonia, Europa, Stany Zjednoczone, Kanada oraz Australia. Najmniej, bo tylko dwie wersje trafiały do USA, a aż pięć na rynek japoński. Również tam dostępne były najmocniejsze jednostki, rozwijające nawet 217 KM. W Europie oferowano łącznie pięć wersji. Podstawowa to 2.0i. Trafiała do niej jednostka F20A4 o pojemności 2,0 l, rozwijająca 133 KM. Nie była w niej oferowana opcja czterech kół skrętnych. Druga wersja silnikowa to 2.2 VTi. Na jej pokładzie znajdowały się jednostki H22A5 oraz H22A8 osiągające odpowiednio 185 i 200 KM. Trzecia odmiana – 2.2 VTi-S, była wyposażona w te same jednostki. Różniła się ona pakietem sportowym.
Produkcję piątej generacji Hondy Prelude zakończono w 2001 roku. Model ten nie doczekał się kolejnego pokolenia. Nie miało to sensu, ponieważ rolę sportowego auta przejął model S2000 – roadster wyposażony w 240-konny, 2-litrowy motor benzynowy.

Na rynku samochodów używanych jest bardzo dużo egzemplarzy tego auta. Można kupić go już nawet za 10 000 zł. To samochód godny polecenia, ponieważ nie jest jeszcze tak leciwy jak poprzednie generacje, zapewnia bezpieczeństwo na dobrym poziomie i świetne osiągi, a cenowo nie różni się znacząco od wcześniejszych modeli.

Szybkie fakty
MarkaHonda
TypSamochód osobowy

Generacje Honda Prelude

Inne modele Honda

Honda Prelude: newsy, testy i recenzje

Goodyear - konferencja

Powiązane Tematy

Popularne tematy

Zobacz wszystkie