Opel Zafira

Model
Opel Zafira Zobacz 8 zdjęć

Opel Zafira A

Zafira to model kompaktowego minivana produkowanego nieprzerwanie od 1999 roku przez niemiecką firmę Adam Opel AG, należącą do amerykańskiego koncernu samochodowego General Motors. Od rozpoczęcia wytwarzania tego wozu Opel zaprezentował trzy generacje Zafiry.

Zafira A została zaprezentowana po raz pierwszy w 1997 roku na salonie samochodowym we Frankfurcie nad Menem. Dwa lata później rozpoczęła się jej produkcja w Niemczech, a w kolejnych latach w Brazylii i Tajlandii. Oprócz podstawowej nazwy samochód jest także sprzedawany jako Vauxhall Zafira (Wielka Brytania), Holden Zafira (Australia), Chevrolet Zafira (Brazylia i Argentyna) oraz Subaru Traviq (Japonia).

Licząca 4,3 m długości, ponad 1,7 m szerokości i niecałe 1,7 m wysokości Zafira miała nowoczesne jednobryłowe nadwozie z dużymi światłami z przodu. Karoseria została wystylizowana na dość kanciastą z wyraźnie zaznaczoną linią pod dolną krawędzią okien.

Wnętrze samochodu zaskakiwało przestronnością. Poza pięcioma standardowymi miejscami dla podróżnych w tylnej części wozu znajdowały się dwa mniejsze fotele służące głównie do przewozu dzieci, ale na krótkim dystansie nadające się także do transportu dorosłych. W modelu tym Opel po raz pierwszy wprowadził system Flex pozwalający na dość swobodne aranżowanie wnętrza. Odpowiednia konstrukcja tylnych dwóch foteli i ich mocowania pozwalała jednym ruchem ręki złożyć je tak, że tworzyły równą podłogę bagażnika. Dzięki temu rozwiązaniu można było natychmiast powiększyć bagażnik w razie potrzeby.

W Zafirze, tak jak w wielu vanach, pozycja kierowcy i pasażerów była stosunkowo wysoka. Siedziska ustawiono bardziej poziomo, niż się to zwykle robi. Dzięki temu ilość miejsca wymaganego na nogi była mniejsza niż w konwencjonalnym samochodzie, co podnosiło wrażenie przestronności. Aby jeszcze zwiększyć przestrzeń we wnętrzu, producent podniósł nieco dach.

Materiały wykorzystane do budowy kabiny miały średnią jakość. Choć były dobrze zmontowane, do miękkich nie należały. W Zafirze wystąpił problem niezbyt dobrego wyciszenia kabiny pasażerskiej. Hałas był dokuczliwy przede wszystkim podczas szybkiej jazdy, gdy powietrze opływało nadwozie.

Zafirę A wyposażano w kilka różnych silników. Od 1999 roku dostępny był 1,6-litrowy motor benzynowy o mocy 101 KM, a także 1,8-litrowiec o mocy 115 KM. W 2001 roku pojawiła się wzmocniona o 10 KM odmiana tego ostatniego silnika. Jest on szczególnie polecany do tego samochodu jako kompromis między dobrymi osiągami a trwałą jednostką. Oprócz nich w wyposażeniu od początku produkcji znajdował się 2,2-litrowy motor o mocy 147 KM i momencie obrotowym 203 Nm.

Wśród diesli od początku do nabycia był 2-litrowy motor bez doładowania o mocy 82 KM. Po roku został on zastąpiony jednostką turbo o tej samej objętości i mocy 101 KM. W 2001 roku dołączył do niego 2,2-litrowy turbodiesel o mocy 125 KM. Wśród tych silników najczęściej powtarzającą się usterką było zacieranie turbosprężarki w 2,2-litrowcu oraz awarie pompy wtryskowej w mniejszym motorze.

W 2000 roku pojawiła się wersja OPC, która różniła się nie tylko zewnętrznym wyglądem w postaci zestawu spojlerów, ale także uzbrojona była w nowy silnik. Miał on 2 l objętości skokowej i turbodoładowanie, dzięki któremu osiągał moc 192 KM. W 2003 roku wzmocniono go do 200 KM.
Od 2001 roku Opel instalował też 97-konny silnik EcoFLEX o objętości skokowej 1,4 l, przystosowany do spalania gazu ziemnego.

Największą wadą Zafiry A są uszkodzenia pompy wspomagania układu kierowniczego. Nietrwałe są także elementy zawieszenia. W niektórych egzemplarzach dochodzi do szybkiego korodowania nadwozia oraz układu wydechowego. Za to do zalet tego auta zaliczają się duża przestrzeń dla pasażerów i dobra widoczność.

Produkcja Zafiry pierwszej generacji zakończyła się w 2005 roku, kiedy zastąpiono ją nowym samochodem o tej samej nazwie.

Opel Zafira B

Druga generacja Zafiry została wprowadzona do produkcji w 2005 roku. Samochód przejął wiele pozytywnych cech i ciekawych rozwiązań z poprzednika.

Mającą wiele cech wspólnych z Oplem Astrą Zafirę B zbudowano na platformie podłogowej Delta, opracowanej przez General Motors.

Auto stało się o 15 cm dłuższe, o kilka szersze i o 4 cm niższe, dzięki czemu ma lepsze proporcje. Nadwozie wystylizowano podobnie jak Zafirę pierwszej generacji, a więc była to jedna kanciasta bryła z ostro zaznaczonymi liniami (w tym biegnącą pod dolną krawędzią okien). Mimo że jest to samochód zupełnie nowy, jego styl wyraźnie przypominał Zafirę A.

Wnętrze zostało opracowane od nowa, ale ponownie wdrożono w nim bardzo udany system Flex7, tyle że znacznie go unowocześniono. Dzięki Flex7 możliwe jest składanie dwóch tylnych foteli za pomocą ruchu jedną ręką, tak aby tworzyły one równą powierzchnię z podłogą bagażnika. Fotele środkowego rzędu można też składać, przesuwać i wymontowywać.

Pozycja wszystkich pasażerów jest nieco niższa niż w poprzedniku, ale nadal wyższa niż w normalnych samochodach. Dzięki takiemu ustawieniu foteli potrzebna jest mniejsza ilość miejsca na nogi niż normalnie. O to, by nie zabrakło przestrzeni nad głową, dba wysoko poprowadzony dach.
Mimo dość wysokiej pozycji nie we wszystkich kierunkach widoczność jest tak dobra jak do przodu. Problem występuje zwłaszcza przy cofaniu, bo przeszkadzają szerokie tylne słupki.

Deska rozdzielcza wygląda już nieco przestarzale, ale to dlatego, że samochód ma prawie 7 lat. Wnętrze wykonane jest z niezłej jakości materiałów i zmontowane znacznie lepiej niż w poprzedniku. Plastiki nadal są jednak twarde, choć przyjemne w dotyku.

Dzięki bogatemu wyposażeniu podstawowemu (m.in. poduszki powietrzne, ABS, ESP) oraz wytrzymałej konstrukcji Zafira podczas testu czołowego zderzenia przeprowadzonego przez Euro NCAP osiągnęła maksymalny wynik pięciu gwiazdek.

W Oplu Zafirze drugiej generacji bardzo chwalony jest dobry układ jezdny. Jego zalety można odkryć m.in. dzięki dobrym silnikom, które jednak potrafią zużywać nieco więcej paliwa niż konkurencja. Pod maską tego wozu instalowano bardzo wiele różnych jednostek.

Od początku produkcji przez dwa pierwsze lata montowany był 1,6-litrowy benzynowy motor Twinport o mocy 105 KM. W 2007 roku został zastąpiony mocniejszą o 10 KM wersją EcoFLEX. Od 2005 roku dostępny jest też 140-konny motor o objętości skokowej 1,8 l, a także 2-litrowa jednostka z doładowaniem o mocy 200 KM. W latach 2005-2010 ten ostatni agregat w wersji 240-konnej instalowany był w odmianie OPC, która oprócz innego silnika miała wygląd zmieniony za pomocą zestawu spojlerów. Największym motorem benzynowym był 2,2-litrowiec z bezpośrednim wtryskiem benzyny o mocy 150 KM. Montowano go w tym aucie do 2010 roku.

Wśród silników wysokoprężnych wybór również był szeroki. Od 2005 roku pod maską instalowano 1,9-litrowego turbodiesla w trzech konfiguracjach mocy: 100 KM, 120 KM i 150 KM. Ta pierwsza odmiana została zastąpiona w 2007 roku mniejszym, bo 1,7-litrowym, ale mocniejszym, bo dostępnym w wersji 110-konnej i 125-konnej motorem. W 2010 roku silnik o objętości 1,7 l został unowocześniony do wersji EcoFLEX.

Poza motorami spalającymi standardowe paliwa Opel oferował też silniki przygotowane do zużywania paliw alternatywnych. Wśród nich był 1,6-litrowy silnik o mocy 97 KM przystosowany do spalania gazu ziemnego. W 2006 roku został zastąpiony odmianą EcoFLEX o 3 KM słabszą. W 2009 roku pojawił się motor 1,6 l z turbodoładowaniem o mocy 150 KM. On także zużywa gaz ziemny.

W latach 2009-2010 niemiecka firma sprzedawała Zafirę z silnikiem zużywającym LPG. Spalając propan-butan, motor miał moc 135 KM, a zużywając benzynę – 140 KM.

Mimo wprowadzenia pod koniec 2011 roku nowej Zafiry, zwanej Zafira Tourer, Zafira B pozostaje w produkcji jako mniejsza i tańsza alternatywa nowego samochodu.

Szybkie fakty
MarkaOpel
TypSamochód osobowy

Generacje Opel Zafira

Inne modele Opel

Opel Zafira: newsy, testy i recenzje

Nowy Opel Zafira (2016) - test Autokult.pl - Samochód Miesiąca

Powiązane Tematy

Popularne tematy

Zobacz wszystkie