Fiat Bravo

Model
Fiat Bravo Zobacz 10 zdjęć

Fiat Bravo I

Bravo to model należący do segmentu aut kompaktowych, wytwarzany w latach 1995-2001 i od 2007 roku przez włoski koncern samochodowy Fiat.

Bravo pierwszej generacji było produkowane w latach 1995-2001 (wóz nadal powstaje w Turcji pod nazwą Tofas Bravo) i zastąpiło Fiata Tipo. W zakresie konstrukcji samochód był bliźniakiem modelu Brava. Auto miało dynamiczne 3-drzwiowe nadwozie. W 1996 roku Fiaty Bravo i Brava otrzymały nagrodę Samochodu Roku (Car Of The Year).

Charakterystycznymi elementami karoserii Bravo były wąskie światła przednie oraz duże światła tylne umieszczone na wystających tylnych błotnikach.

Bravo charakteryzowało się całkiem dobrą ochroną antykorozyjną. Nadwozie było w pełni ocynkowane, co zapobiegało pojawianiu się ognisk korozji. Obecnie te już leciwe samochody często są skorodowane w okolicach błotników i na progach. Pojawiają się też wykwity na pokrywie silnika. Jest to jednak zjawisko normalne po wielu latach eksploatacji.

Wnętrze Bravo mieściło pięć osób, przy czym zdecydowanie wygodniej podróżowały osoby na przednich fotelach. Siedzenia są dobrze wyprofilowane zarówno z przodu, jak i z tyłu, a siedziska nie za małe. Na tylnej kanapie osobom rosłym mogło brakować miejsca na nogi i nad głową. Utrudnione było też zajmowanie miejsc na tylnej kanapie.

Bravo miało średniej wielkości bagażnik (280 dm3), do którego dobry dostęp zapewniały unoszone do góry tylne drzwi.

Pewnym mankamentem przestrzeni pasażerskiej było niezbyt dobre wyciszenie, przez co do wnętrza dostawały się odgłosy powietrza przy szybszej jeździe oraz silników Diesla (charakterystyczny odgłos pracy).

Pod maską Fiata Bravo montowano aż siedem różnych silników w kilku konfiguracjach. Wśród nich dostępne były dwa motory spalające olej napędowy.

Najmniejsze urządzenie montowane pod maską Bravo to 16-zaworowy silnik o objętości skokowej 1,2 l i mocy 80 KM lub 82 KM. Nieco większa, 1,4-litrowa jednostka napędowa o 16 zaworach rozwijała moc 75 KM lub 80 KM.

Najpopularniejsze były silniki o objętości skokowej 1,6 l. Te motory miały moc 103 KM lub 90 KM (tylko na rynku niemieckim).

Z przodu Bravo mieściły się też motory o objętości skokowej 1,8 l i 2,0 l. Pierwszy z nich generował moc 113 KM, a drugi 147-154 KM. Ten ostatni motor instalowano w sportowej odmianie Fiata Bravo zwanej HGT.

Wadą tych silników jest ich niemałe zużycie paliwa, co odbija się na kosztach eksploatacji. Na pocieszenie pozostaje to, że szczególnie większe jednostki napędowe cieszą się nie najgorszą trwałością i dobrze pracują z układami LPG.

Znacznie ekonomiczniejsze są silniki Diesla, wszystkie o objętości skokowej 1,9 l. Najsłabszy z nich nie miał nawet doładowania, przez co jego moc wynosiła tylko 65 KM. Jeśli komuś nie przeszkadzają słabe osiągi Fiata uzbrojonego w ten motor, doceni niskie zużycie paliwa i trwałość tego motoru.

Drugi silnik Diesla miał już turbosprężarkę i w mocniejszych wersjach wyposażony był w bezpośredni wtrysk paliwa. Najniższy pod względem mocy motor z doładowaniem rozwijał 75 KM (wyposażono go w tzw. soft turbo). Zdecydowanie mocniejsza wersja z normalnym turbodoładowaniem generowała moc 101 KM, a odmiana z bezpośrednim wtryskiem paliwa 100-105 KM.

Mimo że Fiat Bravo sprzedawał się nieco gorzej niż Brava, cieszył się sporym wzięciem. Obecnie na rynku jest dość duży wybór tych aut. Najrzadziej można spotkać wersję HGT. Niestety, wiele z tych samochodów ma nieudokumentowaną historię, a spora ich część brała udział w większych i mniejszych kolizjach drogowych.

W 2001 roku Fiat Bravo został zastąpiony przez udany, choć niedoceniany (i dość drogi) model Stilo.

Fiat Bravo II

Bravo drugiej generacji zastąpiło udany, ale niezbyt popularny model Stilo, który to z kolei był następcą Bravo/Bravy pierwszej serii. Oficjalnie Bravo II zostało zaprezentowane podczas 77. Salonu Samochodowego w Genewie w marcu 2007 roku. W Polsce Bravo II pojawiło się nieco ponad miesiąc później. Projekt kosztował Włochów 350 mln, a auto powstało w 18 miesięcy.

Stylistyka mierzącego ponad 4,3 m długości nadwozia Bravo nawiązuje do mniejszego Punto i Bravo pierwszej generacji. Do mniejszego brata podobny jest nieco przód Bravo, a szczególnie przednie reflektory. Z kolei tył przywodzi na myśl Bravo I serii. Nawiązanie do poprzednika jest szczególnie widoczne w eleganckich, ale dynamicznych pierścieniowych tylnych światłach. Ogólnie auto wygląda na spore, i takie jest w rzeczywistości.

W kabinie wygospodarowano sporo miejsca dla wszystkich pasażerów. Z przodu siedzi się bardzo wygodnie, a to dzięki m.in. dobrze wyprofilowanym i obszernym fotelom. Na tylnej kanapie także nie brakuje miejsca na nogi. Jeśli chodzi o przestrzeń nad głowami, to na jej brak mogą narzekać jedynie wysocy pasażerowie siedzący po lewej i prawej stronie, gdy środkowe miejsce też jest zajęte. To wina dość mocno opadającej ku dołowi linii dachu. W normalnej podróży z czterema osobami na pokładzie nie ma się do czego przyczepić.

Bravo II może pochwalić się jednym z największych bagażników w klasie samochodów kompaktowych. Przestrzeń bagażowa ma aż 400 l pojemności, a po złożeniu tylnej kanapy powiększa się do imponujących 1350 l.

Dostępnych jest aż pięć wersji wyposażeniowych: Fresh, Active, Dynamic, Emotion, Sport. Już w najtańszej z nich w wyposażeniu podstawowym znajdują się następujące elementy: system przeciwblokujący koła podczas hamowania (ABS), cztery poduszki powietrzne, centralny zamek sterowany pilotem, komputer pokładowy oraz elektryczne sterowane i podgrzewane lusterka. W wyposażeniu dodatkowym są oczywiście m.in. system ESP i EBD, wysokiej jakości radioodtwarzacz z możliwością odczytu plików MP3 czy klimatyzacja.

Podczas testów zderzeniowych Euro NCAP Fiat Bravo II uzyskał maksymalną liczbę pięciu gwiazdek.
W Polsce ten Fiat sprzedawany jest z czterema silnikami w kilkunastu konfiguracjach. Tylko jeden z motorów jest zasilany benzyną. Chodzi o 1,4-litrowy silnik, który w podstawowej wersji rozwija moc 90 KM, co pozwala przyspieszać autu do 100 km/h w 12,5 s i osiągać prędkość 179 km/h.

Jego nieco mocniejsza odmiana ma już turbosprężarkę. Wersja ta nazwana jest T-Jet i generuje moc 120 KM, dzięki której Bravo osiąga niemal 200 km/h.

Na szczycie różnych wersji tego silnika stoi motor z turbosprężarką i systemem MultiAir, który rozwija moc 140 KM lub 150 KM (z overboost). To serce Fiata daje możliwość przyspieszenia w czasie nie dłuższym niż 9 s i rozpędzenia auta do nawet 212 km/h (150-konna odmiana).

Oprócz jednostek benzynowych Fiat oferuje diesle, które w Polsce cieszą się sporą popularnością. Najmniejszy z takich silników ma objętość skokową 1,6 l i w zależności od wersji moc od 90 KM, przez 105 KM, aż po 120 KM. Maksymalny moment obrotowy tego motoru sięga nawet 300 Nm. Auto wyposażone w ten silnik zapewnia dobre osiągi, zużywając przy tym nie więcej niż 5 l oleju napędowego na każde 100 km w cyklu mieszanym.

Równie mocny jest 1,9-litrowy turbodiesel z dwoma zaworami na każdy cylinder. Jego 16-zaworowa wersja osiąga 150 KM mocy i 305 Nm momentu obrotowego. Prędkość maksymalna Bravo II z tym silnikiem przekracza nieco 200 km/h. Użytkownicy aut z tą jednostką muszą się liczyć ze średnim zużyciem oleju napędowego na poziomie 5,6 l/100 km w cyklu mieszanym.

Najmocniejsze jest 2-litrowe serce z turbosprężarką, które generuje 165 KM mocy i 360 Nm maksymalnego momentu obrotowego. Bravo z tym silnikiem do 100 km/h przyspiesza w 8,2 s i osiąga 215 km/h, zużywając przy tym mniej paliwa niż mniejszy 1,9-litrowy motor.

Oprócz zalet w postaci dużej ilości miejsca we wnętrzu, bogatego wyposażenia i szerokiej palety silników Bravo może pochwalić się całkiem nieźle zestrojonym zawieszeniem, zapewniającym wysoki komfort jazdy, a jednocześnie dającym możliwość dynamicznej podróży.

Obecnie trudno ocenić, jak Fiat Bravo II wypada od strony trwałości mechanizmów i powłoki lakierniczej, bo najstarsze egzemplarze mają zaledwie cztery lata.

Szybkie fakty
MarkaFiat
TypSamochód osobowy

Generacje Fiat Bravo

Inne modele Fiat

Fiat Bravo: newsy, testy i recenzje

Goodyear - konferencja

Powiązane Tematy

Popularne tematy

Zobacz wszystkie