Renault Mégane

Model
Renault Mégane Zobacz 36 zdjęć

Renault Megane I

W latach 90. ubiegłego stulecia firma Renault zaczęła rezygnować z aut oznaczanych cyframi. Następcą sławnej R19 zostało Renault Megane. Samochód ten zaprezentowano na targach motoryzacyjnych we Frankfurcie w 1995 roku i w tym samym roku ruszyła jego produkcja. To auto klasy kompakt od początku cieszy się dużą sympatią klientów.

Linia Megane jest spokojna i harmoniczna. Delikatne linie i zaokrąglenia sprawiają, że pojazd jest nieco przyjemniejszy dla oka niż jego kanciasty poprzednik - Renault 19. Pierwszą generację Megane można było nabyć w aż pięciu wersjach nadwozia: Berlinie (liftback), Classic (sedan), Coupé (na niektórych rynkach znane pod nazwą Coach), GrandTour (kombi) i Scenic (minivan). Każda z wersji zachwycała nabywców wygodą i wykwintnym, iście francuskim stylem.

Materiały zastosowane we wnętrzu nie wyglądały obłędnie - były po prostu poprawne i to w zupełności wystarczało nabywcom tego auta. Poziom wyposażenia Megane był imponujący w tamtych czasach, zwłaszcza że od 1999 roku w standardzie montowano cztery poduszki powietrzne oraz system ABS.
Pierwszą generację Megane Renault wyposażyło w bogatą gamę silników: 1,4 70 i 75 KM; 1,6 75 i 90 KM; 2,0 113 KM i 2,0 16V 147 KM (benzynowe) oraz 1,9 d 64 KM; 1,9dT 90 KM; 1,9 TDI 94 KM; 1,9 dTi 98 KM; 1,9dCi 102 KM (wysokoprężne). Szeroki wybór jednostek napędowych to kolejny plus tego auta, jednak jak pokazała praktyka, nie wszystko złoto, co się świeci.

Każdy silnik Megane pierwszej serii ma w napędzie rozrządu pasek, który bardzo często lubi pękać. Po zakupie tego pojazdu najlepiej od razu go wymienić. Mechanicy radzą, aby skrócić okres eksploatacji tego elementu nawet o 20 tys. km, ponieważ pasek potrafi strzelić w naprawdę różnych, niespodziewanych momentach. Zdarzało się nawet tak, że zawodził zaraz po wyjeździe z warsztatu, w którym go właśnie wymieniano!

Awarie osprzętu silnika również są częste, a istna plaga to psujący się układ chłodzenia. Przed zakupem auta trzeba dokładnie sprawdzić chłodnice, przewody układu chłodzenia i okolice pompy cieczy chłodzącej (należy przy tym zwrócić szczególną uwagę na nieszczelności i wycieki z pompy i jej okolic).
Nierówna praca silnika, przerywanie lub słabe przyspieszenie to zapowiedź awarii zintegrowanych cewek zapłonowych. Podczas ich wymiany warto sprawdzić, jakiej są firmy. Cewki Sagema psują się niebywale szybko, więc poleca się zakup sprawdzonych cewek firmy Beru. Jeżdżąc w deszczu, zwłaszcza po naszych drogach, należy uważać na głębokie kałuże, ponieważ alternatory montowane w tym modelu

Renault nie lubią wilgoci i często się psują z powodu właśnie zalania lub zawilgotnienia. W początkach produkcji Megane serwisy tej marki miały pełne ręce roboty z wymienianiem zestawów wskaźników lub nawet całych desek rozdzielczych! Przyczyną tego są częste wariacje wskaźników i spięcia powodujące zapalanie się różnych kontrolek. Problem może występować ciągle lub sporadycznie.

Czasami bywa tak, że coś zaszwankuje tylko raz, a później wszystko wraca do normy. W razie awarii wskaźników jazda może być kontynuowana bez żadnych obaw. Jeśli natomiast zawiedzie sterownik wtrysku (co nastąpiło w wielu przypadkach), podróż trzeba przerwać. Silnik zgaśnie i pozostanie tylko wezwanie pomocy drogowej i odholowanie pojazdu do warsztatu.

Megane I świetnie zabezpieczono przed korozją, jednak w starszych egzemplarzach, liczących już 11-13 lat można zauważyć ogniska rdzy, zatem zaleca się sprawdzenie nadkoli przed zakupem pojazdu. W tych pojazdach szybko zużywały się też okładziny hamulcowe, jednak w późniejszych latach trwałość tych elementów wzrosła. Jeśli podczas jazdy próbnej pozostawiona swobodnie dźwignia zmiany biegów będzie się poruszać, to trzeba się przygotować na konieczność wymiany gumowego wspornika (poduszki) pod skrzynią biegów.

Zawieszenie Megane zdumiewająco dobrze radzi sobie na polskich drogach. W jego konstrukcji zastosowano kolumny MacPhersona z przodu i belkę skrętną z tyłu. Poważniejsze naprawy konieczne są po przejechaniu ok. 100 tys. km. Wcześniejszej wizyty w warsztacie mogą wymagać tylko niektóre elementy resorujące, np. sworznie wahaczy, które są niedrogie, a ich wymiana nie przysparza szczególnych kłopotów. Szumy z okolic tylnej osi wskazują na kiepski stan łożysk tylnej belki. Jeśli trzeba je wymienić, to należy zrobić to bezzwłocznie, aby nie narazić się na kosztowną naprawę całej belki tylnego zawieszenia.

Renault Megane II

W 2002 roku w Genewie Renault zaprezentowało nowe oblicze swojego auta kompaktowego, a mianowicie Megane serii II. Jego niecodzienny design od początku produkcji wzbudzał skrajne opinie.

Samochód był oferowany w pięciu wersjach nadwoziowych: jako 3- i 5-drzwiowy hatchback, kombi (na niektórych rynkach znane pod nazwą GrandTour), sedan oraz coupé-cabrio (CC). Wersja CC uważana jest za prekursora pojazdów typu kabriolet z twardym dachem. Wcześniej auta miały dach materiałowy, nie wyłączając z tej grupy poprzedniej generacji Megane.

Wszystkie wersje (z wyjątkiem CC) mogą być dobrym autem rodzinnym. W ich wnętrzach bezproblemowo mieszczą się cztery osoby, a bagażniki są gotowe na przyjęcie sporej ilości bagażu. Przestrzeń bagażowa wersji hatchback wynosi 330 l (po złożeniu tylnej kanapy 1190 l), wersje kombi i sedan oferują już 520 l. W GrandTour istnieje możliwość złożenia tylnego rzędu siedzeń i powiększenia tej przestrzeni do 1600 l. W przypadku mniej rodzinnej wersji Coupé-Cabrio pojemność bagażnika to jedynie 190 l, a powiększyć ją można tylko poprzez złożenie twardego dachu. Wtedy otrzymamy przestrzeń o pojemności ok. 490 l.

We wnętrzu Megane drugiej generacji w oczy rzuca się dużo twardego plastiku, bardzo podatnego na wszelkie zarysowania. Nie zachwyca także tapicerka, którą obite są drzwi. Ogólnie nie jest to najwyższy poziom. Wspomniane twarde plastiki na pierwszy rzut oka są dobre, jednak po jakimś czasie elementy dostają luzu i wszystko zaczyna trzeszczeć i piszczeć. Jeśli Megane II nie jest wyposażone w przyciski sterowania radiem, to ta czynność nie należy do najwygodniejszych (szczególnie dla mężczyzn z większymi dłońmi), ponieważ przyciski na radiu są wyjątkowo małe i niewygodne w obsłudze.

Renault, chcąc pokazać, że naprawdę dba o swoich klientów, już w standardzie wyposażyło Megane II w sześć poduszek powietrznych, elektrycznie regulowane szyby przednie, centralny zamek czy komputer pokładowy. Użytkownicy nie powinni też narzekać na bezpieczeństwo – Renault Megane II jako pierwszy pojazd z segmentu C otrzymał maksymalną notę pięciu gwiazdek w testach zderzeniowych Euro NCAP.

Megane doczekało się usportowionych wersji RS, GT oraz RS F1. Wszystkie trzy zostały odchudzone, zmodyfikowane mechanicznie i wizualnie (zawieszenie, zderzaki, spojlery, felgi, silniki). Napędzały je najmocniejsze motory z oferty Renault: 2,0T RS 224 KM; 2,0T RS F1 R26 230KM oraz 2,0 dCi RS 173 KM.

Drugą generację Megane francuska firma wyposażyła w naprawdę bogatą gamę jednostek napędowych: 1,4 82 KM i 98 KM; 1,6 113 KM; 2,0 134 KM; 2,0T 163 KM; 1,5 dCi 82 KM, 85 KM, 105 KM; 1,9dCi 110 KM, 115 KM, 120 KM, 130 KM i 2,0 dCi 150 KM. Kombinacje z zastosowaniem różnych silników w różnych wersjach nadwoziowych i na różnych rynkach są nie do pojęcia, np. silnik 1,5 dCi 85 KM może być instalowany do kombi i sedanów w Europie, a w Azji może być przeznaczony do 3- i 5-drzwiowych hatchbacków. Pewne jest to, że najsłabszych jednostek wysokoprężnych nie spotkamy w wersji CC.

W Megane, podobnie jak w innych modelach tej francuskiej marki, elektryka i elektronika nie są mocną stroną. Awarii ulegają podnośniki szyb, zamki klapy bagażnika, silniki wycieraczek, czujniki ciśnienia powietrza w oponach, immobilizer czy elektrycznie sterowane lusterka boczne. Każdą z tych usterek można naprawić tanim kosztem, lecz gdy zepsuje się sterownik wtrysku, cewka zapłonowa lub wystąpi kłopot z kartą HandsFree (w ten system wyposażano tylko niektóre samochody), nie obejdzie się bez lawety.

Megane to jeden z nielicznych samochodów Renault, których zawieszenie wytrzymuje polskie drogi. Wahacze są rozbieralne, a więc nie trzeba wydawać fortuny na ich wymianę, wystarczy zastąpić zepsuty element nowym. Trzeba zwrócić uwagę na łożyska górnego mocowania kolumny MacPhersona z przodu oraz na wypadające łączniki stabilizatora.

Renault Megane III

W 2008 roku na paryskim Motor Show Renault zaprezentowało samochód, na który wielu czekało z niecierpliwością. Było to Renault Megane III, czyli najnowsza generacja francuskiego kompaktu.

Premiera tego modelu, podobnie jak jego starszego brata, wywołała sensację wśród uczestników targów. Niecodzienny design, staranność o szczegóły i wykończenia wzbudziła w zainteresowanych pewnego rodzaju euforię, którą rzadko spotyka się przy takich okazjach.

Najnowszy Megane produkowany jest w czterech wersjach nadwozia: jako 3- i 5-drzwiowy hatchback, kombi (GrandTour) oraz Coupé-Cabrio ze składanym twardym dachem. Renault zrezygnowało z produkcji sedana z logo Megane. Zastąpiono go całkowicie nowym modelem – Fluence (i tak oto z Megane powstał kolejny nowy model, pierwszym był Scenic).

Potężne logo, które zdobi niedługą maskę Renault, niejako zwisa z niej, dając efekt przestrzenności, przednie światła sięgające prawie do połowy nadkoli, zwarta i agresywna linia nadwozia – to wszystko sprawia, że na Megane patrzy się z zachwytem. Nie sądzę, żeby podobne odczucia wzbudzały konkurencyjne samochody, takie jak nowy Volkswagen Golf czy Opel Astra… Renault Megane to sentencja auta francuskiego: nowoczesne, finezyjne, a zarazem dziwne i kontrowersyjne.

We wnętrzu znajduje się schludna i bardzo czytelna deska rozdzielcza, wykonana z dobrej jakości materiałów i wręcz idealnie spasowana. Wielki plus dla projektanta za użycie dobrego tworzywa w każdej części kokpitu, a nie tylko w jego górnym obszarze, co jest dość często spotykane w innych samochodach. Całość jest spójna i wszystkie elementy świetnie ze sobą współgrają.

Aby nie było za słodko, coś musi być nie tak. Zbyt małe przyciski służące do obsługi radia mogą być prawdziwą udręką, szczególnie dla mężczyzn z dużymi dłońmi. Renault pomyślało jednak o każdej ewentualności i wyposażyło Megane w bardzo wygodnego i poręcznego pilota przy kierownicy. Kolejnym dziwnym pomysłem, na który mogli wpaść chyba tylko Francuzi, jest umieszczenie panelu sterowania klimatyzacją nad radiem. Chyba wszyscy korzystamy częściej z radia i wygodniej jest sięgnąć ręką na wprost niż szukać tego nieszczęsnego urządzenia poniżej przetłoczenia na konsoli środkowej.

W nowej wersji konstruktorzy zaskoczyli dotychczasowych użytkowników modelu Megane, rezygnując z „lotniczej dźwigni” hamulca ręcznego i stosując już zwykłą, bez udziwnień. Niektórzy sądzą, że mimo nieszablonowego wyglądu tej dźwigni w poprzedniej generacji Megane była ona bardzo wygodna w obsłudze. Najmłodszemu kompaktowi brakuje również kierunkowskazów z funkcją trzykrotnego mignięcia podczas wykonywania pewnych manewrów na drodze, jak np. wyprzedzanie bez potrzeby włączania kierunkowskazu. Kierownica nowego Megane jest bardzo przyjemna w dotyku (szczególnie w bogatszych wersjach, gdzie jest obszyta skórą) i pewnie trzyma się ją w dłoniach, a jej średnica pozwala na bardzo wygodne wykonywanie manewrów zarówno w trasie, jak i na parkingu.

Auto zostało bardzo dobrze wyposażone. Już wersja podstawowa zawiera ABS z układem wspomagania nagłego hamowania, komplet poduszek powietrznych, manualną klimatyzację, elektrycznie sterowane szyby przednie i tylne oraz lusterka boczne, zagłówki przednie zabezpieczające przed urazami szyi, system montażu fotelika dziecięcego Isofix, kartę zdalnego sterowania Renault (w bogatszych wersjach karta Renault HandsFree), centralny zamek i wiele innych…

W 2009 roku na targach w Genewie zaprezentowano sportową wersję Megane - Renault Megane RS, która wyposażona była w dwulitrowy, turbodoładowany silnik benzynowy o mocy 250 KM. Dwa lata później francuska marka pokazała limitowaną serię (500 sztuk) Renault Megane RS 265 Trophy z takim samym silnikiem jak w poprzednim RS-ie, tyle że o mocy podniesionej do 265 KM. Miłośnicy modelu mogą nabyć także specjalną wersję Renault Megane Coupe GT sygnowaną nazwiskiem Roberta Kubicy.

Na koniec pojemności i moce silników napędzających nowe Megane: 1,4 16V TCE 130 KM; 1,6 16V 100 KM; 1,6 16V 110 KM; 2,0 16V 143 KM; 2,0 16V TCE 180 KM; 1,5 dCi 85 KM; 1,5 dCi 90 KM; 1,5 dCi 105 KM; 1,5 dCi 110 KM; 1,9 dCi 130 KM; 2,0 dCi 150 KM oraz 2,0 dCi 160 KM.

Szybkie fakty
MarkaRenault
TypSamochód osobowy

Generacje Renault Mégane

Inne modele Renault

Renault Mégane: newsy, testy i recenzje

Renault Megane GT220 Coupe - test

Powiązane Tematy

Popularne tematy

Zobacz wszystkie