Opel Astra

Model
Opel Astra Zobacz 22 zdjęcia

Opel Astra F

Astra to model kompaktowego samochodu (segment C) produkowanego nieprzerwanie od 1991 roku przez niemiecką firmę samochodową Adam Opel AG, należącą do amerykańskiego koncernu General Motors. Od czasu pojawienia się Astry Opel zaprezentował już cztery jej generacje. Astra jest następcą Opla Kadetta, a ponieważ produkcja tego wozu skończyła się na pięciu generacjach (Kadett E był ostatni), to pierwszą Astrę oznaczono symbolem wewnętrznym F.

Astra F pojawiła się po raz pierwszy w 1991 na salonie samochodowym we Frankfurcie nad Menem. Był to największy wówczas projekt Opla, przy którym zatrudniono aż 8000 inżynierów i projektantów.
Produkcja i montaż Astry odbywały się w wielu krajach. Były nimi: Niemcy, Belgia, PRA, Ukraina, Węgry, Polska, Wielka Brytania, Chiny oraz Indie. Oprócz podstawowej nazwy Astra sprzedawana była jako: Chevrolet Astra (Brazylia), Holden Astra (Australia), Opel Optima, Opel Kadett (RPA) i Vauxhall Astra (Wielka Brytania).

Początkowo auto dostępne było jako 3-drzwiowy oraz 5-drzwiowy hatchback, ale wkrótce dołączyło do niego 5-drzwiowe pojemne kombi, a w późniejszym czasie 4-drzwiowy sedan oraz 2-drzwiowy kabriolet.

Nadwozie samochodu było obłe, narysowane miękkimi liniami. Z przodu znajdowały się wąskie światła z pomarańczowymi kloszami kierunkowskazów (później wprowadzono białe). Z tyłu zamontowano wysoko unoszącą się klapę bagażnika. Karoseria prezentowała się bardzo nowocześnie i zdecydowanie odcinała się od przestarzałego Kadetta.

Mimo że w stosunku do swojego poprzednika Astra znacznie na zewnątrz nie urosła, to w środku oferowała znacznie więcej miejsca. Jak na tamte czasy przestrzeni na nogi i nad głowami było wystarczająco dużo, a powody do narzekań mogły mieć tylko bardzo wysokie osoby zasiadające z tyłu, gdy przedni fotel znajdował się w maksymalnym tylnym położeniu. Oczywiście do wersji 5-drzwiowej i sedana wsiadało się znacznie łatwiej niż do 3-drzwiowej. Siedzenia były duże i wygodne. Deska rozdzielcza była nowoczesna, a jej materiały stosunkowo dobrej jakości. Co ważne, zmontowano je też całkiem nieźle. Bagażnik miał średnie rozmiary w hatchbackach, a w sedanie, szczególnie w kombi, był bardzo duży jak na klasę pojazdu.

Zawieszenie zestrojono miękko, co podnosiło komfort, ale na tyle sztywno, że samochodem dało się szybko podróżować.

Początkowo Astra była słabo wyposażonym samochodem, jednak z upływem lat i walką z konkurencją Opel zwiększał liczbę standardowych elementów w tym wozie. W produkowanej od 1998 roku Astrze Classic standardem były na przykład dwie czołowe poduszki powietrzne. Oczywiście w Europie Zachodniej fabrycznie montowano też ABS, a w wyposażeniu dodatkowym znajdowały się klimatyzacja, immobiliser, elektrycznie sterowane szyby, elektrycznie sterowane i podgrzewane lusterka, podgrzewane przednie fotele czy komputer pokładowy.

W Astrze F instalowano wiele różnych silników benzynowych i wysokoprężnych. Od początku produkcji do czasu modernizacji dostępne były benzynowe motory, takie jak: 1.4i – 60 KM (do 1996 roku), 1.4Si – 82 KM (do 1996 roku), 1.6i – 71 KM (od 1993 do 1998 roku), 1.6i – 75 KM, 1.6Si – 101 KM (od 1993 do modernizacji), 1.8i – 90 KM, 1.8 GSi 16V – 125 KM (w wersji GSi), 2.0 GSi – 115 KM oraz 2.0 GSi – 150 KM (do 1996 roku). Poza nimi pod maską Opla instalowano diesle: 1.7 D – 57 KM (do 1992 roku), 1.7 D – 60 KM (od 1992 do modernizacji), 1.7 TDS – 82 KM (od 1993 do 1998 roku).

W 1994 roku Opel przeprowadził wszechstronny lifting Astry F. Obejmował on nadwozie, wnętrze i paletę jednostek napędowych. Zmieniono kierunkowskazy, klamki, kierownicę, wzory tapicerek, rodzaj materiałów we wnętrzu, poprawiono ochronę antykorozyjną i wyciszenie wnętrza. Pojawiły się następujące silniki, które zastąpiły w dużym stopniu te wymienione wcześniej: benzynowe: 1.4i – 60 KM spełniający Euro 2 (od 1996 roku), 1.4 16V – 90 KM spełniający Euro 2 (od 1996 roku), 1.6i – 75 KM spełniający Euro 2 (od 1996 roku), 1.6i 16V – 101 KM spełniający Euro 2 (od 1994 roku), 1.8i 16V – 116 KM spełniający Euro 2 (od 1994 roku) oraz 2.0i 16V – 136 KM (od 1995 roku); diesle: 1.7 TD – 68 KM.

Największą bolączką Astry F, podobnie wielu modeli Opla, była zbyt słaba ochrona antykorozyjna. Samochody rdzewiały szybko, gdy nie dbano o nie należycie. Pierwsze ślady rdzy pojawiały się na błotnikach i progach. Potem korozja atakowała układ wydechowy i często mocowania elementów zawieszenia. W ciągu lat produkcji Opel nieco poprawił ochronę przed rdzą, ale i tak był to najsłabszy punkt Astry. Drugim największym problemem było szybko zużywające się zawieszenie.
Do zalet samochodu należy zaliczyć trwałe silniki, komfort podróży, duże wnętrze i bagażnik oraz stosunek jakości auta do jego ceny.

O tym, że Astra F odniosła sukces, świadczy sprzedanie ogromnej liczby aut. W 1998 roku Opel zakończył produkcję tego wozu w Niemczech, zastępując go nowym, a linie montażowe przeniesiono do Polski, gdzie auto jako Astra Classic było wytwarzane jeszcze przez cztery lata.

Opel Astra G

Astra G (Astra II) pojawiła się na rynku w 1998 roku. Samochód był wytwarzany w Niemczech, Belgii, Brazylii (do 2011 roku jako Chevrolet Astra), RPA, Polsce (jako Astra II Calssic do 2009 roku), Rosji, Wielkiej Brytanii (jako Vauxhall Astra), Egipcie, we Włoszech (kabriolet i coupé), na Ukrainie i w Tajlandii.

Po niezwykle udanym modelu pierwszej generacji Opel nabrał ochoty, by przebić pod względem sprzedaży Volkswagena i Forda (Focus). Nowy samochód, choć nosił tę samą nazwę co poprzednik, wyglądał zupełnie inaczej. Astra G była jednym z pierwszych modeli zaprojektowanych zgodnie z nowymi zasadami designerskimi Opla. Wóz miał proste nadwozie nakreślone ostrymi liniami. Jedną z cech charakterystycznych Astry była pokrywa silnika nie do końca zakrywająca górną część przednich reflektorów. Astra II miała drzwi z grubymi ramami, przez co optycznie wydawała się cięższa. Jak na okres wprowadzania samochodu do produkcji ten model Opla wyglądał świeżo i nowocześnie.

W 1998 roku do wyboru była tylko jedna wersja nadwoziowa - hatchback, który w zależności od życzenia klienta mógł mieć troje lub pięcioro drzwi. Rok później zadebiutowały wersje sedan i kombi, a dwa lata później bardzo ładnie wyglądające coupé, którego nadwozie zaprojektowała firma Bertone. Jako ostatnia ujawniona została odmiana kabriolet.

Astra G nieznacznie różniła się rozmiarami od poprzedniczki, a największa różnica tkwiła w rozstawie osi, większym o 90 mm. To oczywiście przekładało się na bardzo przestronne wnętrze, w którym mogło zasiąść pięć osób. Z przodu miejsca było bardzo dużo zarówno na nogi, jak i nad głowami, a z tyłu powody do narzekania mogły mieć tylko wysokie osoby, którym zabrakło przestrzeni na nogi z powodu przesuniętego w tylne skrajne położenie przedniego fotela. Oczywiście najtrudniej miejsce na tylnej kanapie było zająć w wersji 3-drzwiowej.

Opel zaprojektował nowe, dość twarde, ale jednocześnie bardzo wygodne fotele. Pojawiła się też nowa, pasująca do stylu nadwozia nieco kanciasta deska rozdzielcza. Producent poprawił jakość wykorzystanych w środku materiałów oraz poziom ich montażu, jednak jakby zapomniano o lepszym wyciszeniu kabiny pasażerskiej.

Auto cechowało się bardzo pojemnymi bagażnikami, nawet w coupé kufer miał 460 l pojemności.
Standardowe wyposażenie wszystkich Astr G obejmowało dwie czołowe poduszki powietrzne, ABS z EBD oraz immobiliser. Na rynku niemieckim już w najtańszej wersji montowano cztery poduszki powietrzne (dwie z nich chroniły pasażerów przy zderzeniu bocznym).

Dzięki nowoczesnej konstrukcji Astra II była bezpiecznym samochodem. Dowodem na to są cztery na pięć możliwych gwiazdek przyznane przez Euro NCAP za wyniki w zderzeniu czołowym.
W 2002 roku Astra G przeszła niewielki lifting obejmujący nadwozie, wnętrze i elementy wyposażenia.

Wóz ten oferowano z bardzo szeroką gamą jednostek napędowych, jednak nie we wszystkich wersjach karoseryjnych wszystkie motory były dostępne. Najsłabszym z silników benzynowych był 1,2-litrowiec o mocy zaledwie 65 KM, instalowany w aucie do 2000 roku. W tym właśnie roku wzmocniono go do 75 KM, a z oferty zniknął ostatecznie trzy lata później. Więcej mocy (90 KM) dawał silnik Twinport o objętości 1,4 l, ale pojawił się on dopiero w 2003 roku. Przez cały okres produkcji (w Niemczech) montowany był 1,6-litrowy, 8-zaworowy motor, który do 2000 roku rozwijał moc 75 KM, a potem 84 KM. Znacznie lepsze parametry miała 101-konna (a w Astrze Classic 103-konna) jednostka o objętości skokowej 1,6, ale z 16-zaworową głowicą.

Najlepszym wyborem do Astry G był silnik 1.8 16V. Przez pierwsze dwa lata miał on moc 116 KM, a po modernizacji 125 KM. 136 KM produkowała jednostka o objętości 2,0 l, którą montowano przez pierwsze dwa lata produkcji samochodu. Od 1999 roku dostępna była ona w wersji OPC, w której osiągała moc 160 KM. Od 2000 roku zamiast 136-konnego motoru Opel korzystał z 2-litrowca z turbodoładowaniem o mocy 190 KM. W 2002 roku podniesiono jego moc o 2 KM i wyparł on motor 160-konny w Astrze OPC. Przez ostatnie dwa lata produkcji Astry ta jednostka miała równe 200 KM mocy maksymalnej.

Największy montowany pod maską tego Opla silnik cechował się objętością 2,2 l i rozwijał 147 KM.
Wśród diesli wybór też był spory. Przez pierwszy rok pod maską instalowano przestarzały 1,7-litrowy TD o mocy 68 KM. Ponieważ był za słaby, zastąpiono go również 1,7-litrową jednostką, ale z wtryskiem common rail. Silnik ten miał moc 75 KM. W 2003 roku podniesiono ją do 80 KM.

Przez pierwsze cztery lata można było kupić Astrę 2.0 DI, której moc wynosiła tylko 82 KM. Od 1999 roku ten sam 2-litrowy diesel oferowano z turbodoładowaniem, generował on moc 101 KM. W 2002 roku do sprzedaży trafił też 2,2-litrowy silnik o mocy 125 KM.

Niezależnie od wybranej jednostki Astra miała zawsze napęd przedni. Podstawową skrzynią biegów było 5-biegowe, manualne urządzenie. W wielu wersjach silnikowych jako opcja był 4-biegowy automat.
W 2004 roku zakończyła się produkcja Opla Astry G w Niemczech. Zastąpiło ją nowsze auto. Jednak rok wcześnie otworzono produkcję Astry II w Polsce. Od momentu zakończenia jej wytwarzania w Niemczech auto pochodzące z Polski nosiło nazwę Astra II Classic. W naszym kraju produkcja tego wozu zakończyła się w 2009 roku, a w Brazylii trwała aż do roku 2011.

W stosunku do Astry I w nowym wozie znacząco poprawiono ochronę antykorozyjną, co nie znaczy, że wyeliminowano ją całkowicie – szczególnie w wozach z początku produkcji. Do zalet zalicza się też dużą przestrzeń dla pasażerów, dobrą widoczność, duże bagażniki i niezły układ jezdny. Wadą są niektóre z silników, zużywające zbyt dużo oleju silnikowego. Najczęściej pojawiająca się usterka to awaria zaworu EGR. Oprócz tego rdzewieją układy wydechowe, a łączniki stabilizatora szybko się zużywają.

Opel Astra H

Astra H została po raz pierwszy zaprezentowana na salonie samochodowym we Frankfurcie nad Menem. Samochód był lub jest produkowany nadal w: Niemczech, Belgii, Rosji, Polsce (od 2007 roku), na Ukranie, w Wielkiej Brytanii i Egipcie. Poza podstawową nazwą auto można nabyć jako: Chevrolet Astra, Chevrolet Vectra, Holden Astra, Saturn Astra (2008–2009) oraz Vauxhall Astra.

Początkowo samochód dostępny był jako 5-drzwiowy hatchback. Nieco później dołączyło do niego kombi oraz coupé-kabriolet ze sztywnym składanym dachem, zwane TwinTop. Po roku produkcji Astry H Opel przedstawił wersję 3-drzwiową. Auto z nadwoziem hatchback nazwano Astra GTC. W 2006 roku jako ostatni został zaprezentowany sedan.

Stylistyka Astry H kontynuuje trend zapoczątkowany przez poprzednika. Auto jest kanciaste i ma wiele przetłoczeń nakreślonych ostrą krawędzią. Z przodu znajdują się charakterystyczne duże klosze reflektorów, choć same światła nie są wielkie. Tylne lampy zespolone też są spore. Z przodu i z tyłu znajdują się dwie chromowane belki, które mają nadawać autu bardziej szlachetny i elegancki wygląd. Ramki okienne nadal są grube, co optyczne zwiększa masę Astry i sprawia wrażenie, że samochód jest bezpieczny.

W rzeczywistości Opel Astra H jest bardzo bezpiecznym wozem. W czołowym teście zderzeniowym przeprowadzonym w 2006 roku przez Euro NCAP Astra H uzyskała maksymalny wynik pięciu gwiazdek. Tak dobry rezultat jest zasługą nie tylko sztywnej konstrukcji z dobrze opracowanymi strefami zgniotu, ale też wyposażenia podstawowego, obejmującego w każdym samochodzie dwie czołowe oraz dwie boczne poduszki powietrzne dla kierowcy i pasażera oraz ABS z EBD. Do pozostałych elementów wyposażenia standardowego należą klimatyzacja oraz elektrycznie sterowane szyby i lusterka.

Jako dodatki na liście znajdują się kurtyny powietrzne, ESP, automatyczna klimatyzacja, panoramiczny dach, nawigacja satelitarna, system FlexOrganizer oraz ogrzewanie postojowe.

Wnętrze Astry H jest jeszcze większe niż w poprzedniku i lepiej urządzone. Na uwagę zasługuje duża ilość miejsca z przodu i z tyłu, dotyczy to zarówno nóg, jak i głowy. Siedzenia są duże i wygodne. Nowa deska rozdzielcza prezentuje się elegancko. Materiały użyte do obicia wnętrza co prawda nie są najlepsze wśród samochodów segmentu C, ale widać postęp w porównaniu z poprzednikiem. Lepiej też zmontowano wszystkie detale.

Astra H była dostępna z szeroką paletą silników benzynowych. Najsłabszym montowanym w tym wozie był 75-konny silnik o objętości skokowej 1,4 l. Występował on jednak tylko w Austrii. W pozostałych krajach najsłabszy był 1,4-litrowy motor Twinport o mocy 90 KM, który można było nabyć również jako przystosowany do spalania gazu propan-butan. W latach 2004-2007 pod maską Astry instalowano 1,6-litrowca o mocy 105 KM, którego zastąpiono wersją 115-konną (z możliwością założenia instalacji LPG). Od 2007 roku dostępny był 180-konny silnik turbo o objętości 1,6 l.

Od początku, gdy wytwarzana była Astra H, pod maską montowano jednostkę o objętości 1,8 l. W latach 2004-2006 miała ona moc 125 KM, a później podkręcono ją do 140 KM. Na szczycie hierarchii motorów benzynowych znajdował się 2-litrowy silnik z turbodoładowaniem. W latach 2004-2006 dostępny był on zarówno w wersji 170-konnej, jak i 200-konnej. Później pozostała tylko mocniejsza.
W 2005 roku Opel wprowadził do gamy Astr wersję OPC, która miała także 2-litrowy motor turbo, ale o słusznej mocy 240 KM.

Ilość maszyn Diesla była niewiele mniejsza niż silników benzynowych. Najmniej koni mechanicznych, bo 80 KM, miał montowany w latach 2004-2005 1,7-litrowy CDTI. O 10 KM mocy więcej rozwijał malutki 1,3-litrowy turbodiesel. Motor 1.7 CDTI w latach 2004-2006 oferowany był też w wersji 101-konnej, a od 2007 roku w 110-konnej. Jeśli komuś taka moc nie wystarczała, od 2007 roku mógł nabyć Astrę 1.7 CDTI w wersji o mocy 125 KM.

Największym silnikiem wysokoprężnym w Astrze był 1.9 CDTI. W najsłabszej wersji osiągał on moc 100 KM, w mocniejszej – 120 KM, a w szczytowej nawet 150 KM.

Wybór skrzyń biegów też był duży. Zaczynał się od 5-biegowej skrzyni manualnej, dalej była wersja 6-biegowa, a następnie 5-biegowa i 6-biegowa przekładnia Easytronic. W zależności od wersji do wyboru były nawet trzy skrzynie biegów (benzynowe odmiany turbo miały tylko 6-biegową manualną).

Pod koniec 2006 roku, przy okazji prezentacji sedana, Astra przeszła niewielki lifting obejmujący nadwozie i paletę silnikową. W drugiej połowie 2007 z taśm produkcyjnych w Gliwicach zjechała pierwsza sztuka w wersji sedan. Obecnie to auto jest wytwarzane jako Astra III Classic. Produkcja Astry III w Niemczech została zakończona w 2010 roku – rok po prezentacji nowego modelu.

Opel Astra H jest ceniony za obszerne wnętrze, duże bagażniki, dobry układ jezdny i niezłe silniki. Wśród minusów wymieniany jest fakt, że jednostki napędowe zużywają sporą ilość paliwa, a nierzadko dużo oleju silnikowego.

Najczęstszą awarią jest uszkodzenie chłodnicy klimatyzacji. Trzeba też zwracać uwagę na stan elementów zawieszenia (szczególnie łączniki stabilizatora), a także wtryskiwaczy w silnikach wysokoprężnych. Poza tym w Astrach często dochodzi do uszkodzenia dwumasowego koła zamachowego w mocniejszych wersjach z silnikami Diesla i zaworów EGR. Odradza się też kupowanie wersji ze skrzyniami Easytronic, w których wariuje elektronika.

Opel Astra J

Astra J zadebiutowała w 2009 roku na salonie samochodowym we Frankfurcie nad Menem. Producent zrezygnował z wewnętrznego oznaczenia Astra I ponieważ litera „I” mogłaby się kojarzyć z rzymską jedynką, a takich skojarzeń Opel chciał uniknąć.

Produkcja auta ruszyła także w 2009 roku. Jest ono wytwarzane w Niemczech, Polsce, Wielkiej Brytanii i Rosji. Poza podstawową nazwą Astrę można nabyć jako Vauxhalla Astrę (w Wielkiej Brytanii), a także Buicka Excelle XT (Chiny).

Wygląd Astry J, zbudowanej na platformie Delta II (przygotował ją koncern General Motors), zdecydowanie odbiega od jej poprzedniczek. Auto ma przyjemne, ale zdecydowane linie nadwozia. Karoseria jest ogólnie dość obła, ale gdzieniegdzie przecinają ją ostre linie. Cechą charakterystyczną są przednie i tylne światła o nietypowych kształtach. Astra J kontynuuje linię stylistyczną zapoczątkowaną przez bardzo udany model Insignia.

Na początku dostępna była tylko 5-drzwiowa wersja hatchback, ale wkrótce dołączyło do niej 5-drzwiowe duże kombi. Ta ostatnia wersja nadwoziowa nie nazywa się już Caravan, jak w przypadku poprzedników, ale Sports Tourer. W 2011 roku rodzina Astr powiększyła się o 3-drzwiowego, efektownie wyglądającego hatchback, nazwanego GTC. Wkrótce ma dołączyć coupé-kabriolet ze sztywnym składanym dachem. W przyszłości być może Opel powiększy paletę Astr o sedana.

Wóz urósł nieznacznie pod każdym względem i jest jednym z największych modeli zaliczanych do klasy kompaktów. Dzięki zaawansowanym technologiom udało się znacznie powiększyć wnętrze pojazdu. Nawet wysokie osoby, które zajmą miejsce na tylnej kanapie, będą czuły się wygodnie. Przestrzeni nie zabraknie nad głowami, ale na nogi miejsca może być za mało tylko wtedy, gdy przedni fotel zostanie maksymalnie przesunięty do tyłu.

Siedzenia samochodu są obszerne i wygodne. Dość twarde siedziska zapewniają komfortową podróż na dłuższych dystansach. Deska rozdzielcza Astry bardzo przypomina tę z Opla Insignii. Różnice dotyczą detali, na przykład inne są kratki wylotów powietrza. Materiały użyte we wnętrzu są znacznie wyższej jakości niż w poprzedniku, a montaż elementów pozostawia niewiele do życzenia. Co interesujące, obicia drzwi są nieco gorszej jakości.

Bagażnik auta liczy 370 l w wersji hatchback oraz aż 500 l w odmianie kombi – Sports Tourer.
Nawet najtańsza wersja Astry J jest bogato wyposażona. Do standardu należą przednie oraz boczne poduszki powietrzne dla kierowcy i pasażera, systemy ABS z EBD oraz ESP (roczniki 2012) czy elektrycznie regulowane i podgrzewane lusterka. W opcji można nabyć takie dodatki, jak: system FlexFix, bagażnik rowerowy chowany w tylnym zderzaku auta, radioodtwarzacz CD, dwustrefowa automatyczna klimatyzacja z filtrem przeciwpyłkowym czy tempomat.

W czołowym teście zderzeniowym przeprowadzonym przez Euro NCAP w 2009 roku Astra J uzyskała maksymalny wynik pięciu gwiazdek.

Opel Astra IV dostępny jest z kilkoma silnikami benzynowymi i dieslami. Do tych pierwszych należy na przykład najsłabszy ze wszystkich 87-konny motor 1.4 EcoFLEX. Jest on nieco żwawszy w odmianie 101-konnej, ale i tak nie zapewni Astrze sportowych osiągów. Odrobinę lepiej prezentuje się 116-konny silnik o objętości 1,6 l. We wszystkich trzech seryjnie montowana jest 5-biegowa, manualna skrzynia biegów, a w 1,6-litrowcu można dobrać automatyczną skrzynię 6-biegową.

Wymienione wyżej silniki to jednostki wolnossące, natomiast wszystkie mocniejsze motory to urządzenia z turbodoładowaniem. Należy do nich 1,4-litrowy silnik o mocy 120 KM, który jest też dostępny w odmianie 140-konnej. Ta ostatnia wersja może być przystosowana do spalania gazu propan-butan. Na razie najmocniejszym agregatem pod maską Astry jest 1,6-litrowy motor o mocy 180 KM, który pozwala rozpędzić to auto do 221 km/h. W przypadku tych wersji silnikowych podstawowa jest 6-biegowa skrzynia manualna, ale w niektórych odmianach można też nabyć automat.

Osoby oszczędne powinny zwrócić uwagę na silniki wysokoprężne, jednak pominąć najsłabszy 95 KM o objętości 1,3 l i najsłabszą wersję motoru 1,7-litrowego o mocy 110 KM. Sprawiają one, że auto jest ślamazarne na drodze. Znacznie lepszym wyborem jest 125-konna odmiana 1.7 CDTI lub 130-konna 1.7 CDTI EcoFLEX. Największą moc rozwija turbodiesel o objętości 2,0 l, który do połowy 2011 roku miał 160 KM, a obecnie 165 KM.

W połowie 2012 roku do sprzedaży ma wejść Opel Astra w wersji OPC. Początkowo będzie on budowany tylko na bazie nadwozia GTC. Pojazd będzie miał 2-litrowy turbodoładowany silnik benzynowy o mocy 280 KM i maksymalnym momencie obrotowym 400 Nm, który pozwoli rozpędzić Astrę do 244 km/h.

Obecnie Opel Astra J jest jednym z najchętniej kupowanych samochodów kompaktowych w Europie.

Szybkie fakty
MarkaOpel
TypSamochód osobowy

Generacje Opel Astra

Inne modele Opel

Opel Astra: newsy, testy i recenzje

Opel Astra SW 1.4 Turbo LPG - test

Powiązane Tematy

Popularne tematy

Zobacz wszystkie