Nissan Micra

Model
Nissan Micra Zobacz 22 zdjęcia

Nissan Micra K11

Nissan Micra K11 jest drugą generacją modelu o tej samej nazwie. Projekt zaprezentowany w 1992 roku w Japonii, gdzie oferowany był pod nazwą March, trafił do sprzedaży w Europie jeszcze pod koniec tego samego roku. Duży sukces komercyjny i kuracje odświeżające przeprowadzane w odpowiednich momentach pozwoliły utrzymać sprzedaż na dobrym poziomie i kontynuować produkcję aż do 2002. Micra II była pierwszym autem z Japonii wyróżnionym w Europie tytułem Samochodu Roku w 1993.

Micra jest małym samochodem należącym do segmentu B. Niewielkie nadwozie predestynuje go do zastosowań miejskich, co ma także odzwierciedlenie w gamie oferowanych jednostek napędowych. Druga generacja Micry wyraźnie różni się od swojej poprzedniczki. Karoseria zyskała charakterystyczne krągłości i wyraźny styl, który odróżnia ją od konkurencji. Niewielkie wymiary, odpowiednio 3746 mm długości, 1595 mm szerokości i 1430 mm wysokości, pozwalały niezależnie od wersji (3- lud 5-drzwiowej) przewozić wewnątrz 4 dorosłe osoby.

Oferta silnikowa obejmowała małolitrażowe, stosunkowo trwałe jednostki napędowe. Najsłabszy z nich o pojemności 1 l i nazwie kodowej C10DE to aluminiowa konstrukcja dysponująca mocą 54 KM. Motor zapewniał lekkiemu auto przyzwoite osiągi, zadowalając się przy tym umiarkowaną ilością paliwa. Drugim silnikiem napędzanym benzyną jest 1,3 l (CG13DE), także 4-cylindrowy motor, osiągający 75 KM. Wszystkie jednostki benzynowe mają rozrząd napędzany łańcuchem, są wyposażone w 16-zaworowe głowice, a dzięki przeprowadzonym systematycznie modyfikacjom zyskiwały na mocy i niezawodności.

Najmocniejszą, dostępną najpóźniej jednostką benzynową jest 1,4 l (choć pojemność wynosiła 1348 cm/3). Za sprawą 82 KM ten silnik rozpędzał to ważące ok. 775 kg auto do 100 km/h w niecałe 12 s. Silnik Diesla dostępny w ofercie Micry od 1998 roku z pojemności 1,5 l generował 57 KM, ale ze względu na niski stopień zaawansowania i brak turbosprężarki nie można nazwać go dynamicznym. Jest konstrukcją dostarczaną przez francuski koncern PSA.

Zawieszenie modelu Micra zapewnia dobre prowadzenie, nie jest przy tym wyjątkowo skomplikowane i awaryjne. Jego wadą jest trwałość elementów metalowo-gumowych (tuleje przednich wahaczy).

Wnętrze auta zaprojektowano jak na początek lat 90. ciekawie i funkcjonalnie. Dużym minusem jest jakość zastosowanych materiałów i precyzja ich spasowania. Do uszu pasażerów siedzących w przestronnej, jasnej kabinie o dobrej widoczności często dochodzą nieprzyjemne trzaski.

W 1996 wprowadzono niewielkie zmiany, a na poważne modyfikacje zdecydowano się dwa lata później. Gruntowny facelifting nadwozia (nowe reflektory, światła z tyłu, przeprojektowane zderzaki, nowa deska rozdzielcza) wizualnie odświeżył auto, a wszystkie wersje wyposażeniowe otrzymały wspomaganie kierownicy. Kolejny lifting Micra przeszła w roku 2000; otrzymała wówczas reflektory i zderzak przedni w nowym kształcie oraz zupełnie przeprojektowane wnętrze. Auto zostało delikatnie obniżone.

Na rynku wtórnym Nissan Micra drugiej generacji jest samochodem popularnym, cieszącym się bardzo dobrą opinią ze względu na wysoką bezawaryjność i rozsądny stosunek ceny do jakości. Ewentualne usterki są łatwe do usunięcia, a ceny na bogatym rynku zamienników kształtują się na umiarkowanym poziomie.

Nissan Micra K12

Trzecia generacja Nissana Micry o kodowym oznaczeniu K12 całkowicie różniła się od swojego poprzednika. Auto zaprezentowane w 2003 roku było większe i dużo bardziej nowoczesne, a charakterystyczna stylistyka pozwalała bez problemu wyróżnić się na ulicy. Wysoko położone przednie światła o wypukłym kształcie są znakiem rozpoznawczym tej generacji Micry.

Micra K12 opiera się na platformie podłogowej Nissan B, która powstała wspólnym nakładem prac Nissana i Renault. Auto jest krótsze, ale za to wyższe i szersze od swojego poprzednika, a jego wymiary wynoszą odpowiednio: 3734 mm długości, 1660 mm szerokości i 1540 mm wysokości.
Od początku produkcji oferowano wariant 3- i 5-drzwiowy, a w 2005 roku wprowadzono dodatkowo 2-drzwiową odmianę coupé-cabrio (nazwa modelowa C+C).

Gama jednostek napędowych Micry jest dość bogata (wszystkie są 4-cylindrowe). Zaczynając od jednostek benzynowych, do wyboru jest znany z poprzedniej generacji aluminiowy silnik 1,0 (CR10DE) o mocy 65 KM. Taką samą mocą dysponuje w swoim słabszym wariancie jednostka 1,2 l. Drugi wariant rozwija już 80 KM. Nieco więcej, bo 88 KM, generuje jednostka 1,4 l. Różnica 8 KM, choć niepozorna, w praktyce zapewnia zdecydowanie lepsze przyspieszenie. Najmocniejszy w ofercie silnik 1,6 l generuje 110 KM, zapewniając niewielkiemu autu przyzwoite osiągi. Każdy z silników benzynowych ma głowicę z 4 zaworami na cylinder.

Wybór jednostek wysokoprężnych ogranicza się do motoru 1,5 l, który w zależności od wersji dysponuje mocą 65 km lub 86 KM. Silnik dCi znany jest z szerokiego zastosowania w mniejszych i średnich pojazdach koncernu Nissan-Renault. Niezależnie od wariantu mocy motor ten jest oszczędny i wydaje się najlepszym wyborem. Minusem tego rozwiązania może okazać się wysoka cena; rynek wtórny nie wyeliminował tego zjawiska.

Zawieszenie auta nie jest przesadnie skomplikowane. Proste rozwiązania charakteryzują się dobrymi właściwościami jezdnymi w mieście, zachowując przy tym awaryjność na akceptowalnym poziomie. Za wadę można uznać głośną pracę podzespołów resorujących, której dźwięki często dochodzą do uszu pasażerów. Ewentualne usterki wynikają z szybkiego zużywania się na polskich drogach elementów metalowo-gumowych, jednak ceny zamienników kształtują się na akceptowalnym poziomie.

Wnętrze Nissana Micry drugiej generacji jest zaprojektowane pomysłowo, ale popełniono też kilka błędów. Ciekawy kształt deski rozdzielczej traci na atrakcyjności za sprawą kiepskiej jakości plastików i nieprecyzyjnego spasowania. Na uwagę zasługuje za to dobra widoczność, uzyskana dzięki nie tylko dużej powierzchni szyb, ale także dobrze dobranej do charakteru auta wysokości foteli.

W 2007 roku Nissan zaprezentował Micrę po liftingu. Modyfikacji nie można uznać za znaczące. Zmieniono kształt przednich reflektorów oraz atrapy chłodnicy, a wnętrze otrzymało kilka nowych opcji do wyposażenia (np. czujniki parkowania czy radio z możliwością łączności bezprzewodowej Bluetooth).

Nissan Micra C+C, czyli 2-drzwiowa odmiana z twardym, chowanym dachem, przewidywał miejsce praktycznie tylko dla 2 osób. Konstrukcja dachu wymusiła redukcję miejsca dla pasażerów tylnej kanapy. Auto dostępne było z dwoma silnikami benzynowymi (1,4 l i 1,6 l) oraz dieslem 1,5 l. Ceny tego modelu są jednak jeszcze mniej korzystne.

Nissan Micra K13

Czwarta generacja Nissana Micry o kodowym oznaczeniu K13 całkowicie odcina się od wyglądu poprzednika. Auto zaprezentowane w 2010 roku jest większe i bardziej nowoczesne, a charakterystyczna stylistyka została zastąpiona przez wyważone i niewyróżniające się linie nadwozia. Na innych rynkach auto znane jest także jako Nissan March lub Renault Pulse.

Micra K13 opiera się na nowej platformie podłogowej Nissan V. Auto jest niższe, ale za to dłuższe i szersze od poprzednika, a jego wymiary wynoszą odpowiednio: 3780 mm długości, 1665 mm szerokości i 1514 mm wysokości. Jedyna dostępna do tej pory wersja to 5-drzwiowy hatchback. Możliwe, że wersja 3-drzwiowa pojawi się w późniejszym okresie.

Gama jednostek napędowych Micry nie jest zbyt bogata. Do wyboru jest zupełnie nowy, trzycylindrowy silnik 1,2, będący zredukowaną o jeden cylinder konstrukcją 1,6 l znaną z modelu Qashqai. Drugi silnik, wyrażający już zupełnie inną filozofię opracowywania silników, jest turbodoładowany i generuje 98 KM. Oba silniki mimo niewielkiej pojemności oferują dobre osiągi, zachowując przy tym umiarkowany apetyt na paliwo.

Skrzynie biegów zastosowane w tej konstrukcji to 5-biegowa przekładnia manualna lub unowocześniona, bezstopniowa przekładnia CVT o zredukowanej o 20% masie, która zdaniem producenta zapewnia najlepsze wyniki spalania.

W niektórych ze 160 krajów, gdzie sprzedawana jest Micra, producent oferuje także jednostki 1,5 l (HR15DE) oraz 1,6 l (HR16DE) bez doładowania, znane już z poprzedniej generacji modelu. Najmocniejszy w ofercie 1,6 l generuje 110 KM, zapewniając niewielkiemu autu przyzwoite osiągi. Każdy z silników benzynowych ma głowicę z 4 zaworami na cylinder.

Wybór jednostek Diesla ogranicza się do motoru 1,5 l, który w aktualnej, jedynej specyfikacji dysponuje mocą 65 KM. Silnik dCi znany jest z szerokiego zastosowania w mniejszych i średnich pojazdach koncernu Nissan-Renault.

Zawieszenie auta nie jest skomplikowane. Proste rozwiązania charakteryzują się dobrymi właściwościami jezdnymi w mieście, zachowując przy tym awaryjność na akceptowalnym poziomie. Celem nadrzędnym było jak najskuteczniejsze ukrycie elementów zawieszenia, które zaburzałyby przestrzeń pasażerką lub bagażową. Nie udało się wyeliminować wady znanej z poprzednich generacji, czyli głośnej pracy podzespołów resorujących, której dźwięki często dochodzą do uszu pasażerów.

Wnętrze Nissana Micry 4 generacji jest zaprojektowane pomysłowo, ale popełniono też kilka błędów. Ciekawy kształt deski rozdzielczej wykonanej z zaledwie 28 elementów (przy ok. 50 w klasycznym aucie) traci na atrakcyjności za sprawą kiepskiej jakości plastików i nieprecyzyjnego spasowania. Na pokładzie są czołowe, boczne i kurtynowe poduszki powietrzne. Na uwagę zasługuje dobra widoczność, będąca od kilku generacji domeną Micry. Wyposażenie jest bogate: asystent parkowania, nawigacja z ekranem dotykowym, system bezkluczykowego uruchamiania czy dobrej jakości zintegrowany zestaw audio. Do zalet zaliczyć należy także obszerny bagażnik.

Nissan Micra trzeciej generacji jest jeszcze konstrukcją młodą, ale do tej pory nie dał się poznać jako awaryjny. Jedyne obawy mogą dotyczyć delikatnego, podatnego na uszkodzenia na dziurawych drogach zawieszenia oraz poddawanego sporym obciążeniom układu elektrycznego.

Szybkie fakty
MarkaNissan
TypSamochód osobowy

Generacje Nissan Micra

Inne modele Nissan

Nissan Micra: newsy, testy i recenzje

Goodyear - konferencja

Powiązane Tematy

Popularne tematy

Zobacz wszystkie